نتایح جستجو

طلب کردم ز دانایی یکی پند مرا بفرمود با نادان مپیوند

تو باران باش و بباربر من ببار تا پاک شود جسم غبارگرفته ی نم زده ام ببار تا خاک شود هر آنچه رشتم آری راستی هرچه را رشتم انبوه پنبه ای بیش نشد...

الا ای کاربر- اشکان- رجایی که سُکنی می کنی در این حوالی بود تصویرِ نامت -برج ایفل نه طرح واقعی- بلکه سه بعدی

آن کسی کو داند از لطف و مرام ور بداند سختی دنیا، پیری و ظلام گر شناسد شادی و غم، دوستی و التیام کردگارش گوید این نیکو کلام: ای که هستی بنده ی مقبول من ای که کردی هر چه را مقصود من وقت آن شد تا بیایی پیش ما پر کنی از رقص و شعر فردوس ما واااای هلاک شدم .یه دیوان شعر گفتم:biggrin:

یک دست جام باده و یک دست زلف یار رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست

تا رفت مرا از نظر آن چسم جهان بین کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت

تو را می بوسم این بار گل مریم تو را می بویم این بار گل مریم

خوش آن دم که برفت یادم ز قلبت همی اشکان بریخت از قلب و چشمت

تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی

آتش است این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد

ترسم از روزی که پیران برود کند اسباب غزل جمع و ز اینجا برود..:smile:

آنانکه محیط فضل و آداب شدند در جمع کمال شمع اصحاب شدند ره زین شب تاریک نبردند برون گفتندد فسانه ای و در خواب شدند

ما زنده به عشقیم فنا را نشناسیم شایسته ی دردیم دوا را نشناسیم

مگو با من سخن از بی قراری چو نالان گشته ای از نامرامی کنون از دل برون کن هر چه ظلم است بیا و همچو پیرانش بزی با شادمانی

دلا طمع مبر از لطف بی نهایت دوست چو لاف عشق زدی سربباز چابک و چست

چو پیران بسراید شعر زیبا شود غرق شعف قلبها و دل ها چو پیران بسراید شعر زیبا رود از دل تمام دردو غم ها

تا توانی دفع غم از خاطری غمناک کن در جهانن گریاندن آسان است اشکی پاک کن

وای از دنیا که یار از یار می ترسد غنچه های تشنه از گلزار می ترسد عاشق از آوازه ی دیدار می ترسد پنجه خنیاگران از تار می ترسدد دوستان عزیزم شبتون بخیر و آروم. :smile:ممنون از همراهیاتون.:w30:

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

از دوست به یادگار دردی ماندست کان درد به صد هزار درمان ندهم