نتایح جستجو

شبی از آسمان مهتاب می ریخت و از چشمان من هم خواب می ریخت وضو می ساختم تا شعر گویم دوبیتی روی دستم آب می ریخت

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را ---------------------دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز --------------------- باشد که بازبینیم دیدار آشنا را ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون --------------------- نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا در حلقه گل و مل خوش خواند...

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها---------------------- که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل​ها به بوی نافه​ای کاخر صبا زان طره بگشاید---------------------- ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل​ها مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم---------------------- جرس فریاد می​دارد که بربندید...

گدا اگر گهر پاک داشتی در اصل --------------------- بر آب نقطه شرمش مدار بايستی ور آفتاب نکردی فسوس جام زرش --------------------- چرا تهی ز می خوشگوار بايستی وگر سرای جهان را سر خرابی نيست --------------------- اساس او به از اين استوار بايستی زمانه گر نه زر قلب داشتی کارش---------------------...

چون چینی تنهایی انسان کمی تُردیم دل نازکیم و عاشقیم و مهربان هستیم ما از تمام مردمان عاشق تریم اما ما را نمی فهمد کسی تا در جهان هستیم

ممنون.

از بس دلم بهانه ی آب و سراب شد از آب و اینه که سیاهست،خسته ام دیگر به تنگ آمدم و فرصتی نماند حتی ز خستگی که تباهست،خسته ام آرامشی ست در تپش بی بهانه ام از زندگی که غرق گناهست،خسته ام

ترانه آبی قیلوله ناگزیر در طاق طاقی ِ حوضخانه، تا سالها بعد آبی را مفهومی از وطن دهد. امیر زاده ای تنها با تکرار ِ چشمهای بادام ِ تلخش در هزار آئینه شش گوش ِ کاشی. لالای نجوا وار ِ فـّواره ای خرد که بروقفه خواب آلوده اطلسی ها می گذشت تا سالها بعد آبی را مفهومی ناآگاه از وطن دهد. امیر زاده ای...

وقتی كه بامدادان مهر سپهر جلوه گری را آغاز می كند وقتی كه مهر پلك گرانبار خواب را با ناز و كرشمه ز هم باز می كند آنگه ستاره سحری در سپیده دم خاموش می شود آری من آن ستاره ام كه فراموش گشته ام و بی طلوع گرم تو در زندگانیم خاموش گشته ام

تارا از تارم فرود آمدم کنار برکه رسیدم ستاره ای در خواب طلایی ماهیان افتاد رشته عطری گسست آب از سایه افسوسی پر شد موجی غم را به لرزش نی ها داد غم را از لرزش نی ها چیدم به تارم برآمدم به ایینه رسیدم غم از دستم در ایینه رها شد : خواب ایینه شکست از تارم فرود آمدم میان برکه و ایینه گویا...

برج ویرانم غبار خویش افشان کرده ام تا به پرواز ایم از خود جسم را جان کرده ام غنچه ی سربسته ی رازم بهارم در پی است صد شکفتن گل درون خویش پنهان کرده ام چون نسیمی در هوای عطر یک نرگس نگاه فصل ها مجموعه ی گل را پریشان کرده ام کرده ام طی صد بیابان را به شوق یک جنون من از این دیوانه بازی...

زخمی هر کوی و برزنی را می جویند هر مرد و هر زنی را می بویند بشنو این زوزه ی شگان شکاری ست در جست و جویش کنون و خک خک تشنه و قطره های خون آن گرگ تیر خورده ی آزاد در شهر شهرها امشب کجا پناهی خواهد یافت یا در خروش خشم گلوله کی سوی بیشه راهی خواهد یافت

نگاه تو این نگاهی که آفتاب صفت گرم و هستی ده و دل افروزست باز در عین حال چون مهتاب دلفریب و عمیق و مرموزست لیک با این همه دل انگیزی همچو تیز از چه روی دلدوزست ؟ با چنان دلکشی که می دانم از نگاهت چرا گریزانم ؟ چشم های سیاه چون شب تو بی خبر از همه جهانم کرد حال گمگشتگان به شب دانی ؟...

باد می گردد باد می گردد و در باز و چراغ ست خموش خانه ها یک سره خالی شده در دهکده اند. بیمناک ست به ره بار به دوشی که به پل راه خود می سپرد. پای تا سر شکم مان تا شبشان شاد و آسان گذرد. بگسلیده ست در اندوده دود پایه دیواری. از هر آن چیز که بگسیخته است نالش مجروحی یا جزع های تن بیماری. و آنکه بر...

آواز عاشقانه آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست دیگر دلم هوای سرودن نمی کند تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست سربسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گریه های عقده گشا در گلو شکست ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد ای وای ، های های عزا در گلو شکست آن روزهای خوب که...

بهار عشق روان پرور بود خرم بهاری که گیری پای سروی دست یاری و گر یاری ندارد لاله رخسار بود یکسان به چشمت لاله و خار چمن بی همنشین زندان جانست صفای بوستان از دوستان است غمی در سایه جانان نداری و گر جانان نداری جان نداری بهار عاشقان رخسار یار است که هر جا نوگلی باشد بهار است.

باغ من آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر ، با آن پوستین سرد نمنکش باغ بی برگی روز و شب تنهاست با سکوت پک غمنکش ساز او باران ، سرودش باد جامه اش شولای عریانی ست ور جز اینش جامه ای باید بافته بس شعله ی زر تا پودش باد گو برید ، یا نروید ، هر چه در هر کجکه خواهد یا نمی خواهد باغبانو...

رنگین کمان گل در انتهای عالم دشتی است بی کرانه فروخفته زیر برف با آسمان بسته مه آلود با کاج های لرزان آواره در افق با جنگل برهنه با آبگیر یخ زده با کلبه های خاموش بی هیچ کورسویی بی هیچ های و هویی با خیل زاغهای پریشان خنیاگران ظلمت و غربت از چنگ تازیانه بوران گریخته پرها گسیخته...

کاج می خواست کاج را می خواست کاج را برداشت کاج را از جنگل بزرگ آورد کاج را تا خانه ی کوچک صدها هزار تار مکنده فشرده شد در حجم یک گلدان در شب تمام شب خاموش بارید بارانی از سوزن از شاخه های کاج بارانی از سوزن

ستاره خندان بگوش همنفسان آتشین سرودم من فغان مرغ شبم یا نوای عودم من ؟ مرا ز چشم قبول آسمان نمی افکند اگر چو اشک ز روشندلان نبودم من مخور فریب محبت که دوستداران را بروزگار سیه بختی آزمودم من به باغبانی بی حاصلم بخند ای برق که لاله کاشتم و خار و خس درودم من نبود گوهر یکدانه ای در این...