بی رحمی لایق توست....
نداشتی لیاقت ماندنم را
با خود گفتی نیاز داشت که ماند...
با خود گفتی دنیای من رنگیست....
ولی دنیای او سیاه است...
من اگر سنگ باشم...
اگر نباشد شعر هایم از عمق احساسم ...
حتی اگر نباشم شبیه خودم..
این ها گفته ی توست...
دنیای من سیاه..
خودم از جنس سنگ...
یا هرچیز دیگر...
عقلم...
به من یاد بده
انسان مدرنی باشم...
وهربار که دلتنگت می شوم...
به جای بغض و اشک..
تنها به این جمله اکتفاکنم که...
هوای بد این روز ها...
آدم را افسرده می کند......
"سیاوش میرزایی"