معماری با مصالحی از جنس دل

[mohammad azizi]

شیشه باش! اما به همه بگو از سنگم....مردم این زمانه فقط دنبال شکستنند!!!
​

به خدا


​

 

[maryam72]

جای دوری نرفته ام ...

جای دوری نمی روم !

می روم

کمی باران را با دلم

یا دلم را با باران

یکی کنم ...!

من از جنس یارانم.
اما نمیدانم چرا هر بارانی روزی به زمین میرسد و گل آلود می شود.
کاش همیشه باران بودم و در آسمان بودم .
کاش قلبم گل آلود نشده بود و نگاهم به آسمان نبود.
کاش می توانستم از آسمان به زمین بنگرم و آرزوی زمینی بودن کنم.
کاش هرگز گل آلود نمی شدم.
ای کاش...

 

[mohammad azizi]

آن‌چنان خسته‌ام​

كه
​

وقتي تشنه‌ام​

با چشمهاي بسته​

فنجان را كج مي‌كنم​

و آب مي‌نوشم​

آخر اگر كه چشم بگشايم​

فنجاني آنجا نيست​

خسته‌تر از آن‌ام​

كه راه بيفتم​

تا براي‌ِ خود چاي آماده سازم​

آن‌چنان بيدارم​

كه مي‌بوسمت​

و نوازشت مي‌كنم​

و سخنانت را مي‌شنوم​

و پس‌ِ هر جرعه​

با تو سخن مي‌گويم​

و بيدارتر از آن‍م​

كه چشم بگشايم​

و بخواهم تو را ببينم​

و ببينم​

كه تو نيستي​

در كنارم​

 

[mohammad azizi]

دعوی چه کنی؟ داعیه‌داران همه رفتند
شو بار سفر بند که یاران همه رفتند آن گرد شتابنده که در دامن صحراست
گوید : « چه نشینی؟ که سواران همه رفتند» داغ است دل لاله و نیلی است بر سرو
کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند گر نادره معدوم شود هیچ عجب نیست
کز کاخ هنر نادره‌کاران همه رفتند افسوس که افسانه‌سرایان همه خفتند
اندوه که اندوه‌گساران همه رفتند فریاد که گنجینه‌طرازان معانی
گنجینه نهادند به ماران، همه رفتند یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران
تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند خون بار، بهار! از مژه در فرقت احباب
کز پیش تو چون ابر بهاران همه رفتند

 

[mohammad azizi]

ای دل شکایت​ها مکن تا نشنود دلدار من
ای دل نمی​ترسی مگر از یار بی​زنهار من
ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من
نشنیده​ای شب تا سحر آن ناله​های زار من
یادت نمی​آید که او می کرد روزی گفت گو
می گفت بس دیگر مکن اندیشه گلزار من
اندازه خود را بدان نامی مبر زین گلستان
ا ین بس نباشد خود تو را کآگه شوی از خار من
گفتم امانم ده به جان خواهم که باشی این زمان
تو سرده و من سرگران ای ساقی خمار من
خندید و می گفت ای پسر آری ولیک از حد مبر
وانگه چنین می کرد سر کای مست و ای هشیار من
چون لطف دیدم رای او افتادم اندر پای او
گفتم نباشم در جهان گر تو نباشی یار من
گفتا مباش اندر جهان تا روی من بینی عیان
خواهی چنین گم شو چنان در نفی خود دان کار من
گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی​جام تو
بفروش یک جامم به جان وانگه ببین بازار من

 

[mohammad azizi]

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت

در تهاجم با زمان

آتش زدم ، كشتم

من بهار عشق را دیدم

ولی باور نكردم

یك كلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من زمقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم

تا تمام خوبی ها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن

همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت

عشقم مرد

یارم رفت

 

[mohammad azizi]

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف میزنم

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

ویک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم
​

 

[mohammad azizi]

​

ایســــــتــــاده ام …
بگـــذار ســـرنوشـــت راهـــش را بـــرود … !
مـــن ،

همیــن جا ،
کنار قـــول هـایت ،
درســــت روبــروی دوســـت داشتـــنت و در عمــــق نبـــودنت ،
محـــــکم ایــستاده ام !!

 

[mohammad azizi]

من زخم های بی نظیری به تن دارم
اما تو مهربان ترینشان بودی
عمیق ترینشان
عزیز ترینشان
بعد از تو آدم ها…تنها خراشی بودندبر من که هیچ کدامشان به پای تو نرسیدند
عشق من…خنجرت کولاک کرد…

 

[mohammad azizi]

​

کاش بودی . . .
وقتـی بغض مـی کردم . . .
فقطـ بغلم مـیکردی و مـیگفتـی . .
ببینم چشمـــــاتو . . . منـــــو نگاه کـن . . .
اگه گریــه کنـی قهـــــر مـیکنم میرمـــــا . . .!
فقط همـیــن …!!!

 

[mohammad azizi]

دلــتـــنـــگــی پـــــیـــچـــیــده نــــیـــســـتـــــ . . . !

یـــــکــــ دل . . . ! یـــــکـــ آســـمــــان
یـــــکــــ بــــغـــض

و آرزو هــــای تــــــرکـــــ خـــــورده
بـــــه هــــمــــیــــن ســادگــــی

 

[mohammad azizi]

زندگی به من آموخت چگونه اشک بریزم،
ولی به من نیاموخت که چگونه سرازیرش کنم!
زندگی به من آموخت چگونه دوست داشته باشم،
ولی به من نیاموختکه چگونه فراموش کنم!
اگر آدمی زندگی را دوست می داشت،
هرگز در لحظه یتولد نمیگریست،
تولد با گریه .......
کودکی با بازی...........
جوانی با شهوت...........
عشق بالذت ...........
پیری با حسرت...........
تکرار تا ابدیت........................................ ..

 

[senator007]

روزهای رفته
به چوب کبریت های سوخته می مانند
جمع آوری شده
در قوطی خویش
هر کاری می خواهی بکن
آن ها دوباره روشن نمی شود
و روزی سیاهی آن ها
دستت را آلوده می کند
روزهای چوبی ات را
باید از همان آغاز
بیهوده نمی سوزاندی

 

[Melina666]

عادت ندارم درد دلم را ،
​

به همه کس بگویم ...​

پس خاکش میکنم زیر چهره ی خنـدانم...​

تا همه فکر کنند​

نه دردی دارم و نه قلبی ...
​

 

[senator007]

همه میگویند: چه مهربان است این مَرد!
و کسی نمیداند
لبخند تو است رووی لبهام
وقتی آنسووی دریاها
یادم میکنی

 

[fahimeh89]

	همیشه نمی توان زد به بی خیالی و گفت : تنها آمَده اَم ؛ تنها می روم .... یک وقت هایی ،شاید حتی برای ساعتی یا دقیقه ای .... کَم می آوری .......... دل وامانده اَم یک نَفَر را می خواهد......

 

[Asal-banoOo]

بیا از سر خط باورم کن

من عاشقو عاشق ترم کن

​

 

[Asal-banoOo]

منمو غرور تیکه پاره

منمو اسمونه بی ستاره

حالا سهم من ازتو سکوته

حالا عاشق تو روبه روته

 

[Asal-banoOo]

دیگه نمیخام از تو جدا شم

دیگه نمیخوام آشفته باشم

آخه بی تو به لب رسیده جونم

دیگه قول میدم عاشق بمونم

 

[Asal-banoOo]

دلـــم تنگـــهـ
دلــــم تنهـــاستــــ
دلـــم حالی بحـــایـــهـ
هـــوای بی کســـی سختـــهـ
خـــدایا
جـــاتـــ خالیـــهـ

 

[mohammad azizi]

من او را رها کردم

تا او خود را دریابد

و چقدر سخت است

عزیزترینت را رهاکنی

اما من آنقدر او را دوست دارم

که او را رها می خواهم برای همیشه

رها از تمامی بندها و زنجیرها

هرچند او هیچگاه در بند من گرفتار نبود

چرا که من خود اینگونه خواستم

و هیچگاه بخاطر همیشه بودن با او برای او بندی نساختم

...اما او

در بند خود گرفتار بود

ای کاش از خود رها شود

همانگونه که من با او از بند خود رها شدم

 

[mohammad azizi]

در اين تنهايي تنها و تاريك خدا مانند

دلم تنگ است.

بيا اي روشن ....

اي روشنتر از لبخند

شبم را روز كن در زير سرپوش سياهي ها

تنها براي تو و به ياد تو...


دلم تنگ است.

بيا بنگر چه غمگين و غريبانه

در اين ايوان سرپوشيده وين تالاب مالامال

دلي خوش كرده ام با اين پرستوها و ماهي ها

و اين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي.

شب افتاده است و من تنها و تاريكم ....


و در ايوان من ديريست

در خوابند

پرستوها و ماهي ها و آن نيلوفر آبي


بيا اي مهربان با من !

بيا اي ياد مهتابي.... !!!!
​

​

 

[Elham*92]

یکی می پرسد:
"اندوه تو چیست؟ سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟"
برایش صادقانه می نویسم:
برای آنکه باید باشد و نیست!​

 

[Elham*92]

تو که رفتی،عقربه ها مرده اند و سالهاست وقت،وقت رفتن توست

 

[Elham*92]

ان کس که مي گفت دوستم دارد
عاشقي نبود که به شوق من امده باشد
رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت
صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

 

[mohammad azizi]

از من نپرس چقدر دوستت دارم
​

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست
به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم
مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد
مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم
بگو معنی تمرین چیست ؟
بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟
بریدن از خودم را ؟
مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ...
از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم
همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد
تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند
نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ...
هوای سرد اینجا رو دوست ندارم
مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام. ​

 

[mohammad azizi]

​

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من،
آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدائی جان دادن که به من میگوید:
((دستهایت را
دوست میدارم))
​

​

 

[mohammad azizi]

همه هستی من آیه تاریکی است
که تو را در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتنها و رستنهای ابدی خواهد برد
من در این آیه تو را آه کشیدم آه
من در این آیه تو را
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
​

 

[ESPEranza]

همه مرا که می بینند،
​

​

​

​

یاد تو می افتند،​

​

​

​

یعنی این قدر شبیه من شده‏ ای؟!​

​

​

کمی به خودَت برس!..​

 

[mohammad azizi]

​

گفتمش بی تو چه باید کرد؟
عکس رخساره ی ماهش را داد​

گفتمش همدم شب هایم کو؟
تاری از زلف سیاهش را داد
​

وقت رفتن همه را می بوسید
به من از دور نگاهش را داد
​

​

یادگاری به همه داد و به من
انتظار سر راهش را داد​

​