نتایح جستجو

دوست من روشنی چراغ خانه ات افزون باد دیده ام روشن شد... smart student

این روزها بارانی ترین دعاهایم را نذر آمدنت می کنم... بیا و نا امید نکن این بخت برگشته را ... ای ماه درخشان روزگار تاریک من! smart student

شاید کارِ پاییز است که همگی، احساساتمان هم ردِ بغض هایِ بارانی است... حالِ تو را نمی دانم ولی من،آسمانی بلاتکلیفم! نه صاعقه ای که ببارم، نه خورشیدی که رنگین کمانم بخشد... فقط بغضی سنگینی می کند بر احوال ناکوکم... smart student

درود نغمه جان 5و7

پست هایی که گذاشته بودی به معنای واقعی کلمه ز یبا بودن نیک بخت باشی

می نویسم از این بغض دست ساز... از این پیشگیری زودتر از درمان از این دردی که نمی بینمش و هست... نیست و می سوزاندم... درگیرم می کند به ندیده و نشناخته ای که پنجره ام را به سویش گشوده می گذارم... من در ورودت را بستم... که بدانم و بدانی که تو زنده می مانی بی من ... و نمی میرم بی تو... و می دانم که...

اینجا می نویسم که به گمانم دیگر بازدیدی نخواهد داشت... می نویسم از این بغض دست ساز... از این پیشگیری زودتر از درمان از این دردی که نمی بینمش و هست... نیست و می سوزاندم... درگیرم می کند به ندیده و نشناخته ای که پنجره ام را به سویش گشوده می گذارم... من در ورودت را بستم... که بدانم و بدانی که تو...

این بار با نام و نشان می نویسم آن هم فقط برای تویی که میخوانی... و شاید هم برای خودم... خوب است بدانی که وقتی آمدم سلام نکردم، که قصه ی پر غصه خداحافظی شروع نشود... نمی دانم شاید رفتنم بازگشتی داشته باشد... که حس میکنم نزدیک نیست که با بستن این در چراغش را خاموش میکنم... ولی بدان به حرمت این چند...

این بار با نام و نشان می نویسم آن هم فقط برای تویی که میخوانی... و شاید هم برای خودم... خوب است بدانی که وقتی آمدم سلام نکردم، که قصه ی پر غصه خداحافظی شروع نشود... نمی دانم شاید رفتنم بازگشتی داشته باشد... که حس میکنم نزدیک نیست که با بستن این در چراغش را خاموش میکنم... ولی بدان به حرمت این چند...

[IMG]

گاهی مهم بود برایم که نامم را امضای نوشته هایم کنم... ولی گمانم بی نام تر از خودم بمانند بهتر است...

گاهی به نگاهی ندیده آنچنان شنیده میشوی... که ایمان می آوری به غیب!...

این شبها سر بر زانوی غم تو آرام می گیرم... به این ماه سیاه پوشی ات روسپیدم کن... ابر بارانی چشمهایم را در قدمت میبارم، کم مرا به بزرگی ات قبول کن!

گیرم کسی احوالم را جویا شد! تا آنکه باید باشد، نپرسد راست حالم را نمی گویم... پس همان نپرسیدنش بهتر!

اگر راه حلی یافتی مرا هم خبر کن... سردرگمی ام را فقط خدا می داند!!!

من با قدم های باران نفس میکشم که پاییز تمام بهار من است....

من همانم که رطب میخورم و دیگری را منع میکنم... من با باران زندگی میکنم... من خودم ابر بارانی ام پر از بغض نشکفته...

عاشق باران نشو ببارد شاد میشوی هم پایش نبارد دلتنگ میشوی برایش... هر چهار فصلت پاییز میشود با عشق باران

دست تکان نمیدهم برای رفتن... ولی دلتنگ میشوم حتی با نرفتن...