نتایح جستجو

ماییم که در پای تو چون خاک رهیم مدهوش و ز دست رفته از یک نگهیم

اگر زنده ای زندگی کن اگر زندگی جاوید می خواهی نام نیک از خود بر جای بگذار (ابوریحان بیرونی)

لاله ی داغ دیده را مانم کشت آفت رسیده را مانم

تو را مگر به تو نسبت کنم به جلوه ی ناز که در تصور از این خوب تر نمی آید

مردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز

دور از تو به تن مانده مرا جان ضعیفی کان هم به لب از طالع ناساز نیاید

ای دل ببین که دلبر دشمن نواز ما با دوست بهر خاطر دشمن چه می کند؟

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم در میان لاله و گل آشیانی داشتم

سپید گشت دو چشمم به انتظار شبی که پیش زلف تو گویم حدیث بخت سیاه

یافت آیینه ی وجودم زنگ از جفای سپهر زنگاری

در این شب سیه که فرو مرده شمع ماه ای مه چراغ کلبه ی من باش ساعتی

من صبورم اما ... !! آه ..!! این بغض گران صبر نمی داند چیست ؟؟

دلا منشين به کنج خاطر کس که بيرونت نرانند زار و خسته دگر مهر کسان در دل نبندم کمندمهربانی ها گسسته

یارب ز کرم دری به رویم بگشا راهی که در او نجات باشد بنما مستغنی ام از هر دو جهان کن بکرم جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما

اللهم صلی علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سکوت کوچه های تار جانم، گریه می خواهد تمام بند بند استخوانم گریه می خواهد بیا ای ابر باران زا، میان شعرهای من که بغض آشنای ابر گریه می خواهد بهاری کن مرا جانا، که من پابند پاییزیم و آهنگ غزلهای جوانم گریه می خواهد چنان دق کرده احساسم میان شعر تنهایی که حتی گریه های بی امانم، گریه می خواهد

سکوتم را نکن باور من آن آرامش سنگین پیش از قهر طوفانم من آن خرمن من آن انبار باروتم که با آواز یک کبریت آتش می شوم یکسر

با همه ی بی سر و سامانی ام باز به دنبال پریشانی ام طاقت فرسودگی ام هیچ نیست در پی ویران شدنی آنی ام آماده ی آن لحظه ی توفانی ام دلخوش گرمای کسی نیستم آماده ام تا تو بسوزانی ام آمده ام با عطش سالها تا تو کمی عشق بنوشانی ام ماهی برگشته ز دریا شدم تا که بگیری و بمیرانی ام خوبترین حادثه...