نتایح جستجو

زمین شناس ِ حقیری تو را رصد می کرد به تو ستاره ی خوبم، نگاه ِ بد می کرد کنارت ای گل زیبا، شکسته شد کمرم کسی که محو ِتو می شد، مرا لگد می کرد تو ماه بودی و بوسیدنت نمی دانی چه ساده داشت مرا هم بلند قد می کرد بگو به ساحل چشمت که من نرفته چطور به سمت جاذبه ای تازه جزر و مد می کرد؟...

تیـــر برقـــی «چوبیم» در انتهای روستا بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت کـــوچ کردم از وطن ، تنهــــا بـــــرای روستـــــا آمدم خوش خط شود تکلیف شبها،آمدم نـــور یک فانوس باشــم پیش پای روستا یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند پیکرم را بــوسه می زد...

آه یک چشمم زلیخا آن یکی یعقوب شد حال یوسف را ببینـــم با کدامین دیده ام؟ آشنا هستی به چشمم صبر کن، قدری بخند یادم آمـد، مـن تـــــورا روز نخستین دیـــــده ام بیستون دیشب به چشمم جاده ای هموار بود ابن سیرین را خبــــر کن، خواب شیرین دیده ام

من آن خاکم، که همواره در اوج آسمان هستم پر از "عباس بابایی"، پر از "عباس دورانم" گرفته شعله با خون جوانانم حنابندان که تهران‌تر شود تهران، من آبادان ویرانم صلاة ظهر تابستان، من و بوشهر و خوزستان تورا لب تشنه‌ایم از جان، کمی باران بنوشانم سراغت را من از عیسی گرفتم، باز کن در را منم من "روزبه"...

دوباره پرشده از عطر گیسویت شبستانم دوباره عطر گیسویت،چقدر امشب پریشانم کنارت چای می نوشم به قدر یک غزل خواندن به قدری که نفس تازه کنم خیلی نمی مانم

تویی بهانه ام اما بهانه ای که ندارم گذاشتم سر خود را به شانه ای که ندارم تمام عمر کشاندی مرا به سوی نگاهت تمام عمر به سوی نشانه ای که ندارم چگونه حرف دلم را به چشم هات بگویم قصیده ای که نگفتم، ترانه ای که ندارم مرا رها کن و بگذار در قفس بنشینم که دلخوشم به همین آب و دانه ای که ندارم.

اگر مي گفت سعدي "آدميت نشانش بر لباس آدمي نيست نمي دانست نسلي خواهد آمد كه حتي در لباس آدمي نيست

دیگه از فکر کردن هم خسته شدم منتظر یه اتفاق خوب هستم

دوست داشتم معلمِ املایِ تو من بودم ! و " دوستَت دارم " را املاء بگویم ... و هی بپرسم تا کجا گفتم ؟ و تو بگویی " دوستَت دارم " فروغ‌ فرخزاد

از تو دیگر شده ام دور، خودت می فهمی؟ شده ای وصله ی نا جور، خودت می فهمی؟ نقشِ تو چیست در این رابطه ی یک طرفه؟ "بی اهمیت" و "مغرور"، خودت می فهمی؟ غیرِ جدی شده این رابطه از مرحمتت!! مثلِ یک بازیِ پاسور، خودت می فهمی؟ می کِشم درد از این وضع، ببین با این که عاشقی کرده مرا کور، خودت می فهمی؟ من فقط...

به اندازه یک سر سوزن در این دنیا اثر مثبت گزاشته ام:cry::cry::cry:

دوست دارم که بخوانی غزل ایجاد کنی میل دارم که بخندی عسل ایجاد کنی روی دشت تنت این بار که می آیی هم زلف بندازی و کوه و کتل ایجاد کنی اولی دینم و بعداً دلم اصلا تو بگو مایلی توی کدامش خلل ایجاد کنی خوش ندارم که به دنیا بنمائی رخ را ناگهان شورش بین الملل ایجاد کنی یا که آغاز کنی زلزله ی هجرت را باز...

خدا پشت و پناهت، زود برگرد فدای شکل ماهت زود برگرد ببین اینگونه نگذاری بماند دو چشمانم به راهت، زود برگرد مرا دلتنگ خود کردی مسافر به جبران گناهت زود برگرد برایت نیست جایی مثل خانه به سوی زادگاهت زود برگرد نگو مجبوری از من دور باشی نگو دور است راهت، زود برگرد

دست بردار ، برو ! پرسه نزن دور و برم من از آن قالی فرسوده که پا خورده ترم دو سه بار آمده بودم بروم ، جا ماندم چه بلا ها که نیاوردی از آن پس به سرم فکر کردی که من از جنس تو ام ، صد رنگم از کنار تو و این خاطره ها می گذرم ؟! تشنه بردی لب دریا و مرا آوردی گفتی اما که به تو از همه نزدیکترم خوب میدانی...

مانند غـریـقی کــه پر از وحـشت آب است می گردم و دستم پی یک تکه طناب است دلتنگی و تنـهایی و انـدوه و صـبوری این عاقبت تیره ی یک عاشق ناب است آن مرد پر از شور و غزل ، بعد تو جان داد این آدم کوکی ، جسدی پشت نقاب است یا مشکل ارســال پیام ، از دل مــا بود یا منبــع گیــرنده ی قلـب تو خراب است...

هرکجا هُدهُد دانا برَوَد کُنج قفس جغد ویرانه نشین مرشد مرغان بشود سید مقتدا هاشمی

لبخند بزن دو چشم بارانی را تجویز بكن "نگاه درمانی" را یك شعله بخند تا به آتش بكشی دانشكده ی علوم انسانی را

کلی خاطرات با این عکسها برام تازه شده :oops::oops::oops:

آهسته و نرم ، بی قرارم کردی تیری نزدی ولی شکارم کردی در زندگی ام خاطره ای می سوزد خاموش نمی شود چه کارم کردی

دلم تا برایت تنگ می‌شود نه شعر می‌خوانم نه ترانه گوش می‌دهم نه حرف هایمان را تکرار می‌کنم