نتایح جستجو

سر به روي شانه هاي مهربانت مي گذارم عقده دل ميگشايد گريه بي اختيارم سر به روي شانه هاي مهربانت مي گذارم عقده دل مي گشايد گريه بي اختيارم از غم نا مردمي ها؛ بغضها در سينه دارم شانه هايت را براي گريه كردن دوست دارم شانه هايت را براي گريه كردن دوست دارم بي تو بودن را براي با تو بودن...

روزای روشن خداحافظ سرزمین من خداحافظ خداحافظ روزای خوبت بگو کجا رفت تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت انگار که اینجا هیچکی زنده نیست گریه فراون وقت خنده نیست گونه ها خیسه دلا پایزه بارون قحطی از ابر میریزه همه با هم قهر همه از هم دور روزا مثل شب شبا سوتو کور روزای روشن خداحافظ . . . ...

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین من دارم از چشمان زیبایت...

در حادثه بهاری چشمانت در سایه ارغوانی مژگانت بگذار که جا بماند این روح غریب در بین اشاره های بی پایانت

كفش‌هایم كو؟ چه كسی بود صدا زد: سهراب؟ آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ مادرم در خواب است ومنوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد و نسیمی خنك از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد بوی هجرت می‌آید بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست صبح خواهد شد...

تنها و روی ساحل مردی به راه می گذرد نزدیک پای او دریا همه صدا شب ‚ گیج درتلاطم امواج باد هراس پیکر رو میکند به ساحل و درچشم های مرد نقش خطر را پر رنگ میکند انگار هی می زند که : مرد! کجا میروی کجا ؟ و مرد می رود به ره خویش و باد سرگردان هی می زند دوباره : کجا می روی؟ و مرد می رود و...

چرا وقتي كه آدم تنها ميشه غم و غصش قد يه دنيا ميشه ميره يك گوشه اي پنهون ميشينه اونجا رو قد يه زندون ميبينه غم تنهايي اسيرت ميكنه تا بخواهي بجنبي پيرت ميكنه

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید این گیسوی پریشان كرده بید وحشی باران یا نه دریایی ست گویی واژگونه بر فراز شهر ، شهرسوگواران هر زمانی كه فرو می بارد از حد بیش ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش: رنگ این شب های وحشت را ، تواند شست آیا از دل یاران؟ چشم ها و چشمه ها خشك اند روشنی ها محو در...

حرف تنهائی ما قصه تکراری بود سردی و فاصله ها در رگ ما جاری بود نیمی از عمر گذشته ست بدور از ثمری ساعت دلخوشی ما همه بیماری بود از ازل خون دل ما به دهان بود ولی کاسه صبر چه گویم همه بی زاری بود یار ما حرف دل ما نشنید ست دمی چه بگویم که چرا قسمت ما خواری بود

تو از دردی که افتاده ست بر جانم چه می دانی دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی تمام سعی تو کتمان عشقت بود,در حالی که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی چگونه گل کند عشق و بهار و باور و شادی...

اول سلام دوم خیلی جالبه آبجی آرام سوم حتما ادامه بدین داره عالی میشه...

مرسی عزیز ممنونم...

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

مرسي ممنون..... شما مديران از اين كاراي قشنگ بلدين و من بلد نيستم شما هم سلام برسون و دو تا دسته گلتم ببوس... منم دعا كنين .

شهيد مهدي رفيعي دايي عزيزم. سلام ما رو اگه قابل ميدوني به مادرتون زهرا (ص) برسون

ok ممنون من دارم ميرم خونه كم كم ساعت كاريم تا 4 و تا 10 دقيقه ديگه ميرم. خوشحال شدم از هم صحبتي باهاتون.. نوفق باشين

نميدونم جواب سوال عكس و همون جا بايد بذارم يا نه؟؟؟ ياد ندارم اگه اشتباه ميذارم ببخشيد

خواهش ميكنم.. مرسي شما هم همين طور عزيز. موفق و سربلند باشي

گفته بودي مشهدي هستي؟؟؟؟؟؟ البته ببخشيد ها

نميدونم جواب سوالي كه از عكسم بود و بهت جواب دادم يا نه؟؟؟؟؟