معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
روزی می آید
مردم کوچه . مردم بازار . مردم خسته. مردم بی مراد...
سه نقطه می گذارم و می روم
مثل مردم کوچه. مردم بازار. مردم خسته. مردم مراد!
بعد به فکر فرو خواهیم رفت
بعد از خود خواهیم پرسید
بعد همه ی جواب های جهان را از بر خواهیم کرد
جز آن که آیا
قضیه ی این احتمال
حقیقت داشته است؟
و سر انجام
سر همین حرف ها
عده ای از مردمان ما از هم جدا خواهند شد.
چرا تا دیر نشده است
چراغ به کوچه نمی آورید
بوی نان و عسل به بازار نمی آورید
خواب را از خستگی
یا مراد را از گوهر گریه ... چرا؟
کجای لغت های ساده ی من روشن نیست؟
بعدها ... روزی
از شدت این دعا
به دریا خواهید رسید.
مردم کوچه . مردم بازار . مردم خسته. مردم بی مراد...
سه نقطه می گذارم و می روم
مثل مردم کوچه. مردم بازار. مردم خسته. مردم مراد!
بعد به فکر فرو خواهیم رفت
بعد از خود خواهیم پرسید
بعد همه ی جواب های جهان را از بر خواهیم کرد
جز آن که آیا
قضیه ی این احتمال
حقیقت داشته است؟
و سر انجام
سر همین حرف ها
عده ای از مردمان ما از هم جدا خواهند شد.
چرا تا دیر نشده است
چراغ به کوچه نمی آورید
بوی نان و عسل به بازار نمی آورید
خواب را از خستگی
یا مراد را از گوهر گریه ... چرا؟
کجای لغت های ساده ی من روشن نیست؟
بعدها ... روزی
از شدت این دعا
به دریا خواهید رسید.
آنجا
یکی تار می زند
یکی می شنید
یکی خسته بود و
یکی به خواب.
این ناگهانی حیرت چه بود
که مرا به جرم جست وجوی تو
از ملکوت
به وهم بی پایان زندگی آوردند؟
یکی تار می زند
یکی می شنید
یکی خسته بود و
یکی به خواب.
این ناگهانی حیرت چه بود
که مرا به جرم جست وجوی تو
از ملکوت
به وهم بی پایان زندگی آوردند؟
باران باش
کسی به باران عادت نمی کند
هر بار که بیاید
خیس می شود.!!!!!!!!!
کسی به باران عادت نمی کند
هر بار که بیاید
خیس می شود.!!!!!!!!!
به آسمان شب می نگرم،نمی دانم چرا؟اما انگار شب نیز با من همدرد است.شب نیز از بی تفاوتی بعضی آدمها دلگیر است.مگر نه اینکه آسمان شب زیباتر از روز است؟اگر آسمان روز یک خورشید دارد که می درخشد،آسمان شب میلیونها ستاره دارد که اگر این ستاره ها به چشم ما حقیر و کوچکند،دلیل حقارت آنها در برابر خورشید نیست،بلکه دلیل حقارت ماست که سالهاست عقلمان را بدست چشمهایمان دادیم و فراموش کردیم که چشمها نیز گاهی به ما دروغ می گویند و همیشه صادق نیستند!
نمی دانم بعضی ها چطور از شب دل می کنند و به خواب ناز فرو میروند،آنگاه صبح بر میخیزند و از زیبایی روز سخن می گویند در حالی که شب را ندیده اند.
شب را دوست دارم چون همه در خوابند و تنها در خواب می توان همه را صادق یافت.
همه می گویند که خدا سر چشمه ی نور است،یس چرا من خدا را در تاریکی شب یافتم؟
این آسمان شب است که همه ی غمهایت را به دل خود می ریزد تا تو آرامش یابی و تو فراموش می کنی تشکر کنی و او مثل مادری مهربان به دل نمی گیرد.این برنامه هر شب تکرار می شود تا زمانی که تو بمیری!و باز هم این آسمان شب است که به بازماندگانت یادآوری می کند همچین کسی هم بوده و برایش فاتحه بخوانید.آیا این خود نوعی زیبایی نیست که چهره ی شب را می آراید؟
و تو ای آدم!باز هم چشمت را بر حقایق ببند و بگو روز زیباتر است!!!!!!!
نمی دانم بعضی ها چطور از شب دل می کنند و به خواب ناز فرو میروند،آنگاه صبح بر میخیزند و از زیبایی روز سخن می گویند در حالی که شب را ندیده اند.
شب را دوست دارم چون همه در خوابند و تنها در خواب می توان همه را صادق یافت.
همه می گویند که خدا سر چشمه ی نور است،یس چرا من خدا را در تاریکی شب یافتم؟
این آسمان شب است که همه ی غمهایت را به دل خود می ریزد تا تو آرامش یابی و تو فراموش می کنی تشکر کنی و او مثل مادری مهربان به دل نمی گیرد.این برنامه هر شب تکرار می شود تا زمانی که تو بمیری!و باز هم این آسمان شب است که به بازماندگانت یادآوری می کند همچین کسی هم بوده و برایش فاتحه بخوانید.آیا این خود نوعی زیبایی نیست که چهره ی شب را می آراید؟
و تو ای آدم!باز هم چشمت را بر حقایق ببند و بگو روز زیباتر است!!!!!!!
چند شب است بی اجازه به خوابم می آیی...
خوابم را رنگی میکنی....
و روزم را سیاه.....
خوابم را رنگی میکنی....
و روزم را سیاه.....
زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم
بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم
به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم
چه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !
که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم
زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم ؟
که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم
خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم
بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم
به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم
چه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !
که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم
زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم ؟
که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم
خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم
دستمال کاغذی به اشک گفت:
قطره قطرهات طلاست
یک کم از طلای خود حراج میکنی؟
عاشقم !
با من ازدواج میکنی؟
اشک گفت:
ازدواج اشک و دستمالِ کاغذی!
تو چقدر سادهای
خوش خیال کاغذی!
توی ازدواج ما
تو مچاله میشوی
چرک میشوی و تکهای زباله میشوی
پس برو و بیخیال باش
عاشقی کجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال کاغذی، دلش شکست
گوشهای کنار جعبهاش نشست
گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد
در تن سفید و نازکش دوید
خونِ درد
آخرش، دستمال کاغذی مچاله شد
مثل تکهای زباله شد
او ولی شبیه دیگران نشد
چرک و زشت مثل این و آن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال
پاک بود و عاشق و زلال
او با تمام دستمالهای کاغذی فرق داشت
چون که در میان قلب خود
دانههای اشک کاشت.
قطره قطرهات طلاست
یک کم از طلای خود حراج میکنی؟
عاشقم !
با من ازدواج میکنی؟
اشک گفت:
ازدواج اشک و دستمالِ کاغذی!
تو چقدر سادهای
خوش خیال کاغذی!
توی ازدواج ما
تو مچاله میشوی
چرک میشوی و تکهای زباله میشوی
پس برو و بیخیال باش
عاشقی کجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال کاغذی، دلش شکست
گوشهای کنار جعبهاش نشست
گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد
در تن سفید و نازکش دوید
خونِ درد
آخرش، دستمال کاغذی مچاله شد
مثل تکهای زباله شد
او ولی شبیه دیگران نشد
چرک و زشت مثل این و آن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال
پاک بود و عاشق و زلال
او با تمام دستمالهای کاغذی فرق داشت
چون که در میان قلب خود
دانههای اشک کاشت.
بغض
بغض
ابر آبستن يك باران است
آسمان بغض غريبي به گلو دارد و امشب ديگر
از ستاره خبري نيست كه چشمك بزند.
***
گرچه باران پاك است
گرچه باران زيباست
اما دل من از باران مي گريد
***
در گلويم بغضي ست
كه فرو دادن آن ممكن نيست
و مرا مي كشد اين بغض به درگاه جنون.
***
كاش با هق هق گريه‘ گره بغضم را
مي توانستم بگشايم و آرام شوم.
اما من به اين ابر سياه
هديه دادم همه اشكم را
كه ببارد چون سيل.
كاسه چشم من اينك خشك است
و دلم بي صدا مي گريد.
***
رعد فرياد من است
گرچه لب بسته و خاموشم من
اما
ابر و باران همه در كار دل تنگ منند
كه بگويند حديث من سرگردان را.
بغض
ابر آبستن يك باران است
آسمان بغض غريبي به گلو دارد و امشب ديگر
از ستاره خبري نيست كه چشمك بزند.
***
گرچه باران پاك است
گرچه باران زيباست
اما دل من از باران مي گريد
***
در گلويم بغضي ست
كه فرو دادن آن ممكن نيست
و مرا مي كشد اين بغض به درگاه جنون.
***
كاش با هق هق گريه‘ گره بغضم را
مي توانستم بگشايم و آرام شوم.
اما من به اين ابر سياه
هديه دادم همه اشكم را
كه ببارد چون سيل.
كاسه چشم من اينك خشك است
و دلم بي صدا مي گريد.
***
رعد فرياد من است
گرچه لب بسته و خاموشم من
اما
ابر و باران همه در كار دل تنگ منند
كه بگويند حديث من سرگردان را.
آرزو دارم شبی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را
می رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی
می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی
می رسد روزی که شبها در کنار عکس من
نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را
می رسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی
می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی
می رسد روزی که شبها در کنار عکس من
نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی
آري، ما غنچه يك خوابيم.
غنچه خواب؟ آيا مي شكفيم؟
يك روزي، بي جنبش برگ.
اينجا؟
ني، در دره مرگ.
تاريكي، تنهايي.
ني، خلوت زيبايي.
به تماشا چه كسي مي آيد، چه كسي ما را مي بويد؟
و به بادي پرپر...؟
و فرودي ديگر؟
غنچه خواب؟ آيا مي شكفيم؟
يك روزي، بي جنبش برگ.
اينجا؟
ني، در دره مرگ.
تاريكي، تنهايي.
ني، خلوت زيبايي.
به تماشا چه كسي مي آيد، چه كسي ما را مي بويد؟
و به بادي پرپر...؟
و فرودي ديگر؟
گفتی دوستت دارم و رفتی !
از دور سایه هایی غریب می آمد ...
از جنس دلتنگی... اندوه... تنهایی... و شاید عشق !
و ایـــــنها همه پیش از قصه لبخند تو بود ...!
از دور سایه هایی غریب می آمد ...
از جنس دلتنگی... اندوه... تنهایی... و شاید عشق !
و ایـــــنها همه پیش از قصه لبخند تو بود ...!
مدتی است رفته ای ...
من اما خودم را
میان هیاهوی شهر پنهان کرده ام ...
شاید از یادت ببرم لحظه ای !
وقتی کم کم به آخر می رسد ، نفس هایم در هوای بودن تو ...
باز حرف دلم این است :
کاش ...
کاش بدانی
یاد تو
بی وجودت زیبایت
سخت و نفس گیر است ...!
من اما خودم را
میان هیاهوی شهر پنهان کرده ام ...
شاید از یادت ببرم لحظه ای !
وقتی کم کم به آخر می رسد ، نفس هایم در هوای بودن تو ...
باز حرف دلم این است :
کاش ...
کاش بدانی
یاد تو
بی وجودت زیبایت
سخت و نفس گیر است ...!
برای من رنجی است دیدار آدمیان
حتی زمانی که می خندند
در چشمان همه آنها تاریکی
اندوه
نیستی و کاستی می گذرد
روزی را به سان گل پامچال زیستن
بهشتی یک روزه خواهد بود
حتی زمانی که می خندند
در چشمان همه آنها تاریکی
اندوه
نیستی و کاستی می گذرد
روزی را به سان گل پامچال زیستن
بهشتی یک روزه خواهد بود
خسته تر از صدای من ، گریه ی بی صدای تو
حیف که مانده پیش من ، خاطره ات بجای تو
رفتی و آشنای تو ، بی تو غریب ماند و بس
قلب شکسته اش ولی پاک و نجیب ماند و بس
طعنه به ماجرا بزن ، اسم مرا صدا بزن
قلب مرا ستاره کن ، دل به ستاره ها بزن
تکیه به شانه ام بده ، دل به ترانه ام بده
راویِ آوارگی ام ، راه به خانه ام بده
یکسره فتح می شوم ، با تو اگر خطر کنم
سایه ی عشق می شوم ، با تو اگر سفر کنم
شب شکنِ صد آینه ! با شب من چه می کنی ؟
این همه نور داری و صحبت سایه می کنی
وقت غروب آرزو ، بُهت مرا نظاره کن
با تو طلوع می کنم ، ولوله ای دوباره کن
با تو چه فرق می کند زنده و مرده بودنم ؟
کاش خجل نباشم از ، عاشقِ عشق بودنم
گفتی دوستت دارم و رفتی !
از دور سایه هایی غریب می آمد ...
از جنس دلتنگی... اندوه... تنهایی... و شاید عشق !
و ایـــــنها همه پیش از قصه لبخند تو بود ...!
از دور سایه هایی غریب می آمد ...
از جنس دلتنگی... اندوه... تنهایی... و شاید عشق !
و ایـــــنها همه پیش از قصه لبخند تو بود ...!