نتایح جستجو

دلم چون غنچه خونیست ولب پرخنده همچون گل که خود را پیش بیداران بشادی متهم دارم از این کابوس وحشتزا که نامش زندگی امد رهائی گر توانم داشت در خواب عدم دارم

دلم گرمه که هوامو داره

تا به فراق خو کنم صبر من و قرار کو؟ وعده ی وصل اگر دهد طاقت اتظار کو؟ کلجاری

تنی الوده ی درد و دلی لبریز غم دارم ز اسباب پریشانی ترا ای عشق کم دارم بخلوت سوزدو کس روشنی از ما نمیبیند دلی در تیره روزی چون چراغ صبحدم دارم

در انتظار ...

بچه ها عشق قشنــگ است ولـی سهم عاشق دل تنــگ است ولـی بین معشـــوقه و عاشــــق گه گـاه زندگی صحنه ی جنــگ است ولـی دل معشـــــوقه و عاشـــــق با هـم مثل آیینـــــه و سنــــگ است ولـی با سیــــاهی و سفیــــــدی ترکیـب عشق یعنی که دو رنگ است ولی

اشك گرم و آه سرد و روي زرد و سوز دل حاصل عشقند و من اين نكته مي دانم چو شمع علي اطهري كرماني

خواندن شعر های زیبا در سایتهای مختلف

تو آسمانی و من ریشه در زمین دارم همیشه فاصله ای هست داد از این دارم قبول کن که گذشته ست کار من از اشک که سال هاست به تنهایی ام یقین دارم تو نیز دغدغه ات از دقایقت پیداست مرا ببخش اگر چشم نکته بین دارم محمدعلی_بهمنی

با من که به چشم تو گرفتارم و محتاج حرفی بزن ای قلب مرا برده به تاراج

در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست عشاق تو را به دیده در خواب کجاست خورشید ز غیرتت چنین می‌گوید کز آتش تو بسوختم آب کجاست

هرمملکتی در این جهان آباد است آبادیش از پرتو عدل و داد است کمتر شود از حادثه ویران و خراب هر مملکتی که بیشتر آزاد است

جغد غم هم در دل ناشاد ما ساکن نشد آمد و این بوم را یکباره ویران کرد و رفت جانشین جم نشد اهریمن از جادوگری چند روزی تکیه بر تخت سلیمان کرد و رفت پیش مردم آشکارا چون مرا دیوانه ساخت روی خود را آن پری از دیده پنهان کرد و رفت

من یه آدم برفی بودم که شدم عاشق خورشید آخه اون یه دنیا گرما به دلی یخ‌زده بخشید شدم عاشق نگاهش چه قشنگ و مهربون بود دستاشو خواستم بگیرم نشد اون تو آسمون بود

شبی را با من ای ماه سحرخیزان سحر کردی سحر چون آفتاب از آشیان من سفر کردی

جواب رند تبریزی به سیمین بهبهانی و ابراهیم صهبا : صهباي من زيباي من ، سيمين تو را دلدار نيست وز شعر او غمگين مشو ، کو در جهان بيدار نيست گر عاشق و دلداده اي ، فارغ شو از عشقي چنين کان يار شهر آشوب تو ، در عالم هشيار نيست صهباي من غمگين مشو ، عشق از سر خود وارهان کاندر سراي بي کسان ، سيمين تو را...

شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او شد با شب و گریه روبرو عاشق او پایان حکایتم شنیدن دارد: من عاشق او بودم و او عاشق او …

در دام تــوأم ، نیست مـــرا راه گـریـزی من عاشق ایــن دام و تو صیّاد ، کجایی ؟ محبوس شدم گوشه ی ویـرانه ی عشقت آوار غمت بـر ســـرم افتـــاد ، کجایی ؟

ای دل به تو گفتم که مرو از پی دلدار دیوانه شوی نیست ترا مونس و غمخوار حرفم نه شنیدی و بلرزید وجودت برحس نگاهی شده ای سخت گرفتار