نتایح جستجو

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند به دشت پر ملال شب پرنده پر نمی زند هوشنگ ابتهاج:gol:

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود...!

ارغوان عزیز واقعا این تالار به این بخش نیازمند بود ....از توجهت ممنون! هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم ............... نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم........شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد............... دگر نصیحت مردم...

بازی...! بازی...! گفتم : کبوتر ِ بوسه! گفتی : پَر! گفتم ‍: گنجشک ِ آن همه آسودگی! گفتی : پَر! گفتم : پروانه پرسه های بی پایان! گفتی : پَر! گفتم : التماس ِ علاقه، بیتابی ِ ترانه، بیداری ِ بی حساب! نگاهم کردی! نه انگشتت از زمین ِ زندگی ام بلند شد، نه واژه «پر» از بام ِ لبان ِ تو پر کشید! سکوت...

...! ...! من نمی دونم چرا دوستان نسبت به این تاپیک انقدر کم لطف شدن....ولی در هر حال به یاد روزهایی که این بخش واسه خودش کلی طرفدار داشت و به یاد دوستان قدیمی من هنوز هم اینجا می نویسم!! غصه ها مولود چشم های تواند! وقتی از لابه لای این شب غبار گرفته نگاهم می کنی چیزی در من آغاز می شود...

هنوز گوشم از گفتگوی بی گریه مان گرم بود! از جایم بلند شدم، پنجره را باز کردم و دیدم زندگی هم هر از گاهی زیباست! شنیدم که کلاغ دیوار نشین حیاط چه صدای قشنگی دارد! فهمیدم که بیهوده به جنون ِ مجنون میخندیدم! فهیدم که عشق، آسمان روشنی دارد! رو به روی عکس ِ سیاه و سفید تو ایستادم، دستهایم را به وسعت...

سلام دوستان! من نمی دونم منظورتون از نقد نقد ادبی هستش یا ماهیت و مقصود داستان مد نظره...ولی به هر حال این نوشته یه زنگ خطر بزرگه ...واسه هممون! شما گاهی وقتا واسه قورت دادن یه لقمه یا یه جرئه آب هم وقت نداری!چه برسه به اینکه... من فکر می کنم همه باید طوری زندگی کنیم که اگه الان مردیم از خودمون...

دوش می گفت که فردا بدهم کام دلت سببی ساز خدایا که پشیمان نشود حافظ:gol:

می خواهم بمیرم! به همین سادگی! ساده بودن را از پری ِ کوچکی آموخته ام، که با بوسه ای می مُرد و با بوسه ای به دنیا می آمد! اما در این میان رازی هست. که تنها تو از زوایای آن با خبری! بگو بدانم! گرمای ناب ِ دومین بوسه ی معجزه، آیا بر گونه های خیس ِ گریه ی من خواهد نشست؟ یغما گلرویی:gol:

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست... محمد علی بهمنی

چشمان مرا به چشمهایش گره زد بر زندگیم رنگ غم و خاطره زد او رفت ولی نه طبق قانون وداع یکبار فقط به شیشه ی پنجره زد مریم حیدر زاده:gol:

دل می رود زدستم صاحبدلان خدارا دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

دل خراب من دگر خرابتر نمی شود که خنجر غمت از این خرابتر نمی زند هوشنگ ابتهاج

کلا این اتفاق نمی تونه بیفته...هیچ مادر شوهری عروسشو مثل دخترش نمی دونه...این همیشه یادتون باشه مگر اینکه اون خانم خودش دختر نداشته باشه... و این طبیعیه .... اما در هر حال باید از کنار همه ی حرفها و حدیث ها آسون بگذرید وگرنه زود پیر می شین.... به نظر من این بحث نمی تونه نتیجه داشته باشه هم شما...

نشانی... نشانی... چند خط بعد از دلتنگی چند خیابان بعد از آشفتگی و دلهره چند پله نرسیده به سقوط پشت دیوار غرورت ایستاده ام! ببین چه ساده نشانی ها را برایت می نویسم ببین بعد از این همه سکوت هنوز هم دنبال صدایت هزار توی ذهن خسته ام را جستجو می کنم! اینجا ایستاده ام! حالا تو هی بگو صدایت قطع و وصل...

این نوشته با اینکه خیلی سادس ولی یه حس غریبی داره...انگار تمام اون عاشقی رو به آدم منتقل می کنه....واقعا لذت بردم!

ترانه... ترانه... امشب ترانه و سکوت را دوره می کنم... تمام آوازهایی که در گلویم گره شده اند تمام شبگریه های تنهایی را! و باز هم از نو... ترانه سکوت گریه... *** بی انصافیست اگر بگویم اینجا نیستی... اگر بگویم شبگریه و سکوت از تو آغاز نمی شود... اگر بگویم در تمام ترانه های سربی و غم گرفته رد...

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

اما... اما... می دانم گاهی حق با توست روزگار آنقدر تلخ و عذاب آور می شود که فکر می کنی پیراهنت از شعله های دوزخ بافته شده است... اما مگر می شود حتی در ته دره های تیره فراموشی هم اینهمه پاکی و زیبایی را ندید؟ نه! در سراشیب سقوط هم می توان به یک گل لاله متوسل شد و نجات یافت! باران و ستاره ها و...

هر کدوم از این صفت ها تو رو یاد کدوم یکی از بچه های باشگاه می ندازه؟ 1- مهربون 2- خونگرم 3- احساساتی 4- مغرور 5-شیطون بلا 6- جدی 7- عاشق 8- جوگیر 9- با کلاس 10- مرموز و گوشه گیر واستون آرزوی خوشبختی و عشق دارم!:gol: