نتایح جستجو

آفتاب زمستان شدی ولی باز هم بدان که هنوز آفتابی بتاب به روزگار خودت...

تلخ نباش شاید دوای تو هم مثل من این شب های سیاه پوش باشد... شاید غمت گم شود در غم این شبهای غمین...

گاهی دلم می خواهد فکر کنم همانقدر که من در فکر تو گیج می شوم تو هم گاهی به یادمی... آنجاست که خدایم را به باد خواهش و تمنا می گیرم برای بودنت... خوب بودنت... ماندنت...

دلم می خواهد قوانین چند هزار روزه زندگی ام را به پای کسی بشکنم که مطمئن باشم ز بودنش...

دور ز خانه ام این چند وقت ولی در دعای شبانه ام مهمان می شوی بدان تنگ است بی گمان دل کوچک تر از منم فردا که آمدم از راه می خوانمت تو را...

من در تمام عمر چند هزار روزه خویش شاید که نه ولی شبیه تو کم دیده ام...

سکوت به معنای بی محلی نیست، مردم من بیش از آن که می بینی مهربانند... فقط گاهی...

فردا خواهم آمد اگر خدایم خواست... نفست گرم

من کویری ام دور از دریا که به فرزندانش که از آسمان فرو می ریزند دلخوشم...

نوشتن استعداد نمی خواد غمی سر ریز شده می خواد که کسی توی نگاه نخونده حس نکرده... همین غم نادیده شاعر می سازد!

دوست داشتم قوانینم را برای کسی بشکنم که مرا نشکند... این که تا اینجای زندگی ام من بودم و خدای من... من بودم تنهایی پر از خدا... تنها دلیل تنها گزینی من است...

می دوم برای رسیدن به ساعت قراری نامشخص... و تو تغییرش دادی...

باران ببار سر به هوای آمدنت چشمم را فرش پایت کردم... ببار باران بسان چشم های بارانی من... ببار باران من...

من از تصورِ نبودنت... رو شونه ی تو گریه می کنم منی که دل بریدم از همه... ببین برای تو چه می کنم

گاهی نمی بینمت نه اینکه نخواهم فقط دور از دنیای مجازی ام... ولی به قول نیما یادت خاطرم را روشن می دارد!

هر چقدر به ظاهر بزرگ شوم... اما تو خوب می دانی کودک تر از هر کودکم هنوز!

خواهش میکنم به هر روی از زیبایی باید تقدیر کرد...

من که ماندم گاه با چراغی خاموش رمز هر نکته تو می خوانم... ولی افسوس جدالی است مرا بین عقل و دل و دین یاد تو و فکر فراق...

گمان منم همین است... که شاعر صفت شدم! زهر و نوشدارو را توان تشخیص ندارم...

حالم شبیه شاخه سبزی است جان به در برده از پاییز که برای تازگی نفس درخت زنده زنده بریده می شود... smart student