همه جا را بوی خاک گرفته بود...
من..
تو..
هر دومان بودیم
و باران هم آرام آرام خودش را به ما می رساند.
نه خبری از چتر بود،
نه حتی از بارانی های مشکیمان.
فقط
من..
تو..
و باران.
چه سخت ..
هم ابر باشد !.....هم باران باشد ..!
هم خیابان ِ خیس باشد ..
امـــــا..
... ... نه تـــــو باشی ..
نه دستی برای فشردن باشد !..
نه پایی برای قدم زدن باشد و ..
نه نگاهـــی برای زل زدن...
جامه ای بافته ام
تار و پودش از عشق
خواستم تا به تواش هدیه کنم
لیک دیدم که در آن گوشۀ باغ
لاله ای پنهانی
با نسیمی می گفت:
جامه ی عشق برازنده ی هرقامت نیست!
سرانگشتانم که می سوزد ...
یعنی وقت ِنوشتن از تـــوست
بــیــــا در خـــیـــالــم
آرام بنشین ...
مــــی خــواهـــم صــدای ِ نفس هــــایت را
بنویــــســـم.........
عــزیز دلم
چه تفاوتی می کنــد آنســوی دنیــا باشیم
یا فقط ،
چند کوچــه آن طرف تــر ؟!
پــای عشق که در میان باشد ،
دلتنگــی دمــــار ِ آدم را در مــی آورد !