نتایح جستجو

غزل 77 به وصل روح مرا شست و شو بده ، زن من الا که پاره ی جانی و وصله ی تن من به نهر کوچکی از مهر خویش کر دادی مرا که تر نشد از هیچ بحر دامن من به طیب خاطر خود صید می شوم که زند کمند گیسوی تو حلقه ای به گردن من در آن اتاق گنه بود ، در بهشت نبود ز باغ سبز تنت سیب سرخ چیدن من من...

غزل 76 کدام عید و کدامین بهار ؟ با چه امید ؟ که با نبود تو نومیدم از رسیدن عید تو نرگس و گل سرخ و بنفشه ای ورنه اگر تو باغ نباشی گلی نخواهم چید به زینت سر گیسوی تو نباشد اگر شکوفه ای ز سر شاخه ای نخواهم چید نفس مبادم اگر در شلال گیسوی تو کم از نسیم بود در خلال گیسوی بید به آتش تو...

غزل 75 ایا من این تن - این تن در حال رفتنم ؟ یا روح من که گرد تو پر می زند منم ؟ من هر دوم به روح و تن کنده وار تو اینگونه کز تو می روم و جان نمی کنم ای یار ! تازیانه ی تو هم نوازش است اینسانکه از تو می خورم و دم نمی زنم کرمم در آرزوی پریدن نه عنکبوت تاری که می تنم همه بر خویش می تنم...

غزل 74 ما می توانستیم زیباتر بمانیم ما می توانستیم عاشق تر بخوانیم ما می توانستیم بی شک ... روزی ... اما امروز هم ایا دوباره می توانیم ؟ ای عشق ! ای رگ کرده ی پستان میش مادر دور از تو ما ، این برگان بی شبانیم ما نیمه های ناقص عشقیم و تا هست از نیمه های خویش دور افتادگانیم با...

غزل 73 نگاهم به دنبال خط غباری است که این بار انگار با او سواری است سواری که در دستهای بزرگش برای من منتظر هدیه واری است سواری به نام تو در هیأت مرگ که پایان محتوم هر انتظاری است به چشم دگر بین من هر خیابان در این روزها مرگ دنباله داری است و میدانچه ها با گروه درختان به انگاره ی...

غزل 71 ای چشم هات مطلع زیباترین غزل با این غزل ،‌ تغزل من نیز مبتذل شهدی که از لب گل سرخ تو می مکم در استحاله جای عسل ،‌می شود غزل شیرینکم ! به چشم و به لب خوانده ای مرا تا دل سوی کدام کشد قند یا عسل ؟ ای از همه اصیل تر و بی بدیل تر وی هر چه اصل چون تا به قیاست رسد بدل پر شد زبی زمان...

غزل 70 این بار تیر مرگ به افسونت ایستاد وقتی که چشم های تو ،‌فرمان ایست داد بوی کدام برگ غنیمت شنیده بود این باد فتنه دست به غارت که می گشاد شیرازه ی امید ،‌که از هم گسسته شد یک برگ نیمسوز به دست من اوفتاد نامت سیاه مشق ورقپاره ی من است هم رو سفید دفتر سودا از این سواد تا کی...

غزل 69 مرا ، آتش صدا کن تا بسوزانم سراپایت مرا باران صلا ده تا ببارم بر عطش هایت مرا اندوه بشناس و کمک کن تا بیامیزم مثال سرنوشتم با سرشت چشم زیبایت مرا رودی بدان و یاری ام کن تا در آویزم به شوق جذبه وارت تا فرو ریزم به دریایت کمک کن یک شبح باشم مه آلود و گم اندرگم کنار سایه ی...

غزل 66 اگر چه خالی از اندیشه ی بهارنبودم ولی بهار تو را هم در انتظار نبودم یقین نداشتم اما چرا دروغ بگویم که چشم در رهت ای نازنین سوار نبودم ؟ به یک جوانه ی دیگر امید داشتم اما به این جوانی دیگر ، امیدوار نبودم به شور و سور کشاندی چنان مرا که بر آنم که بی تو هرگز از این پیش ،‌سوگوار...

غزل 65 حرفی بزن جان آستین سوی تومی افشانَدَم چیزی بگو عشق از کمین بوی تو می باراندم حرفی بزن چیزی بگو کاین بغض در من بشکند بغضی که دارد از درون دور از تو می ترکاندم با من تو امروزی نئی تا از کئی ؟ می بینمش عشق است و با لالای تو گهواره می جنباندم وقتی اشارت از سر انگشت اهرم می کنی...

غزل 63 خاطراتت ز آنسوی آفاق ، آوازم دهند تا در آبی های دور از دست پروازم دهند رفته ام زین پیش و خواهم رفت زین پس بازهم با صدای عشق از هر سو که آوازم دهند آنچه را با چشم گفتم با تو ، خواهم گفت نیز با زبان گر شرم و شک یارای ابرازم دهند شام آخر را نخواهم باخت همراهش اگر لذت صبح نخستین...

غزل 62 حکمم از زمین رها شدن نبود سرنوشت من خدا شدن نبود از هزار چوب خیزران یکی در قواره ی عصا شدن نبود گیرم استخوان به نیش هم کشید سگ به جوهر هما شدن نبود از چهل در طلسم قصه ام هیچ یک برای واشدن نبود تو در اینه شما شدی ولی با منت توان ما شدن نبود آری آشنا شدن هم از نخست جز...

غزل 60 عجب لبی ! شکرستان که گفته اند ، اینست چه بوسه ! قند فراوان که گفته اند اینست به بوسه حکم وصال مرا موشح کن که آن نگین سلیمان که گفته اند اینست تو رمز حسنی و می گنجی ام به حس اما نگنجی ام به بیان آن که گفته اند اینست مرا به کشمکش خیره با غم تو چه کار ؟ که تخته پاره و توفان که...

غزل 59 آب آرزو نداشت به غیر از روان شدن دریا غمی نداشت مگر آسمان شدن می خواست بال و پر زدن از خویشتن قفس چندانکه تن رها شدن از خویش و جان شدن آهن به فکر تیغ شدن بود و برگزید در رنجبونه های زمان امتحان شدن تاوان آشیانه به دوشی نوشته داشت همچون نسیم در چمن گل چمان شدن آنانکه کینه...

غزل 57 در تنگ نظر سعه ی صاحبنظری نیست با شب پرگان ، جوهر خورشیدوری نیست آن را که تجلی است در ایینه ی تاریخ در شیشیه ی ساعت چه غم ار جلوه گری نیست ؟ رهتوشه ی زهر سو نستانیم که ما را با هر که در این راه سر همسفری نیست در ما عجبی نیست که جز عیب نبیند آن را که هنر هیچ به جز بی هنری نیست...

غزل 55 ریشه در خون دلم برده درختی که من است من که صد زخمم از این دست و تبرها به تن است ای غریبان سفر کرده ! کدامین غربت بدتر از غربت مردان وطن دروطن است ؟ چاه دیگر نه همان محرم اسرار علی چاه مرگی است کهپنهان به ره تهمتن است این نه آب است روان پای درختان دیگر جو به جو خون شهیدان چمن...

غزل 54 نگفت و گفت : چرا چشم هایت آن دو کبود بدل شده است بدین برکه های خون آلود ؟ درنگ کرد و نکرد آنچنانکه چلچله ای پری به آب زد و نانشسته بال گشود نگاه کرد و نکرد انچنان به گوشه ی چشم که هم درود در آن خفته بود و هم بدرود اگر چه هیچ نپرسید آن نگاه عجیب تمام بهت و تحیر ، تمام پرسش بود...

غزل 53 به آب و تاب که را جلوه ی ستاره ی توست ؟ که آفتاب در این باب استعاره ی توست همین امید نه ترجیع مهربانی تو که عشق نیز به تکرار خود دوباره ی توست نسیم کیست به چوپانی دلم ؟ که تویی که گله های گلم پیش چوبپاره ی توست بهار با همه ی جلوه و جمل گلی به پیش سینه ی پیراهن بهاره ی توست...

غزل 52 مژگان به هم بزن که بپاشی جهان من کوبی زمین من به سر آسمان من درمان نخواستم ز تو من درد خواستم یک درد ماندگار! بلایت به جان من می سوزم از تبی که دماسنج عشق را از هرم خود گداخته زیر زبان من تشخیص درد من به دل خود حواله کن آه ای طبیب درد فروش جوان من نبض مرا بگیر و ببر نام...

غزل 46 ای خون اصیلت به شتک ها ز غدیران افشانده شرف ها به بلندای دلیران جاری شده از کرب و بلا آمده و آنگار آمیخته با خون سیاووش در ایران تو اختر سرخی که به انگیزه ی تکثیر ترکید بر ایینه ی خورشید ضمیران ای جوهر سرداری سرهای بریده وی اصل نمیرندگی نسل نمیران خرگاه تو می سوخت در...