برای عبادت باید «میل» داشت. برای میل به معبود، باید خداوند «محبوب» باشد. برای حب باید «شناخت» داشت. و برای شناخت راه «سیر در آفاق و انفس» است. آفت این است که ما دوستدار «اجزاء مخلوق» و «مصادیق خلقت» می شویم. راه آن است که حب «کلیت مخلوق» و «پنجه خالق» را پرورش دهیم. همین
ما در طول روز ساعتها به خدا فکر نمی کنیم به خودمونو منافعمون فکر می کنیم طبیعتا
وقتی به نماز می ایستی یاد همه چیز هستی جز خدا
دل باید خدا شناس باشه
اونوقت می فهمی:
در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد