نتایح جستجو

دو راهی می دانم که همه ی حر فهایم تکراریست مثل کوبیدن بر دری بسته بی امید باز شدن اما چه کنم؟ دوباره رنگ نگاهم پریده است دو باره صدایم نفس نفس می زند کسی از کوچه دلم نمی گذرد کسی جوانیم را با خود می برد چیزی در قلبم فرو می ریزد چیزی در من تمام می شود مثل کودکی هایم که مرده اند و من دوباره...

راز باز از زشتی این بد روزگارزشت می روم تا که بیابم خلوتی را باز تا بریزم اشک تا زنم فریاد می دوم از پله ها پایین می روم پایین و پایین باز می رسم تا گریه و تا آه می رسم تا بغض و تا فریاد می زنم فریاد می زنم فریاد آمدم تا نشنوم این طعنه هارا باز بس کنید این ساز من نمی خواهم بگویم راز

صدای باران نگاه کن گوش کن پنجره مرا می خواند باران مرا صدا می زند باران با انگشتانش به شیشه می زند باران مرا صدا می زند و من باران را خوب می شناسم باران مدادیست که بر همه چیز رنگ می زند باران تیریست که بر دلی از سنگ می زند باران سازیست که باز آهنگ می زند باران باز هم مرا صدا می زند و من تردید...

زندگی زندگی در نظرم باده ایست از همه رنگ رنگ رنگ پر رنگ ز - آن زرد چو ماه- ن- آن نیلی عشق- د- آن دودی غم- رنگ عزا گ آن گندمی است- رنگ دستان دعا ی - آن یکرنگیست- تا در این چرخ و فلک و در این بازی رنگ تو بمانی یکرنگ تو بمانی یکرنگ

دیدار تو را دیدم ولی ای کاش هرگز نمی لغزید بر چشمت نگاهم مرا دیدی ولی ای کاش هرگز نمی لغزید بر چشمم نگاهت اگر آن لحظه اید بار دیگر نخواهم کرد هرگز من نگاهت

باران باز ای باران ببار بر تمام لحظه های بی بهار بر تمام لحظه های خشک خشک بر تمام لحظه های بی قرار باز ای باران ببار بر تمام پیکرم موی سرم بر تمام شعر های دفترم بر تمام واژه های انتظار باز ای باران ببار بر تمام صفحه های زندگیم بر طلوع اولین دلدادگیم بر تمام خاطرات تلخ و تار باز ای باران ببار...

پاسخ نه این سکوت را کسی نمی شکند هیچ کس مرا صدا نمی زند ای همه آدم هایی که گوش هایتان را گرفته اید چشمانتان را بسته اید و ای همه آنهایی که از سرمای زمستان به خانه های تان پناه برده اید هنوز آغاز شب است هنوز ماه نتابیده هنوز ستاره نخندیده من هر شب ماه را می بینم اگر ابر ها بگذارند و سری به...

تاوان کسی حرف مرا باور نکرده ا ست عذابم را کسی پایان نداده ا ست نگاهم در همان نزدیکی ات ماند ولی یادت به من تاوان نداده ا ست تمام شب دلم با گریه می گفت کسی درد مرا درمان نداده ا ست گل دلدادگی هایم که پژمرد بر این صحرا کسی باران نداده ا ست فقط آشفته حالی مانده و دل به قلب من کسی سامان نداده...

آزاد دلم تنگ و دلم تنگ و دلم تنگ دلت سنگ و دلت سنگ و دلت سنگ دلم باران دلم نرگس دلم جام دلت تنها نگاهی ساکت و رام دلم رسوای شهر و مست و بی تاب دلت سرگرم بازی، شایدم خواب دلم خون و دلم خون و دلم خون دلت خوشحال و خندان ،شاد و گلگون دلم را بارش ابری گرفته دلت را خنده ی سردی گرفته دلم تنها...

شبانه برای گریه هایم بسی بهانه دارم به جای بوسه دیگر به لب ترانه دارم چه غم که تو نماندی غمی به خانه دارم ببین ز هجرت اینک شعر شبانه دارم

شناخت مرا از شعرهایم می شناسی مرا از غصه هایم می شناسی اگر یک شب به بالینم بیایی مرا از ناله هایم می شناسی تو را از چشم هایت می شناسم تو را از آن نگاهت می شناسم سخن هرگز نگفتی با من اما تو را از آن صدایت می شناسم

بی تو دیدی که بهار بی تو سرد است پاییز تر از خزان زرد است آن شب دل من شکسته تر شد دیگر همه چیز رنگ درد است دیگر همه جا سکوت دلگیر دست و دل من اسیر زنجیر ای روح پر از ترانه من خاموش ترین بهانه راگیر دیگر نروم به سوی مستی حظی نبرم ز می پرستی ای آن که نداری خبر از من سرچشمه ی هر غمم تو هستی...

بیگانه با دل نمی دانی چه دلتنگم چه بی تابم چه غمگینم چه تنهایم تو را هر شب صدا کردم نمی بینی نمی خوابم بیا تا باورت گردد که بی تو کمتر از خاکم ولی با تو به افلاکم بیا با آرزوهایم بسازم خانه ای در دل سراغم را نمی گیری مگر بیگانه ای با دل؟

تکرار هر شب کنار پنجره یک دل برایت می تپد هر شب کنار پنجره یک دل به یادت می تپد هر چند که.... دستان صبح تاریخ دیگر می زند ...

عید باز هفت سین سرور ماهی و تنگ بلور سکه و سبزه و آب نرگس و جام شراب باز هم شادی عید آرزوهای سپید باز لیلای بهار باز مجنونی بید باز هم رنگین کمان باز باران بهار باز گل مست غرور باز بلبل نغمه خوان باز رقص دود عود باز اسفندو گلاب باز آن سودای ناب کور باد چشم حسود باز تکرار دعا یا مقلب القلوب...

همرنگی مرا به میهمانی چشمانت دعوت کن و برایم گلدانی بیاور می خواهم دلم را بکارم تا جوانه بزند هر گاه که... پیچک سبز دلم تمام خانه ام را گرفت فریاد خواهم کرد! نگاه کن! تمام خانه ام همرنگ چشم توست ...

صدایم کن هر شب هر نیمه شب من منتظرم تا کسی مرا صدا بزند کسی مرا صدا نمی زند اما من منتظرم صدایم کن بگذار مثل کودکی شاد شتابان به سوی تو بدوم مثل دختر بچه ای خندان با دامنی پر چین روی دیواری کوتاه راه روم و شعر های کودکانه بخوانم و سر انجام از آن دیوار کوتاه بپرم پایین و لی لی کنان به سیبی...

قلم ای قلم بشکن تو از این آه من یا بسوز از این غم جانکاه من یا برایش نامه ای از دل نویس یا بکش شکل مرا با چشم خیس ای قلم از من برایش ناله کن شعر هایم شعر هایم را برایش نامه کن ای قلم تو بوده ای در دست من شاهدی بر هر چه بود و هست من ای قلم ای شاهد شب های من ای که هستی همدم تنهای من ای قلم...

خوش به حالت خوش به حالت ای شب که چنین نرم و سبک و چنان شاد و رها می خزی در دل شهر می پری از سر بام می دوی تا ته عشق می رسی کوچه ی خواب می روی خانه ی یار نرم می کوبی به در یار من می گوید پنجره ها همه باز بوده ام منتظرت خوش به حالت ای شب

یادت همیشه سبز هر شب وقتی که آخرین عابر هم از کوچه پس کوچه های شهر به خانه می خزد و آخرین چراغ هم خاموش می شود یاد تو زیر پوست تنم جوانه می زند و خاطرت مرا سر سبز می کند چنان بی تاب می شوم که دلم برای لحظه ای دیدار بی صبر و بی قرار گوش کن تیک تاک ساعت آمدن و رفتن ثانیه ها را خبر می دهد چه بی...