معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
و اما اشک......
دیگر تحمل آنرا ندارم..!!!
دیگر تحمل آنرا ندارم..!!!
نامم را پاک کردی... یادم را چه میکنی؟
یادم را پاک کنی... عشقم را چه میکنی؟
اصلا همه را پاک کن
هر آنچه از من داری
از من که چیزی کم نمیشود...
فقط بگو با وجدانت چه میکنی؟
نکند آن را هم پاک کرده ای؟
نــــــــــــه ! شدنی نیست...
یادم را پاک کنی... عشقم را چه میکنی؟
اصلا همه را پاک کن
هر آنچه از من داری
از من که چیزی کم نمیشود...
فقط بگو با وجدانت چه میکنی؟
نکند آن را هم پاک کرده ای؟
نــــــــــــه ! شدنی نیست...
نمیتوانی آنچه که نداشتی را پاک کنی.
اشکهایم را برایت پست خواهم کرد روزی تو باید از احساس قلبم با خبر باشی
با ما بودی بی مارفتی
چو بوی گل به کجا رفتی
تنها ماندم
تنها رفتی
به کجایی ای غمگسار من
فغان حال زار من بشنو بازا
بازا
چو بوی گل به کجا رفتی
تنها ماندم
تنها رفتی
به کجایی ای غمگسار من
فغان حال زار من بشنو بازا
بازا
تنها یادگارم از تو
رویایی در دور دستهاست
حالا من مانده ام
و برگهای خشکی
که هنوز انتظار پاهای تو را می کشند
تا برای تو خش خش کنند
برگها از من هم خوش خیال ترند!
رویایی در دور دستهاست
حالا من مانده ام
و برگهای خشکی
که هنوز انتظار پاهای تو را می کشند
تا برای تو خش خش کنند
برگها از من هم خوش خیال ترند!
چه سخته بودن بي تو
چه احساسات بي رنگي
نمي دونم تو هم بي من
واسم اينقدر دلتنگي...
چه قلب ساكت و سردي
چه دنياي پراز دردي
تو هم كه روي اين شيشه
نوشتي بر نمي گردي...
نوشتی بر نمی گردی
ولی من عادتم اینه
که تصویر حضورت رو
چشام هر گوشه میبینه...
چه احساسات بي رنگي
نمي دونم تو هم بي من
واسم اينقدر دلتنگي...
چه قلب ساكت و سردي
چه دنياي پراز دردي
تو هم كه روي اين شيشه
نوشتي بر نمي گردي...
نوشتی بر نمی گردی
ولی من عادتم اینه
که تصویر حضورت رو
چشام هر گوشه میبینه...
آنقدر تنها شدم که تنهاییم به فلک رسدیده انگار
خدا هم ما را تنها گذاشت اینبار
آتشی افتاده به جانم که نکند خاموش باران اشک چشمانم
امیدم همه اینست که باشد رور آخرم امروز
خاطراتم همه آن بود که در روز شد سپر
وگرنه که از حال شب غمناک من شد خبر
خدا هم ما را تنها گذاشت اینبار
آتشی افتاده به جانم که نکند خاموش باران اشک چشمانم
امیدم همه اینست که باشد رور آخرم امروز
خاطراتم همه آن بود که در روز شد سپر
وگرنه که از حال شب غمناک من شد خبر
جان رفته ولی زخم جفایت نرود
تاثیر طلسم چشم هایت نرود
فرشی زدل شکسته انداخته ام
آهسته بیا شیشه به پایت نرود
رویایی جاودانه
بدن سردم را در آغوش تو پنهان کرده ام...
هق هق گریه هایم بی امان است...
اشک هایم با زبان بی زبانی می خواهند...
زجر دوري ات (مسافت بینمان) را به رخ گونه هایم بکشند...
اما من, این لحظات را دوست دارم...
این لحظه ها به رویاي شیرین نمی ماند...
بازوان قدرمند تو که مردانه مرا در برگرفته به رویا نمی ماند...
نفس هاي گرم تو که صورتم را نوازش می دهد به رویا نمی ماند...
عطر حضورت...صداي دلنشینت... نه هیچ کدام به رویا نمی ماند...
این آغوش گرم، امن، دلنشین واقعیت محض است
که به اتبات می رساند من همه هستی ام مطلق به توست و به تو تعهد دارم...
نگارم!
من حق ندارم شمارش معکوس خوشبختی ام را بشمارم...
من اشتباه نکرده ام... هرگز!
تو عاشقانه دوستم داري...
نازنین فاطمه جمشیدی
نگارم!
دلم تنگ است...
به وسعت هفت دریا و بی نهایتی آسمان باران های بیاجازه...
پاهايم را روي ردپاي تو مي گذارم...
چشمان نمناکم را به باران می سپارم...
نقطه چین پاهایت ناگهانی تر از سایه قامت زیبایت دلم تنگ است...
به وسعت هفت دریا و بی نهایتی آسمان باران های بیاجازه...
پاهايم را روي ردپاي تو مي گذارم...
چشمان نمناکم را به باران می سپارم...
محو می شوند...
و من ناباورانه تورا کم می آورم...
غریب است اما...دلم نبودنت را ... نیامدنت را...باور نمی کند...
چشم به جاده دارد...
به خیابانی که هر روز پرتردد تر از پیش است...
و عابرانی که ترنم احساسم را باور ندارند...
به اشک هایم بی تفاوت می نگرند...
کاش...یه روزی...یه وقتی...یه جایی...یکی از عابران
تو باشی!
نازنین فاطمه جمشیدی
