سکوت کردم و فهماندمش عذاب این استهمیشه پرسش ناکرده را جواب این استبه نعره خواست به آرامشم خطی بکشدسکوت کردم و دریافت باز تاب این استشکسته بود ولی مویه وار خندیدکه چهره باخته را آخرین نقاب این استبه مهر گفتمش:آرام باش و صحبت کنکه در طریق سخن حسن انتخاب این استچه گفت؟راز ،نه!اما:نپرس و باور کنکم...