نتایح جستجو

منم همینطورم آبگوشت با سبزی یا آبگوشت با پیاز

به فکر فرار کردن از خانه تکانی عید

میخوام برم بخوابم

نیمرو

شب که آرام تر از پلک تو را می بندم در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست این که پیوست به هر رود که دریا باشد از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست

مرغ خوشخوانم وگر در حلقه زاغان نشینم کی توانم لحظه ای در نغمه مستانه باشم مردمی گم شد میان آشنایان از تو پرسم با چنین نامردمان بیگانه باشم یا نباشم

به خواب فکر میکنم چون خوابم مید

بیشتر منطقی هستم اش رو بیشتر دوست دارم تا برنج،شما چطور؟

ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت و نکاری ،گل من علف هرز در آن می روید زحمت کاشتن یک گل سرخ کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است

آن کهنه درختم که تنم تشنه برف است حیثیت این خاک منم خار و خسی نیست امروز که محتاج توام جای تو خالیست فردا که می آیی به سراعم نفسی نیست در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است وقتی همه بودن ما جز حوسی نیست

هر دم دلم هوای دلی دارد

از عشق خوب رویان من دست شسته بودم پایم به گل فرو شد در کوی تو قضا را از نیکوان عالم کس نیست همسر تو بر انبیای دیگر فضل است مصطفا را در دور خوبی تو بی‌قیمتند خوبان گل در رسید و لابد رونق بشد گیا را ای مدعی که کردی فرهاد را ملامت باری ببین و تن زن شیرین خوش لقا را سیف فرقانی

تو ای چشمان به خوابی سرد و سنگین مبتلا کرده شبیخون خیالت هم شب از شب زنده داران پرس تو کز چشم و دل مردم گریزانی چه میدانی حدیث اشک و آه من برو از باد و باران پرس

هوا سرده ولی دل ها گرمه گرمه

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس که به هر حلقه موییت گرفتاری هست گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

رحم بر عاشق درویش ندارند بتان وه! که در مذهب این سنگدلان نیست زکات! ماند بیچاره هلالی بکمند تو اسیر این محالست که او را بود امکان نجات

من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟ گر مرا دست دهد بوسه زنم پایش را چشم ناپاک بر آنچهره دریغست، دریغ دیده پاک من اولیست تماشایش را

از من ای هستی من دور مشو که مرا بی تو تمنایی نیست به خدا غیر تو ای راحت جان در دلم بهر کسی جایی نیست جز تمنای دو چشم سیهت در دلم حسرت مینایی نیست قطره ی اشکم و جزسینه ی تو منزلم در دل دریایی نیست

یار وداع می کند، تاب وداع یار کو؟ وعده وصل می دهد، طاقت انتظار کو؟ نسبت روی خوب او با مه و مهر چون کنم؟ عارض مهر و ماه را طره مشکبار کو؟ یار نو و بهار نو باعث مجلسست و می ساغر لاله گون کجا؟ ساقی گل عذار کو؟ وه! که بر آستان تو گشت رقیب معتبر پیش سگ درت مرا این قدر اعتبار کو؟ طبع هلالی، از...