نتایح جستجو

تو رهرو سر منزل دیرینه ی عشقی بنگر که زخون تو به هر گام نشان است هوشنگ ابتهاج

تو خود چه لعبتی ای شهریار شیرین کار که در برابر چشمی و غایب از نظری... حافظ

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست تر دارند جوانان سعادتمند پند پیر دانا را حافظ

دوستان عزیز بحث هفته به دلیل امتحانات دوستان قرار شد تا 15 تیر ماه تعطیل باشه.... ان شاءالله اگر عمری باقی بود از شنبه آینده بحث جدید رو شروع خواهیم کرد...:redface: کسانی که در نظر سنجی شرکت نکردن لطفا تا پنج شنبه در نظر سنجی شرکت کنن تا از شنبه به بحثی که بیشترین رای رو اورده بپردازیم..... با تشکر

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم جرس فریاد می دارد که بر بندید محمل ها حافظ

این روز ها عجیب به رود خانه شباهت دارم... از تو آغاز می شوم از تو که مثل کوه تکیه گاه تنهاییم بوده ای! باران که می گیرد لهجه ام زلالتر می شود بچه ماهی ها جشن می گیرند... و با همین آوازهای سبز-آبیم می رقصند! کجای این فصل خاکستری سرنوشتمان را به مهتاب گره زدیم؟ دیگر پیراهنم را به نسیم نگاهت...

با اینکه این تاپیک واقعا از رونق افتاده ولی دلم نیومد درش تخته شه...... بچه ها چرا هیچکس هیچی نمی نویسه؟ به قول یکی از دوستان اینجا شده شبیه دفتر چه شعرای من.... ای بابا همت کنین...

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل ها...

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم که عشق از پرده ی عصمت برون آرد زلیخا را...

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید بگشای تربتم را بعد از وفاتو بنگر کز آتش درونم دود از کفن برآید...

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند... دعای نیمه شبی دفع صد بلا بکند.....

افشین جان باهات موافقم ...... انشاءالله یاد بگیریم هر روز می تونه روز مادر باشه......

دوست دارم بشنوم دوتا امتحان آخرو نمی ریم سر جلسه دیگه خودشون واسمون 20 رد می کنن.........:cry:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي...

عشق صدای فاصله هاست.....صدای فاصله هایی که غرق ابهامند! (هر چی گشتم توصیف از این کاملتر نیست)

بهانه... بهانه... برایت یک کاسه لبخند آورده ام تا تنهاییت را افطار کنی......و سکوتت را! ببین این روزها آنقدر با لهجه ی پرنده های مهاجر حرف زده ام که دیگر صدایم در فاصله ها گم شده است.....! همیشه برای گفتن بهانه لازم است... برای نوشتن! چیزی مثل : یک خوشه غروب رسیده یک پیاله خاطره ی...