مرغ اسیر
اي تازه گل از عاشق ناشاد بکن ياد
وز آنکه ز يادش نروي ياد بکن ياد
زان مرغ اسيري که به کنج قفس از ضعف
بسته است لب از ناله و فرياد بکن ياد
اي بسته ز غوغاي رقيبان ره کويت
از آن که دل اول به رهت داد،بکن ياد
اي برق،که هنگامه ي ياران به تو گرم است
از سوخته ي آتش بيداد بکن ياد...