یا رب تهی مکن زمی عشق جام ما
از معرفت بریز شرابی بکام ما
از بهر بندگیت به دنیا فتاده ایم
از بندگیت دانه و دنیات دام ما
چون بندگی نباشد از زندگی چه سود
از باده چون تهیست چه حاصل زمام ما
با تو حلال و بی تو حرامست عیشها
یا رب حلال ساز به لطفت حرام ما
جام می عبادت تست این سفال تن
خون میشود ولیک در اینجا مدام ما
این جام دل که بهر شراب محبتست
بشکست نارسیده شرابی به کام ما
رفتیم ناچشیده شرابی زجام عشق
در حسرت شراب تو شد خاک جام ما
عیش منفّص دو سه روزه سرای دون
شد رهزن قوافل عیش دوام ما
از ما ببر خبر بر دوست ای صبا
آن دوست کو به کام خود است و نه کام ما
احوال ما بگویش و از ماش یاد دار
وزبهر ما بیانِ جواب پیام ما
از صدق بندگیت به دل دانه ای فکن
شاید که عشق و معرفت آید به دام ما
بی صدق بندگی نرسد معرفت به کام
بی ذوق معرفت نشود عشق رام ما
از بندگی به معرفت و معرفت به عشق
دل مینواز تا که شود پخته جام ما
از تارو پود علم وعمل دامی از تنیم
فیض اوفتد همای سعادت به دام ما
ای آنکه نگذرد به زبان تو نام ما
گوش تو بشنود زپیمبر پیام ما
از ما دمی به یاد نیاری به سال و ماه
بی یاد تو نمی گذرد صبح و شام ما
گر سوی مابه عمد نیاری نظر فکند
یکره به سهو کن گذری بر مقام ما
در راه انتظار بسی چشم دوختیم
مرغی زگلشن تو نیامد به دام ما
پیکی کجاست کاورد از کوی تو پیام
یا سوی تو برد زبر ما پیام ما
ما را اگر نخواست دل از ما چرا گرفت
ورنه چه تلخ دارد از هجر کام ما
فیض آنانکه نام ماش بود ننگ بر زبان
کی گوش میکند به سروش پیام ما
__________________
از معرفت بریز شرابی بکام ما
از بهر بندگیت به دنیا فتاده ایم
از بندگیت دانه و دنیات دام ما
چون بندگی نباشد از زندگی چه سود
از باده چون تهیست چه حاصل زمام ما
با تو حلال و بی تو حرامست عیشها
یا رب حلال ساز به لطفت حرام ما
جام می عبادت تست این سفال تن
خون میشود ولیک در اینجا مدام ما
این جام دل که بهر شراب محبتست
بشکست نارسیده شرابی به کام ما
رفتیم ناچشیده شرابی زجام عشق
در حسرت شراب تو شد خاک جام ما
عیش منفّص دو سه روزه سرای دون
شد رهزن قوافل عیش دوام ما
از ما ببر خبر بر دوست ای صبا
آن دوست کو به کام خود است و نه کام ما
احوال ما بگویش و از ماش یاد دار
وزبهر ما بیانِ جواب پیام ما
از صدق بندگیت به دل دانه ای فکن
شاید که عشق و معرفت آید به دام ما
بی صدق بندگی نرسد معرفت به کام
بی ذوق معرفت نشود عشق رام ما
از بندگی به معرفت و معرفت به عشق
دل مینواز تا که شود پخته جام ما
از تارو پود علم وعمل دامی از تنیم
فیض اوفتد همای سعادت به دام ما
ای آنکه نگذرد به زبان تو نام ما
گوش تو بشنود زپیمبر پیام ما
از ما دمی به یاد نیاری به سال و ماه
بی یاد تو نمی گذرد صبح و شام ما
گر سوی مابه عمد نیاری نظر فکند
یکره به سهو کن گذری بر مقام ما
در راه انتظار بسی چشم دوختیم
مرغی زگلشن تو نیامد به دام ما
پیکی کجاست کاورد از کوی تو پیام
یا سوی تو برد زبر ما پیام ما
ما را اگر نخواست دل از ما چرا گرفت
ورنه چه تلخ دارد از هجر کام ما
فیض آنانکه نام ماش بود ننگ بر زبان
کی گوش میکند به سروش پیام ما
__________________

