آمیخته است نوش تو با نیش خندها
تا دور باشد از تن بكرت گزند ها
ای"مه لقا"ی عصر مدرنیته! مانده اند،
در حل پیچ زلف تو اندیشمند ها
تا چشم بد به تو نرسد دور كرده است
جنگل برای بركه ی چشمت سپند ها
آرش نشسته بین دو ابروت با كمان
بهرام زیر روسری ات با كمند ها
شیرین لب از طواف لبت دل نمیكنند
مثل مگس كه از حرم حبه قند ها
وقتی گل از تمشك لبت باز میشود
افسرده میشوند تمام لوند ها
غزاله! گاه پشت سرت را نگاه كن
در حسرت تو اند تمام سمند ها
گویند رمز عشق مگویید و مشنوید
در گوش ما نمیرود این پند مند ها
ما نیز عاشقیم و سر افكنده پیش عقل
این ها همه فدای سر قد بلند ها
