همون لحظه اول که تو قلبم پا گذاشتی
قلبمو ازم گرفتی و یه جایی جا گذاشتی
منو کشتی ٬منوکشتی٬ منو قلبمو سوزوندی
رفتی و رو همه حرفات خیلی راحت پا گذاشتی
خودت اما خوب میدونی منو با راز نگاهت
توی این شهر غریب رفتی و تنها گذاشتی
رفتی و ازم گرفتی همه ی دارو ندارم
به جز اندوه و غم و غم دیگه چیزی جا نذاشتی
رفتی و حتی نگفتی یه کلام خدا نگهدار
حتی یه بوس کوچولو روی گونه هام نذاشتی
خواب می دیدم شبی بال و پرم را باد برد
خواب بودم، خواب،
اما بسترم را باد برد
گیج و مبهوت و پریشان پلک هایم باز شد
چشم های خیره و ناباورم را باد برد
شعرهایم دود شد
باران گرفت و بعد از آن
ناگهان دیدم که با خود دفترم را باد برد
دنیا را بد ساختند
کسی را که دوستش داری او دوستت ندارد
کسی را که تو را دوست دارد تو دوستش نداری
و کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد
به رسم و ایین زندگانی بهم نمیرسید
و این رنج است
زندگی یعنی این
(دکتر علی شریعتی)
دور از این هیاهو
دلم کویر می خواهد و تنهایی و سکوت و آغوش ِ سرد ِ شبی که آتشم را فرو نشاند. نه دیوار، نه در، نه دستی که بیرونم کشد از دنیایم، نه پایی که در نوردد مرزهایم، نه قلبی که بشکند سکوتم، نه ذهنی که سنگینم کند از حرف، نه روحی که آویزانم شود من باشم و تنهایی ِ ژرفی که نور ستارگان روشنش می کند و آرامشی که قبل از هیچ طوفانی نیست... !
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل میلافد یکی طامات میبافد
بیا کاین داوریها را به پیش داور اندازیم
نمی گم باش هر لحظه به چشمونت دچارم کن
برای زندگی کردن فقط دستا ت و یارم کن
چه میدونی که سختی رو چطوری تاب میارم
برای آبروداری به لب لبخند می کارم
شاید پیشِ خودت میگی که این بیچاره دیوونه س
چه میدونی چه اندوهی با این دیوونه همخونه س
دلم دنیایی از راز ِ ازم هیچی نمی دونی
گمم پشتِِِِ نقابی شاد که دردام و نمی خونی
شده تو خلوتت یکبار به حرفام فک کنی گاهی ؟
به اصرای که دارم من برای شوق همراهی
بمون ،با من مدارا کن ، تحمل کن ، صبور کن
نپرس از حال و روز ِ من ازم کمتر تو دوری کن
كفر گيسوي جانان چيره شد به ايمانم تر شد اي مسلمانان، تر ز باده دامانم ساقيا دگر ساغر لبنما نمينوشم ارمني تَرَك پر كن، تازه «نامسلمان»ام شيشه پر كنيد از نو، زآن كهن شراب امشب خندد اين تهي ساغر بر لبان عطشانم زآن سپيد و سرخ اي گل، هر دو ريز و گبري كن ارمني مسلماني، تا ترا بفهمانم تا شدم ارادتمند اين شراب گلگون را
هم مراد جبريلم، هم مريد شيطانم مي به من شبي ميگفت: اي گل خزان اميد من بهار تابستان، آتش زمستانم چون خوري ز من جامي، بشكفد به رويت گل پرزنان ترا خوش خوش در جنان بگردانم