نتایح جستجو

تصویرسازی تصویرسازی در شعر فردوسی جایی بسیار مهم دارد. شاعر با تجسم حوادث و ماجراهای داستان در پیش چشم خواننده او را همراه با خود به متن حوادث می برد، گویی خواننده داستان را بر پرده سینما به تماشا نشسته است. تصویرسازی و تخیل در اثر فردوسی چنان محکم و متناسب است که حتی اغلب توصیفات طبیعی...

آفرين بر روان فردوسی آن همايون نهاد و فرخنده او نه استاد بود و ما شاگرد او خداوند بود و ما بنده (انوری ابيوردی)

بیا قایم باشک بازی کنیم و در پی یکدیگر بگردیم. اگر در دلم پنهان شوی . یافتنت برایم دشوار نیست . ولی اگر در لاک خویش پنهان شوی تلاش دیگران برای یافتن بیهوده خواهد بود.

رازهای دل هایمان را کسی درک نمی کند ٬ مگر آنکه دلش پر از اسرار باشد. آن که تنها با اوقات خوشش و نه با غم هایتان شریک شما شود ٬ یکی از هفت کلید درهای بهشت را از دست داده است.

خداوندا ! مرا شکار شیر کن پیش از آن که خرگوشی شکار من شود. خانه ام به من گفت: از من دور مشو زیرا گذشته ی تو در من بسر می برد. راه به من گفت: پشت سر من بیا زیرا من آینده ی تو هستم. اما من به خانه و راه ٬ به هر دو گفتم: نه گذشته ای دارم و نه هیچ آینده ای. اگر این جا بسر برم در پس ِ ماندنم رفتنی...

(خویشانم مرده اند) خویشاوندان مردند ومن در قید حیات روز و شب آنان را ناله و زاری می کنم دوستان مردند واگر توانستی بود خود را از دیار رنج رها می ساختم دوستان مردند روزگار بدی است برای آن کس که معنای ماندن را نمی داند.

اكثر پژوهشگران نيچه را بحث برانگيزترين و تأثيرگذارترين فيلسوف معاصر دانسته اند. اگر چه نيچه پايه گذار شيوه اي در فلسفه ورزي شد كه شايد بتوان بر آن نام تفكر غيرسامانمند (غيرسيستماتيك) گذارد؛ اما رهيافت خردگريز و انتقادي وي به دستاوردهاي فلسفي زمانه اش، راه را بر تفكرات بعدي گشود. مطلبي كه از پي...

حباب به سوی نقطه ی روشن پرید به سوی نقطه ی روشن که در درون حبابش نشسته بود آنجا پرید حباب مانع بود پرید حباب محکم بود پرید کوفت تنش را به مانع محکم گداخته بود چراغ و شب سیاه بود سیاه

دریا آه، ای دل! تو ژرف دریایی: کس چه داند درون دریا چیست. بس شگفتی که در نهان تو هست وز برون تو هیچ پیدا نیست. تیغ خورشید- با بُرندگیش - دل دریای تیره را نشکافت. موج مهتاب - آن غبار سفید - اندرین راز سبر، راه نیافت. روی دریا دوید بوسه ی باد لیک، از وی اثر به جای نماند. چلچراغ ستارگان در او شب...

لبخند بر لب یار شوخ دلبندم خفته لبخند گرم زیبایی خنده نه ، بر کتاب عشق و امید هست دیباچه ی فریبایی خنده نه دعوتی ست ،‌ عقل فریب بهر آغوش آرزومندی قصه ی محرمانه یی دارد ز خوشی های وصل و پیوندی چون شراب خنک به جام بلور هوس انگیز و تشنگی افزاست جام اول ز می نگشته تهی جام های دوباره باید...

سرود ستاره ستاره مي گويد دلم نمي خواهد غريبه اي باشم ميان آبي ها ستاره مي گويد دلم نمي خواهد صدا كنم اما هجاي آوازم به شب درآميزد كنار تنهايي و بي خطابي ها ستاره مي گويد تنم درين آبي دگر نمي گنجد كجاست آلاله كه لحظه اي امشب رداي سرخش را به عاريت گيرم رها كنم خود را ازين سحابي ها ستاره مي گويد...

خموشانه شهر خاموش من ! آن روح بهارانت کو ؟ شور و شیدایی انبوه هزارانت کو ؟ می خزد در رگ هر برگ تو خوناب خزان نکهت صبحدم و بوی بهارانت کو ؟ کوی و بازار تو میدان سپاه دشمن شیهه ی اسب و هیاهوی سوارانت کو ؟ زیر سرنیزه ی تاتار چه حالی داری ؟ دل پولادوش شیر شکارانت کو ؟ سوت و کور است شب و میکده ها...

خاک و خدا و عشق... و انسان شروع شد آغاز می شدیم که پایان شروع شد در ذهنمان خیال پریدن جوانه زد گندم بهانه بود و عصیان شروع شد محکوم می شدیم به حبس ابد همه فصل عذاب و غربت انسان شروع شد انسان مچاله می شد و در ذهن خسته اش گندم دوباره رُست! غم نان شروع شد.....

من نبودم من نبودم کسی که در خانه ات را کوبید من نبودم کسی که به تو سلام داد من نبودم کسی که سالها عاشق تو بود و هر کجا که می رفتی دنبالت می کرد دروغ گفتم من بودم!. من همان بودم که تو هیچ وقت نخواستی ببینی. با این حال آری!من بودم که عاشق تو بودم هنوز هم عاشقت هستم حالا این را با صدای بلند...

وقتيکه خاطرات گذشته در دل خاموشم بيدار ميشوند بياد آرزوهای در خاک رفته .آه سوزان از دل بر ميکشم و غمهای کهن روزگاران از کف رفته را در روح خود زنده ميکنم . با ديدگان اشکبار ياد از عزيزانی ميکنم که ديری است اسير شب جاودان مرگ شده اند . ياد از غم عشق های در خاک رفته و ياران فراموش شده ميکنم .رنجهای...

شکسپیر : اگر کسی را دوست داری رهایش کن سوی تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول برای تو نبوده. عجب روزگاری است، عاشق می‌شوی می‌گویند دیوانه است. دیوانه می‌شوی می‌گویند حتما عاشق است. وقتی زنده‌ای یک نفر هم سراغت را نمی‌گیرد، وقتی مردی، دسته دسته به ملاقات جنازه‌ات می‌آیند! خواستم...

اگر هم دنیا به سر آید , ای حافظ آسمانی آرزو دارم که تنها با تو و در کنار تو باشم و چون برادری , هم در شادی و هم در غمت شرکت جویم . همراه تو باده نوشم و چون تو عشق ورزم , زیرا این افتخار زندگی من و مایه حیات من است . ای طبع سخن گوی من , اکنون که از حافظ ملکوتی الهام گرفته ای به نیروی خود نغمه...

مهـتاب بــه نـور دامـن شـب بـشکافت می نوش دمی خوش تر از اين نتوان یافت خوش بــاش و بـينديش که مـهتاب بسی اندر سر گور یک به یک خـواهد تافت

بر لوح نشان بودنی ها بوده است پیوسته قلم ز نيک و بد فرسوده است در روز ازل هر آن چه بايست بداد غم خوردن و کوشيدن ما بيهوده است

هر چند که رنگ و روی زيباست مرا چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا معلوم نشد که در طربخانه خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا