یادداشت های شبانه
- شروع کننده موضوع *M.A*
- تاریخ شروع
از پنجشنبه که صدای جیغ و داد از تو کوچه اومد و با ترس بیدار شدم ،خوب نیستم .جیغ های مادر پسر جوونی که تو تصادف کشته شد مثل پتک تو سرم زده شده.به جرات میتونم بگم بدترین اتفاق تو زندگی ،مرک ناگهانی عزیزه .
صدای تلویزیون و تا آخرین حد زیاد کردم ،پنجره ها رو بستم اما فایده ای نداشت
ضربان قلبم به بالاترین حد ممکن رسیده بود
دخترکم یهو بغضش ترکید
و من بی صدا گریه کردم
فکر میکردم از لحاظ روحی نرمال شدم اما نه مثل شیشه ترک خورده ام ،با کوچک ترین ضربه ای می‌شکنم
حالم خوب نیست
صدای تلویزیون و تا آخرین حد زیاد کردم ،پنجره ها رو بستم اما فایده ای نداشت
ضربان قلبم به بالاترین حد ممکن رسیده بود
دخترکم یهو بغضش ترکید
و من بی صدا گریه کردم
فکر میکردم از لحاظ روحی نرمال شدم اما نه مثل شیشه ترک خورده ام ،با کوچک ترین ضربه ای می‌شکنم
حالم خوب نیست
تا حالا متوجه ترسهاتون بودید؟!
خودم همیشه از روابط میترسیدم، مخصوصا وقتی تو کلی کتاب و فیلم و دردودل دخترها، متوجه می‌شدم پسرها چه بلایی سر دخترها میآوردند
چون اونقدر خودم میشناختم که بدونم، همچین هم آدم قوی نیستم.
سر همین ترسم، سرقرار نمی‌رفتم
فقط سر دیت با کسایی میرفتم که ازشون حس ترس نمیگرفتم که اونم تعدادشان فوق العاده اندک بود.
بعد یاد گرفتم، آقا اول نیت طرف مقابل دربیار بعد حتی برو دیت وگرنه فقط زمانت داری حروم می‌کنی.
چون فوق‌العاده احساسی هستم و همین نقطه ضعف من.
اما تجربه بزرگترم این بود، آقایون حتی اگر دوستت هم نداشته باشند، باز سر دیت میان و احساساتی بهت ممکن نداشته باشند ولی خوب بلدن نقش بازی کنند.
کلا به این درک رسیدم، تا حالا دوست داشته نشدم
خودم همیشه از روابط میترسیدم، مخصوصا وقتی تو کلی کتاب و فیلم و دردودل دخترها، متوجه می‌شدم پسرها چه بلایی سر دخترها میآوردند
چون اونقدر خودم میشناختم که بدونم، همچین هم آدم قوی نیستم.
سر همین ترسم، سرقرار نمی‌رفتم
فقط سر دیت با کسایی میرفتم که ازشون حس ترس نمیگرفتم که اونم تعدادشان فوق العاده اندک بود. بعد یاد گرفتم، آقا اول نیت طرف مقابل دربیار بعد حتی برو دیت وگرنه فقط زمانت داری حروم می‌کنی.
چون فوق‌العاده احساسی هستم و همین نقطه ضعف من.
اما تجربه بزرگترم این بود، آقایون حتی اگر دوستت هم نداشته باشند، باز سر دیت میان و احساساتی بهت ممکن نداشته باشند ولی خوب بلدن نقش بازی کنند.
کلا به این درک رسیدم، تا حالا دوست داشته نشدم
*M.A*
کاربر بیش فعال
آروم و بی تنش
ساکت و بی صدا
سبک و رها ..
بهترین واژه ها هستند واسه توصیف این آدم بوجود اومده در وجودم..
مثل پر سبکم..
و هدف از همه ی مسیر اومده رسیدن به این نقطه این نتیجه و این ره آورد بود.. با تمام وجود فهمیدمش..
هر روزمون رو باهم زندگی کردیم به معنای واقعی کلمه.. هر روز من اون رو بزرگ کردم و اون منو..
پا به پای هم پا گرفتیم و راه رفتیم اون برای اولین بار.. من دوباره و برای صدمین بار بعد از زمین خوردن..
انگار اومدم که دست منو بگیره..
اومد که راه رفتن و اون به من یاد بده..
اومد که من و به خودم نشون بده..
اومد که زندگی رو.. زندگی کردن واقعی رو.. بهم یاد بده..
اومد که من و روشن کنه..
یه بار تو ماه هشتم بار داری، یه بنده خدایی بهم گفت خدا گاهی وقتا یه چیزایی رو در مورد آدما به دلم میندازه و تو همون دلمم بهم میگه برو به طرف انتقالش بده..
گفت اومده که زندگیت و از این رو به اون رو کنه.. راستش همون لحظه دلم لرزید، ترسیدم..
ولی بعدش دیدم به طرز شگفت انگیزی همونی شد که بهم گفت..
اومد و من و شخم زد.. زیر و روم کرد.. زمینم و از هم پاشوند.. ولی بعدش..
خیلی چیزای جدید از زمین زیر و رو شده ی وجود از نو و دوباره و خیلی بهتر جوونه زد..
جونه زدم.. سر از خاک بیرون آوردم.. آروم آروم پا شدم.. رشد کردم.. و در آخر سبز شدم..
سبز و زیبا و با طراوت..
اون مادری کردم برام اون آب داد به ترک های خشکیده ی وجودم اون.. نور تابوند به حفره های تاریک و عمیقه قلب و روحم..
اون و خدا فرستاد.. که بشه فرشته ی نجاتم..
خوابم میاد.. با صدای نفساش لَخت و بی حس میشم خوب میشم خیلی خیلی خوب میشم..
ممنون نور آسمون ها و زمین.. ممنون.
ساکت و بی صدا
سبک و رها ..
بهترین واژه ها هستند واسه توصیف این آدم بوجود اومده در وجودم..
مثل پر سبکم..
و هدف از همه ی مسیر اومده رسیدن به این نقطه این نتیجه و این ره آورد بود.. با تمام وجود فهمیدمش..
هر روزمون رو باهم زندگی کردیم به معنای واقعی کلمه.. هر روز من اون رو بزرگ کردم و اون منو..
پا به پای هم پا گرفتیم و راه رفتیم اون برای اولین بار.. من دوباره و برای صدمین بار بعد از زمین خوردن..
انگار اومدم که دست منو بگیره..
اومد که راه رفتن و اون به من یاد بده..
اومد که من و به خودم نشون بده..
اومد که زندگی رو.. زندگی کردن واقعی رو.. بهم یاد بده..
اومد که من و روشن کنه..
یه بار تو ماه هشتم بار داری، یه بنده خدایی بهم گفت خدا گاهی وقتا یه چیزایی رو در مورد آدما به دلم میندازه و تو همون دلمم بهم میگه برو به طرف انتقالش بده..
گفت اومده که زندگیت و از این رو به اون رو کنه.. راستش همون لحظه دلم لرزید، ترسیدم..
ولی بعدش دیدم به طرز شگفت انگیزی همونی شد که بهم گفت..
اومد و من و شخم زد.. زیر و روم کرد.. زمینم و از هم پاشوند.. ولی بعدش..
خیلی چیزای جدید از زمین زیر و رو شده ی وجود از نو و دوباره و خیلی بهتر جوونه زد..
جونه زدم.. سر از خاک بیرون آوردم.. آروم آروم پا شدم.. رشد کردم.. و در آخر سبز شدم..
سبز و زیبا و با طراوت..
اون مادری کردم برام اون آب داد به ترک های خشکیده ی وجودم اون.. نور تابوند به حفره های تاریک و عمیقه قلب و روحم..
اون و خدا فرستاد.. که بشه فرشته ی نجاتم..
خوابم میاد.. با صدای نفساش لَخت و بی حس میشم خوب میشم خیلی خیلی خوب میشم..
ممنون نور آسمون ها و زمین.. ممنون.
آتشی در جان من است
خاموش نمیشود مگر
بنشینی در مقابلم
دیگر نگویی از سفر...
خاموش نمیشود مگر
بنشینی در مقابلم
دیگر نگویی از سفر...
محکم‌تر در آغوشش بگیر؛
انگار جهان پشتِ در ایستاده با مشت‌های خونین. بوسه را بی‌هراس بر لبانش بکوب، چشم‌هایش را چنان لمس کن که گویی آخرین سنگرِ روشنی‌اند؛ شاید فردا، میانِ دود و آوارِ تقدیر، تنها چیزی که برایت بماند، تپشِ زخمیِ نامِ او در سینه‌ات باشد— و آن‌وقت می‌فهمی عشق، شجاع‌ترین سلاحِ انسان بود.
انگار جهان پشتِ در ایستاده با مشت‌های خونین. بوسه را بی‌هراس بر لبانش بکوب، چشم‌هایش را چنان لمس کن که گویی آخرین سنگرِ روشنی‌اند؛ شاید فردا، میانِ دود و آوارِ تقدیر، تنها چیزی که برایت بماند، تپشِ زخمیِ نامِ او در سینه‌ات باشد— و آن‌وقت می‌فهمی عشق، شجاع‌ترین سلاحِ انسان بود.
*M.A*
کاربر بیش فعال
تقریبا یکسالیه یکی دیگه ام.. نه اینکه دنبال اون من قبلی بگردم.. فقط هنوز این مدل جدیدو کامل کشف نکردم.. غریبه ام باهاش.
هی منتظر میشم شرایط مختلفت پیش بیاد عکس و العمل هاشو ببینم..
طعمی بخوام توصیفش کنم یه چی تو مایه های ملس میشه.. نه دیگه شیرینه.. نه شور.. نه تند.. نه هم کند!
تو ذهنم هم زیاد سکوت میکنم، هم زیاد چرت و پرت میگم..
یک هفته ای هست، آخر شبها شعر میگم! هی میاد منم هی می‌نویسم یادم نره، صبح میبینم کلی شد.
با هیشکی انس نمی‌گیرم. خودمو رها کردم.. ذهنمم از همه پاک..
یه روز یکی اومد.. از ته چاه دستمو گرفت و کشید بیرون، بعد یکی زد زیر گوشم زشت و قشنگ خودمو بهم نشون داد.. به خودم آورد.. بعدم دستمو ول کرد و رفت..
از اون روز به بعد همه چی زیر و رو شد...
دلم میخواد ولی حوصله اش و ندارم، واسه همین خیلی وقته کتاب نمیخونم..
انگاری رو بند راه میرم.. نا متعادل و نا مطمئن.. ولی در کمال تعجب، اکثر اوقات آروم!
دنبال یه بوی خوش میگردم، یه چی که جدید و مطبوع باشه، به مشامم که میکشم نفسمو گرم و حالمو خوش کنه.. ولی نمیدونم چرا نمیرم دنبالش.
تلاش میکنه که نزدیکم بشه، ولی من آدم فاصله گرفتن شدم، دست خودمم نیست.
هستم ولی خیلی بیشتر نیستم.
این روزا باید زودتر عبور کنند، اینروزا از توان و ظرفیت خیلی ها خارجند.. اینروزا حق آدمهایی که سالیانه سالِ واسه یه مدت طولانی آب خوش از گلوشون پایین نرفته نیست..
دیگه کدوم بارون.. کدوم باد.. کدوم زمان میتونه یاد خاطره و حالی که اینروزا تجربه شد رو پاک کنه و بشوره..؟؟
آخر شبی صدای خروسی که سرماخورده میده، هی صداش می‌ره بالا، هی دلم هری میریزه..
آخه چه مرضی بود این ساعت روشن کردنش!
دلم میخواد یه مدت نگران نباشم، انقد همه چی خوب باشه که فقط غیره نگران و بی خیال باشم.
بیاد روزی که یه عالم شاد باشه.
هی منتظر میشم شرایط مختلفت پیش بیاد عکس و العمل هاشو ببینم..
طعمی بخوام توصیفش کنم یه چی تو مایه های ملس میشه.. نه دیگه شیرینه.. نه شور.. نه تند.. نه هم کند!
تو ذهنم هم زیاد سکوت میکنم، هم زیاد چرت و پرت میگم..
یک هفته ای هست، آخر شبها شعر میگم! هی میاد منم هی می‌نویسم یادم نره، صبح میبینم کلی شد.
با هیشکی انس نمی‌گیرم. خودمو رها کردم.. ذهنمم از همه پاک..
یه روز یکی اومد.. از ته چاه دستمو گرفت و کشید بیرون، بعد یکی زد زیر گوشم زشت و قشنگ خودمو بهم نشون داد.. به خودم آورد.. بعدم دستمو ول کرد و رفت..
از اون روز به بعد همه چی زیر و رو شد...
دلم میخواد ولی حوصله اش و ندارم، واسه همین خیلی وقته کتاب نمیخونم..
انگاری رو بند راه میرم.. نا متعادل و نا مطمئن.. ولی در کمال تعجب، اکثر اوقات آروم!
دنبال یه بوی خوش میگردم، یه چی که جدید و مطبوع باشه، به مشامم که میکشم نفسمو گرم و حالمو خوش کنه.. ولی نمیدونم چرا نمیرم دنبالش.
تلاش میکنه که نزدیکم بشه، ولی من آدم فاصله گرفتن شدم، دست خودمم نیست.
هستم ولی خیلی بیشتر نیستم.
این روزا باید زودتر عبور کنند، اینروزا از توان و ظرفیت خیلی ها خارجند.. اینروزا حق آدمهایی که سالیانه سالِ واسه یه مدت طولانی آب خوش از گلوشون پایین نرفته نیست..
دیگه کدوم بارون.. کدوم باد.. کدوم زمان میتونه یاد خاطره و حالی که اینروزا تجربه شد رو پاک کنه و بشوره..؟؟
آخر شبی صدای خروسی که سرماخورده میده، هی صداش می‌ره بالا، هی دلم هری میریزه..
آخه چه مرضی بود این ساعت روشن کردنش!
دلم میخواد یه مدت نگران نباشم، انقد همه چی خوب باشه که فقط غیره نگران و بی خیال باشم.
بیاد روزی که یه عالم شاد باشه.
*M.A*
کاربر بیش فعال
یکمی احساس خفگی میکنم اینروزا.. زیاد نمی تونم زیر سقف دووم بیارم
میگه خسته نمیشی هر شب میگی پارک
گفتم باید زیر آسمون باشم، هر شب.. یه جای بزرگ و بی دیوار و درخت دار
گفت، که تا برسی هم سردت بشه هی لرز کنی
اینو نگفتم بهش، ولی یه جور حواس پرتی خوشایند بهم میده.. سردم باشه و راه برم و هوا بگیرم..
وعده های غذایی رو گم کردم، میلم به هیچی نمیره
خالی تر از همیشه ام..
یجور عجیبی بی‌حوصله ام، حتی حوصله خودمم ندارم..
در شکننده ترین حالت ممکن احساس سنگ بودن میکنم به همون اندازه سخت و سرد و نفوذ ناپذیر.
کاملا حس آدمای نابینا رو دارم نمی دونم قدم بعدیم و چطوری.. کجا.. و به چه میزان کوتاه یا بلند باید بردارم.
بخاطر اون نفس میکشم، بخاطر اون راه میرم، بخاطر اون میشینم، بخاطر اون میخندم، فقط و فقط بخاطر اون زندگی میکنم..
بیزارم از همه.. فجیع بیزارم..
نفرت احد و الناسی رو به دل ندارم ولی تا ته ته ته دنیا از همه ی آدما خالی و دلزده و دورم..
فقط خلوت خودم و پسرم و مادرم و میخوام دیگر هیچ.
میگه خسته نمیشی هر شب میگی پارک
گفتم باید زیر آسمون باشم، هر شب.. یه جای بزرگ و بی دیوار و درخت دار
گفت، که تا برسی هم سردت بشه هی لرز کنی
اینو نگفتم بهش، ولی یه جور حواس پرتی خوشایند بهم میده.. سردم باشه و راه برم و هوا بگیرم..
وعده های غذایی رو گم کردم، میلم به هیچی نمیره
خالی تر از همیشه ام..
یجور عجیبی بی‌حوصله ام، حتی حوصله خودمم ندارم..
در شکننده ترین حالت ممکن احساس سنگ بودن میکنم به همون اندازه سخت و سرد و نفوذ ناپذیر.
کاملا حس آدمای نابینا رو دارم نمی دونم قدم بعدیم و چطوری.. کجا.. و به چه میزان کوتاه یا بلند باید بردارم.
بخاطر اون نفس میکشم، بخاطر اون راه میرم، بخاطر اون میشینم، بخاطر اون میخندم، فقط و فقط بخاطر اون زندگی میکنم..
بیزارم از همه.. فجیع بیزارم..
نفرت احد و الناسی رو به دل ندارم ولی تا ته ته ته دنیا از همه ی آدما خالی و دلزده و دورم..
فقط خلوت خودم و پسرم و مادرم و میخوام دیگر هیچ.
*M.A*
کاربر بیش فعال
داشتم میوه میچیدم حس کردم پشت سرم صدا میاد
برگشتم دیدم داره دست به جیب میاد سمتم
سمت راست رو نشون داد گفت میوه های اون درخت خوشمزه تره
گفتم مرسی، ولی من ترش عصابم نمی‌کشه این درخت شیرین تره..
سکوت کرد، خدایاا.. چقققدر تو چشماش درد داشت.. چقققدر تو چشماش حرف داشت..
نتونستم ادامه بدم سرمو سریع انداختم پایین آخه من مزخرف ترین حالت ممکنم رو دارم اینروزا.. نزدیک بود بغضم بشکنه
زود راه رفته رو برگشتم و بچمو بغل کردم و به بهونه شستن دستاش رفتم داخل..
ولی منم یک دنیااا حرف داشتم.. یک دنیااا درد و خستگی داشتم که باهاش به اشتراک بگذارم اما هرگز غرورم اجازه نداد که جلوی کسی خودمو خم کنم..
میخواستم بگم فکر نکن فقط تو تنهایی.. فکر نکن فقط تویی که به بن بست رسیدی.. فقط تویی که دیگه نمیدونی باید چیکار کنی که نشد هات تبدیل به شد بشه..
هستن آدمایی که دارند له میشن و دست تنها جنازه خودشون و حمل میکنند به فردای دیگه ولی همچنان قرص و محکم قدم برمیدارند..
میخواستم بگم یاد بگیر سنگ بشی، آهن بشی دنیا بفهمه کم آوردی به راحتی از روت رد میشه..
میخواستم بگم تمام حال و روزت و درک میکنم و میفهمم.. اما نمی تونستم.. راستش هیچوقت نتونستم باهاش حرف بزنم.. حتی وقتی هیچ مانعی وجود نداشت..
من از خودمم خیلی وقتها فرار کردم..
اینو می‌دونم که تا زنده ام دیگه جلد هیچ احدی نمیشم.. فقط هستم که مسئولیتم و بجا بیارم.. هستم که باری که روی دوشمه رو به مقصد برسونم. وسلام
بماند به یادگار ۳۱. ۲. ۱۴۰۵
برگشتم دیدم داره دست به جیب میاد سمتم
سمت راست رو نشون داد گفت میوه های اون درخت خوشمزه تره
گفتم مرسی، ولی من ترش عصابم نمی‌کشه این درخت شیرین تره..
سکوت کرد، خدایاا.. چقققدر تو چشماش درد داشت.. چقققدر تو چشماش حرف داشت..
نتونستم ادامه بدم سرمو سریع انداختم پایین آخه من مزخرف ترین حالت ممکنم رو دارم اینروزا.. نزدیک بود بغضم بشکنه
زود راه رفته رو برگشتم و بچمو بغل کردم و به بهونه شستن دستاش رفتم داخل..
ولی منم یک دنیااا حرف داشتم.. یک دنیااا درد و خستگی داشتم که باهاش به اشتراک بگذارم اما هرگز غرورم اجازه نداد که جلوی کسی خودمو خم کنم..
میخواستم بگم فکر نکن فقط تو تنهایی.. فکر نکن فقط تویی که به بن بست رسیدی.. فقط تویی که دیگه نمیدونی باید چیکار کنی که نشد هات تبدیل به شد بشه..
هستن آدمایی که دارند له میشن و دست تنها جنازه خودشون و حمل میکنند به فردای دیگه ولی همچنان قرص و محکم قدم برمیدارند..
میخواستم بگم یاد بگیر سنگ بشی، آهن بشی دنیا بفهمه کم آوردی به راحتی از روت رد میشه..
میخواستم بگم تمام حال و روزت و درک میکنم و میفهمم.. اما نمی تونستم.. راستش هیچوقت نتونستم باهاش حرف بزنم.. حتی وقتی هیچ مانعی وجود نداشت..
من از خودمم خیلی وقتها فرار کردم..
اینو می‌دونم که تا زنده ام دیگه جلد هیچ احدی نمیشم.. فقط هستم که مسئولیتم و بجا بیارم.. هستم که باری که روی دوشمه رو به مقصد برسونم. وسلام
بماند به یادگار ۳۱. ۲. ۱۴۰۵
داشتم فکر میکردم، کی به این سن رسیدم؟!
هنوز حس میکنم نه بیست سالگی زندگی کردم نه سی سالگی
همیشه همون کاری کردم که بیشتر ازم توقع داشتند، حتی کاری که دلم میخواست خیلی اوقات نکردم
هزار تا بهانه آوردم، اما من فقط ترسیدم اگر اشتباه کنم، اگر ترد بشم و هزار تا اگر دیگه که فقط خودم درک میکنم
هیچ وقت دنبال این نبودم درک بشم چون متوجه ام کسی من نمی‌فهمه جز آدم درون آیینه
مجبور نیستم همه چیز در کلمات بهش بگم چون کلمات گاهی باعث سوءتفاهم میشه گاهی کلی خرابی به جا می‌ذاره واسه همین بیشتر وقتی یکسری سوال ازم کنند یا پرتترین جواب‌ها میدم یا کلا سکوت میکنم
گاهی دوست داشتم، یکسری حرفها به یکسری آدمها بگم اما بعد به خودم گفتم که چی بشه، اگر میخواست متوجه قضایا بشه بدون گفتن من هم میشد، بحث خواستنش که با عملش ثابت کرد نخواست
هنوز حس میکنم نه بیست سالگی زندگی کردم نه سی سالگی
همیشه همون کاری کردم که بیشتر ازم توقع داشتند، حتی کاری که دلم میخواست خیلی اوقات نکردم
هزار تا بهانه آوردم، اما من فقط ترسیدم اگر اشتباه کنم، اگر ترد بشم و هزار تا اگر دیگه که فقط خودم درک میکنم
هیچ وقت دنبال این نبودم درک بشم چون متوجه ام کسی من نمی‌فهمه جز آدم درون آیینه
مجبور نیستم همه چیز در کلمات بهش بگم چون کلمات گاهی باعث سوءتفاهم میشه گاهی کلی خرابی به جا می‌ذاره واسه همین بیشتر وقتی یکسری سوال ازم کنند یا پرتترین جواب‌ها میدم یا کلا سکوت میکنم
گاهی دوست داشتم، یکسری حرفها به یکسری آدمها بگم اما بعد به خودم گفتم که چی بشه، اگر میخواست متوجه قضایا بشه بدون گفتن من هم میشد، بحث خواستنش که با عملش ثابت کرد نخواست
یک روز از خواب بیدار می شوی
نگاهی به تقویم می اندازی
نگاهی به ساعتت
و نگاهی به خود خودت در آینه
و می بینی هیچ چیز و هیچ کس جز خودت حیف نیست
لباسهای اتو کشیده غبارگرفته مهمانی ات را
از کمد بیرون می آوری
گران ترین عطرت را از جعبه بیرون می آوری
و به سر و روی خودت می پاشی
ته مانده حساب بانکی ات را می تکانی
و خرج خودت می کنی
یک روز از خواب بیدار می شوی
و به کسی که دوستت دارد بدون دلهره و قاطعانه میگویی
صبح بخیر عزیزم وقت کم است لطفا مرا بیشتر دوست بدار
یک روز یکی از همین روزها وقتی از خواب بیدار می شوی متوجه می شوی
بدترین بدهکاری بدهکاری به قلب مهربان خودت هست
و هیچ چیز و هیچکس جز خودت حیف نیست !
نگاهی به تقویم می اندازی
نگاهی به ساعتت
و نگاهی به خود خودت در آینه
و می بینی هیچ چیز و هیچ کس جز خودت حیف نیست
لباسهای اتو کشیده غبارگرفته مهمانی ات را
از کمد بیرون می آوری
گران ترین عطرت را از جعبه بیرون می آوری
و به سر و روی خودت می پاشی
ته مانده حساب بانکی ات را می تکانی
و خرج خودت می کنی
یک روز از خواب بیدار می شوی
و به کسی که دوستت دارد بدون دلهره و قاطعانه میگویی
صبح بخیر عزیزم وقت کم است لطفا مرا بیشتر دوست بدار
یک روز یکی از همین روزها وقتی از خواب بیدار می شوی متوجه می شوی
بدترین بدهکاری بدهکاری به قلب مهربان خودت هست
و هیچ چیز و هیچکس جز خودت حیف نیست !
تو احمق نبودی و نیستی، اوضاع خراب است
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمی‌توانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمی‌توانستی همه چیز را پیش‌بینی کنی و تازه اگر پیش‌بینی می‌کردی نمی‌توانستی باور کنی، یا حتی اگر باور می‌کردی که به اینجا می‌رسیم، چیزی نمی‌توانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار می‌بودی نمی‌توانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفته‌ای و داری درد میکشی (کم هم نه)، مانده‌ای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقه‌ات را خوانده‌ای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری می‌داشتی)، رشتۀ مورد علاقه‌ات را نخوانده‌ای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بی‌علاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمی‌کند)
وارد رابطه شده‌ای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینه‌های رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شده‌ای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ این‌ها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخم‌های جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفته‌ای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمی‌کند)، هیچ کدام از این کارها را نکرده‌ای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکرده‌ای).
واقعیت این است که نمی‌شد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنان‌تر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینه‌های نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولی‌ای بودیم که با همۀ نقص‌ها و ندانسته‌هایمان زندگی می‌کردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چاره‌ای می‌گشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمی‌توانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمی‌توانستی همه چیز را پیش‌بینی کنی و تازه اگر پیش‌بینی می‌کردی نمی‌توانستی باور کنی، یا حتی اگر باور می‌کردی که به اینجا می‌رسیم، چیزی نمی‌توانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار می‌بودی نمی‌توانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفته‌ای و داری درد میکشی (کم هم نه)، مانده‌ای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقه‌ات را خوانده‌ای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری می‌داشتی)، رشتۀ مورد علاقه‌ات را نخوانده‌ای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بی‌علاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمی‌کند)
وارد رابطه شده‌ای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینه‌های رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شده‌ای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ این‌ها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخم‌های جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفته‌ای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمی‌کند)، هیچ کدام از این کارها را نکرده‌ای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکرده‌ای).
واقعیت این است که نمی‌شد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنان‌تر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینه‌های نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولی‌ای بودیم که با همۀ نقص‌ها و ندانسته‌هایمان زندگی می‌کردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چاره‌ای می‌گشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم
تا ۱۰۰ سال دیگه یعنی سال ۱۵۰۵،
همه‌ی ما کنار آدمایی که براشون جنگیدیم، گریه کردیم، دوستشون داشتیم، آروم گرفتیم!
تا ۲۰۰ سال دیگه، نه عکسی ازمون مونده، نه صدایی، نه کسی که اسممونو بلد باشه.
دویست سال بعد، تمامِ ردِ ما از روی این دنیا پاک شده!
غریبه‌ها یه روز توی اتاقایی زندگی می‌کنن که ما برای ساختنشون تمامِ عمرمون جنگیدیم.
و صاحب چیزایی میشن که یه روز فکر می‌کردیم برای همیشه مال ماست.
هیچکس نه بردهامونو یادش میمونه، نه باخت‌هامونو.
ما حتی، از حافظه‌ی دنیا هم رد میشیم.
زندگی رو بیش از حد جدی گرفتیم؛ اون‌قدری که یادمون رفت زندگی کنیم.
زیادی ترسیدیم، زیادی فکر کردیم،
و نصف عمرمون
تو استرس چیزایی گذشت که هیچوقت اتفاق نیفتادن یا حقمون نبودن.
شاید معنی زندگی تو موندگار شدن نبود؛ تو حس کردنِ کوتاهِ این عبور بود.
ما اومده بودیم یه کم دوست داشته باشیم،
یه کم بخندیم،
یه کم زندگی کنیم،
و آروم ناپدید بشیم.
ترسناکه که یه روز همه‌چی تموم میشه؛
اما شاید
همین تموم شدنِ داستانه که زندگی رو ارزشمند میکنه!
شاید آزادی واقعی از همون لحظه‌ای شروع میشه که می‌پذیری “هیچ‌چی همیشگی نیست”
همه‌ی ما کنار آدمایی که براشون جنگیدیم، گریه کردیم، دوستشون داشتیم، آروم گرفتیم!
تا ۲۰۰ سال دیگه، نه عکسی ازمون مونده، نه صدایی، نه کسی که اسممونو بلد باشه.
دویست سال بعد، تمامِ ردِ ما از روی این دنیا پاک شده!
غریبه‌ها یه روز توی اتاقایی زندگی می‌کنن که ما برای ساختنشون تمامِ عمرمون جنگیدیم.
و صاحب چیزایی میشن که یه روز فکر می‌کردیم برای همیشه مال ماست.
هیچکس نه بردهامونو یادش میمونه، نه باخت‌هامونو.
ما حتی، از حافظه‌ی دنیا هم رد میشیم.
زندگی رو بیش از حد جدی گرفتیم؛ اون‌قدری که یادمون رفت زندگی کنیم.
زیادی ترسیدیم، زیادی فکر کردیم،
و نصف عمرمون
تو استرس چیزایی گذشت که هیچوقت اتفاق نیفتادن یا حقمون نبودن.
شاید معنی زندگی تو موندگار شدن نبود؛ تو حس کردنِ کوتاهِ این عبور بود.
ما اومده بودیم یه کم دوست داشته باشیم،
یه کم بخندیم،
یه کم زندگی کنیم،
و آروم ناپدید بشیم.
ترسناکه که یه روز همه‌چی تموم میشه؛
اما شاید
همین تموم شدنِ داستانه که زندگی رو ارزشمند میکنه!
شاید آزادی واقعی از همون لحظه‌ای شروع میشه که می‌پذیری “هیچ‌چی همیشگی نیست”
*M.A*
کاربر بیش فعال
اینروزا بیش تر از هر چیزی از خودم لذت میبرم، از خودم انرژی میگیرم..
از تغییرات ظاهری گرفته.. تا قدرت درونی که بعد از پشت سر گذاشتن سیل عظیمی از حوادث به دست اومده..
از مادر قدرتمندی بودنم.. از اینکه روزای تلخ نتونستن شکسته و فرتوتم کنند
با سربلندی تمام از همه ی داشته های الآنم لذت می برم
و هرگزه هرگز یادم نمیره که تماام این حس و حال و شرایط رو مدیون خالقمم
هنوز بیرون نیومدم از سیلاب.. ولی تونستم سوار بشم بر روی موج و فرار کنم از غرق شدن..
لذت ببرم از خیلی از لحظاتم و هدر ندم روزای عمرم رو.. به فکر سلامتی و جوانی و شادابیم باشم و بازیچه ی دست تلخ کامی های سرنوشت نشم..
انرژی مثبت رو با چنگ و دندون از دل سختی ها بیرون بکشم و شادی به وجود خودم و عزیز در دونه ام تزریق کنم..
ما هر دو باهم داریم قد میکشیم.. هر دو باهم داریم یاد میگیریم زمین بخوریم و دوباره محکم و قوی بلند بشیم.. هر دو با هم شادی رو دو دستی حفظ میکنیم..
وقتی سکوت میکنم وقتی شرایط رو دوست ندارم به سرعت برنامه میریزم واسه اولین فرصتی که میتونم شرایط جدید و باب میلمون رو بسازم.. نه با رقم زدن اتفاقات خاص.. بلکه با شادی های کوچیک کوچیکی که تو لحظه حس قشنگ واسمون بوجود میاره..
ما هر روز شادی های کوچیک.. ولی رنگا رنگ و پر نوری رو باهم رقم می‌زنیم.. از ته قلبمون می‌خندیم در اوج سادگی.. ولی لحظمون رو در می‌یابیم..
خوشحالم از پاکی لحظاتمون.. خوشحالم از رهایی و لذت بی قید و شرطی که خدا بهمون یاد داده و راه لذت بردن از زندگی رو پیش پا مون گذاشته..
شادی بزرگ ترین وظیفه ی مادری منه..روزگار مجبورم کرده که شاد باشم و این بهترین جبر سرنوشت بود..
یه جورایی توفیق اجباری قسمتم شده..
اجباراً از صبح تا آخر شب فعالیت شدید داشته باشم و حتی فرصت فکر کردن به تلخی ها رو نداشته باشم..
اجباراً هر روز موسیقی شاد بگذارم و پا به پاش حرکات موزون انجام بدم.. چون عاشق موسیقی و رقصیدنه..
اجباراً بخندم چون هر لحظه نگاهش به صورتمه که مبادا حس منفی تو چهره ام باشه..
اون به اجبار شادی رو تو لحظه لحظه های زندگیم گنجونده..
خسته میشم..خیلی خیلی زیاد ولی این بهترین نوع خستگی هست که دارم تجربه میکنم..
بیخیال آدم ها و قوانین سختشون.. بی خیال دنیا و بازی های زجر آورش.. بیخیاله هر کی که قصد داره زمینمون بزنه.. الانمون واسه ماست.. خوده خودمون.. ما اینروزا همین الانمون و دو دستی چسبیدیم.. این لحظه مال ماست حق مسلممون برای شاد بودن و شاد زیستن.
از تغییرات ظاهری گرفته.. تا قدرت درونی که بعد از پشت سر گذاشتن سیل عظیمی از حوادث به دست اومده..
از مادر قدرتمندی بودنم.. از اینکه روزای تلخ نتونستن شکسته و فرتوتم کنند
با سربلندی تمام از همه ی داشته های الآنم لذت می برم
و هرگزه هرگز یادم نمیره که تماام این حس و حال و شرایط رو مدیون خالقمم
هنوز بیرون نیومدم از سیلاب.. ولی تونستم سوار بشم بر روی موج و فرار کنم از غرق شدن..
لذت ببرم از خیلی از لحظاتم و هدر ندم روزای عمرم رو.. به فکر سلامتی و جوانی و شادابیم باشم و بازیچه ی دست تلخ کامی های سرنوشت نشم..
انرژی مثبت رو با چنگ و دندون از دل سختی ها بیرون بکشم و شادی به وجود خودم و عزیز در دونه ام تزریق کنم..
ما هر دو باهم داریم قد میکشیم.. هر دو باهم داریم یاد میگیریم زمین بخوریم و دوباره محکم و قوی بلند بشیم.. هر دو با هم شادی رو دو دستی حفظ میکنیم..
وقتی سکوت میکنم وقتی شرایط رو دوست ندارم به سرعت برنامه میریزم واسه اولین فرصتی که میتونم شرایط جدید و باب میلمون رو بسازم.. نه با رقم زدن اتفاقات خاص.. بلکه با شادی های کوچیک کوچیکی که تو لحظه حس قشنگ واسمون بوجود میاره..
ما هر روز شادی های کوچیک.. ولی رنگا رنگ و پر نوری رو باهم رقم می‌زنیم.. از ته قلبمون می‌خندیم در اوج سادگی.. ولی لحظمون رو در می‌یابیم..
خوشحالم از پاکی لحظاتمون.. خوشحالم از رهایی و لذت بی قید و شرطی که خدا بهمون یاد داده و راه لذت بردن از زندگی رو پیش پا مون گذاشته..
شادی بزرگ ترین وظیفه ی مادری منه..روزگار مجبورم کرده که شاد باشم و این بهترین جبر سرنوشت بود..
یه جورایی توفیق اجباری قسمتم شده..
اجباراً از صبح تا آخر شب فعالیت شدید داشته باشم و حتی فرصت فکر کردن به تلخی ها رو نداشته باشم..
اجباراً هر روز موسیقی شاد بگذارم و پا به پاش حرکات موزون انجام بدم.. چون عاشق موسیقی و رقصیدنه..
اجباراً بخندم چون هر لحظه نگاهش به صورتمه که مبادا حس منفی تو چهره ام باشه..
اون به اجبار شادی رو تو لحظه لحظه های زندگیم گنجونده..
خسته میشم..خیلی خیلی زیاد ولی این بهترین نوع خستگی هست که دارم تجربه میکنم..
بیخیال آدم ها و قوانین سختشون.. بی خیال دنیا و بازی های زجر آورش.. بیخیاله هر کی که قصد داره زمینمون بزنه.. الانمون واسه ماست.. خوده خودمون.. ما اینروزا همین الانمون و دو دستی چسبیدیم.. این لحظه مال ماست حق مسلممون برای شاد بودن و شاد زیستن.
*M.A*
کاربر بیش فعال
یه وقتایی عجیب دلم میخواد تنها باشم
برای فکر کردم به خودم و جوونی های نکرده ام
که یادم بیاد چه حس ها و لحظه هایی تو زندگی همه ی آدم ها بوده که من حتی از کنارشون رد هم نشدم..
فقط از دور دیدم یا از زبونشون شنیدم یا اینکه تو کتابها خوندم..
انگار که بخوام یادم بیاد زندگی معمول چطور بوده و برگردم به دنیای عادی
که خیلی دور نشم خیلی یخ نزنم
یکم گرما تو خاطره هام یا حتی تو رویاهام نگه دارم و ذخیره کنم..
یه چراغ تو ذهنم روشن بگذارم و برای دلم کمی نور بفرستم..
نور و گرمایی که همه ی آدم ها تجربه اش میکنند رو یکطوری به خودم تلقین کنم که وجود داشتنش از یادم نره..
دلم تنگ شده واسه ده یازده سال پیش..
دلم تنگ شده واسه یه سری رویا ها.. دلم تنگ شده واسه عادی بودن..
یه وقتایی خودم سردم میشه از این همه یخ زدگی و بی حسی..
ولی این تنها راهه بقا و ادامه دادن..
مثل اینکه سرتو بکنی زیر آب و برای مدت زیادی اون زیر بمونی.. نزدیکای وقتی که داره روح و زندگی از رگهات و تنت بیرون می‌ره یهو سرت و بیاری بالا و دوباره زنده بودن رو با یک نفس عمیق و شدید به خودت یاد آور بشی..
سالهاست سر به زیر آب بردم.. گاهی که میام بیرون، قلبم جای ریه هام از یاد آور شدن زنده بودن واقعی میسوزه..
محکم بودن هزینه داره.. برای دووم آوردن باید از یه چی مایه بذاری.. هزینه ی کم نیاوردن من از یاد بردن خیلی از تجربه های معمول و متداول زندگی بود..
مادر بودن تنها بنده ناف حیات منه.. و در جایگاه آدم عادی سال هاست زیر آب..
خستم و آروم و رها.
دلم چند ساعتی تنهایی میخواد.
برای فکر کردم به خودم و جوونی های نکرده ام
که یادم بیاد چه حس ها و لحظه هایی تو زندگی همه ی آدم ها بوده که من حتی از کنارشون رد هم نشدم..
فقط از دور دیدم یا از زبونشون شنیدم یا اینکه تو کتابها خوندم..
انگار که بخوام یادم بیاد زندگی معمول چطور بوده و برگردم به دنیای عادی
که خیلی دور نشم خیلی یخ نزنم
یکم گرما تو خاطره هام یا حتی تو رویاهام نگه دارم و ذخیره کنم..
یه چراغ تو ذهنم روشن بگذارم و برای دلم کمی نور بفرستم..
نور و گرمایی که همه ی آدم ها تجربه اش میکنند رو یکطوری به خودم تلقین کنم که وجود داشتنش از یادم نره..
دلم تنگ شده واسه ده یازده سال پیش..
دلم تنگ شده واسه یه سری رویا ها.. دلم تنگ شده واسه عادی بودن..
یه وقتایی خودم سردم میشه از این همه یخ زدگی و بی حسی..
ولی این تنها راهه بقا و ادامه دادن..
مثل اینکه سرتو بکنی زیر آب و برای مدت زیادی اون زیر بمونی.. نزدیکای وقتی که داره روح و زندگی از رگهات و تنت بیرون می‌ره یهو سرت و بیاری بالا و دوباره زنده بودن رو با یک نفس عمیق و شدید به خودت یاد آور بشی..
سالهاست سر به زیر آب بردم.. گاهی که میام بیرون، قلبم جای ریه هام از یاد آور شدن زنده بودن واقعی میسوزه..
محکم بودن هزینه داره.. برای دووم آوردن باید از یه چی مایه بذاری.. هزینه ی کم نیاوردن من از یاد بردن خیلی از تجربه های معمول و متداول زندگی بود..
مادر بودن تنها بنده ناف حیات منه.. و در جایگاه آدم عادی سال هاست زیر آب..
خستم و آروم و رها.
دلم چند ساعتی تنهایی میخواد.
| You’re my midnight sunshine lady; you’re my guiding light, the brightest star I’ll ever see. |
*M.A*
کاربر بیش فعال
خوابم میاد..
کاش میشد یه شبایی خواب به وقوع پیوستن رویاهای حسرت شدمون رو میدیدیم..
حداقل تو خواب میفهمیدیم اگر تبدیل به حسرت نمیشدن و اتفاق میوفتادن چی شکلی میشدن.
حس و حالمون اون موقع چجوری بود..
خيلی وقته پیش یه شب نشستم بالاسرشون و خیلی هاشون و با دستای خودم خاک کردم.. چون مرده بودن و دیگه هرگز زنده نمیشدن..
بوی بیات شدن و تعفنشون خیلی داشت آزارم میداد.. تصمیم گرفتم واسه ی همیشه چالشون کنم..
یه سری هاشون آرزوها و رویاها و حق و حقوقی بودن که واسه خیلی ها حکم مرگ و زندگی رو دارند..
ولی من حتی اون بخشی از زندگی رو هم که بدون وجود اونا کال و ناقص بود همراهشون خاک کردم..
دقیقا مثل هواپیمایی که یکی از موتورهاش میسوزه و مجبور میشن واسه ادامه ی مسیر کلا از مدار خارجش کنند..
یه بخش هایی از وجودم و کلا از مدار خارج کردم..
به خودم گفتم ببین، بیا قبول کنیم اینایی که داری بخاطر نبودنشون زجر میکشی..یا بعضی وقتا از سر حس نبودنشون استخونات جزجز میکنه، تو زندگی سهم تو نبودن.. اصلا از اول تو داستانت نوشته نشده بودن.. مال تو نبود اون حس و اون تجربه ها.
و پذیرفتم.. با درد هم پذیرفتم.. ولی واقعا پذیرفتم.
میگم درد چون یه عمری... از دوران جوونی و نوجوونی رویاها و باوارم بودن.. خیلی وقتا بخاطرشون جنگیدم و زخمش و خوردم حتی خيلي شبا با تصورشون ذوق کردم و خوابیدم و تو دلم واسشون قند آب کردن..
ولی خو نشد دیگه.. به قول قدیمی ها قسمت ما نبود.. با زجر از تک به تک سلول هام کشیدمشون بیرون.. نمیدونم خنده داره.. گریه داره.. یه شبایی شبیه معتادا استخونام گزگز میکرد تا ترکشون کنم.. ولی کردم.. خداوکیلی کردم..
ما رو همینجوری نباید نگاه کرد.. ما آدمیایی هستیم که پشت خودمون و به خاک زدیم تا بتونیم سرپا بایستیم و سر کج نکنیم..
تازه بعدها میخوام داستانمو با کلی غرور واسه پسرم تعریف کنم.. وقتی خوب بزرگ شد.. وقتی دیگه قرص و محکم شده بود و همه ی جوونی و نوجونیش و تو حال خوش سپری کرده بود و دیگه تو روحیه اش اونقدرا تاثیر گذار نبود..
یه شب تا صبح مادر پسری خلوت می کنیم و همه ی حال و احوالی که پشت سر گذاشتمو واسش میگم..
فقط نمیدونم، يعني زنده ام تا اون روز؟ ای خدا این یکی رو لطفا خط نزن بذار باشه..
خوابم میاد کاش زود خوابم ببره امشب حوصله ی به سقف نگاه کردن و فکر کردن و ندارم.
کاش میشد یه شبایی خواب به وقوع پیوستن رویاهای حسرت شدمون رو میدیدیم..
حداقل تو خواب میفهمیدیم اگر تبدیل به حسرت نمیشدن و اتفاق میوفتادن چی شکلی میشدن.
حس و حالمون اون موقع چجوری بود..
خيلی وقته پیش یه شب نشستم بالاسرشون و خیلی هاشون و با دستای خودم خاک کردم.. چون مرده بودن و دیگه هرگز زنده نمیشدن..
بوی بیات شدن و تعفنشون خیلی داشت آزارم میداد.. تصمیم گرفتم واسه ی همیشه چالشون کنم..
یه سری هاشون آرزوها و رویاها و حق و حقوقی بودن که واسه خیلی ها حکم مرگ و زندگی رو دارند..
ولی من حتی اون بخشی از زندگی رو هم که بدون وجود اونا کال و ناقص بود همراهشون خاک کردم..
دقیقا مثل هواپیمایی که یکی از موتورهاش میسوزه و مجبور میشن واسه ادامه ی مسیر کلا از مدار خارجش کنند..
یه بخش هایی از وجودم و کلا از مدار خارج کردم..
به خودم گفتم ببین، بیا قبول کنیم اینایی که داری بخاطر نبودنشون زجر میکشی..یا بعضی وقتا از سر حس نبودنشون استخونات جزجز میکنه، تو زندگی سهم تو نبودن.. اصلا از اول تو داستانت نوشته نشده بودن.. مال تو نبود اون حس و اون تجربه ها.
و پذیرفتم.. با درد هم پذیرفتم.. ولی واقعا پذیرفتم.
میگم درد چون یه عمری... از دوران جوونی و نوجوونی رویاها و باوارم بودن.. خیلی وقتا بخاطرشون جنگیدم و زخمش و خوردم حتی خيلي شبا با تصورشون ذوق کردم و خوابیدم و تو دلم واسشون قند آب کردن..
ولی خو نشد دیگه.. به قول قدیمی ها قسمت ما نبود.. با زجر از تک به تک سلول هام کشیدمشون بیرون.. نمیدونم خنده داره.. گریه داره.. یه شبایی شبیه معتادا استخونام گزگز میکرد تا ترکشون کنم.. ولی کردم.. خداوکیلی کردم..
ما رو همینجوری نباید نگاه کرد.. ما آدمیایی هستیم که پشت خودمون و به خاک زدیم تا بتونیم سرپا بایستیم و سر کج نکنیم..
تازه بعدها میخوام داستانمو با کلی غرور واسه پسرم تعریف کنم.. وقتی خوب بزرگ شد.. وقتی دیگه قرص و محکم شده بود و همه ی جوونی و نوجونیش و تو حال خوش سپری کرده بود و دیگه تو روحیه اش اونقدرا تاثیر گذار نبود..
یه شب تا صبح مادر پسری خلوت می کنیم و همه ی حال و احوالی که پشت سر گذاشتمو واسش میگم..
فقط نمیدونم، يعني زنده ام تا اون روز؟ ای خدا این یکی رو لطفا خط نزن بذار باشه..
خوابم میاد کاش زود خوابم ببره امشب حوصله ی به سقف نگاه کردن و فکر کردن و ندارم.
*M.A*
کاربر بیش فعال
دلم بارون میخواد و یه جاده ی خیس و گلی و یه جفت بوت مشکی با یه کاپشن تنم که بی قید و بیخیال یه مسافت طولانی رو پیاده قدم بزنم..
دلم یه جا با یه عالمه درخت میخواد که بینشون راه برم و پشت سرم هرچی فکر و خاطره ی سیاه و پر درد رو لا به لای درختا گم کنم و واسه همیشه جا بذارم..
دلم بوی دود میخواد تو جنگل و یه صندلی که وقتی پاهام از خستگی به ذق ذق افتاد بشینم روش و با سر پر فکرم لا به لای مه و دود غرق بشم و از بوی چوب مست و بیهوش..
دلم یه سری چیزای ممنوعِ که هرگز تا الان تجربه شون نکردم میخواد که برم تو عالم هپروت و یه ساعتهایی رو از دنیا جدا بشم..
دلم یه آتیش میخواد جلوی صندلیم که یه تیکه چوب بردارم و لابه لای خاکسترها دنبال خودم و ذوق و شوق هایی که دود شدن و رفتن هوا بگردم و شده حتی یکی دوتاشون و پیدا کنم و بردارم تو جیب کاپشنم قایم کنم، واسه وصل شدن به زندگی و سر زنده بودن..
دلم میخواد میون یه بارون تند سرمو بالا بگیرم و با تمووووم وجود گریه کنم و خاطرم آسوده باشه که رد هیچ اشکی رو صورتم نمونده و من هنوز زمخت و محکم پا برجا موندم و صورت به صورت زندگی واستادم و کم نیاوردم..
دلم یه شیشه ی مه گرفته میخواد که من هی حرفامو روش بنویسم و هی قطره ی آب بشن و چکه کنند پایین و هیچ اثری ازشون باقی نمونه..
دلم یه جا میخواد واسه داد زدن.. یا یه عالمه شیشه ی به درد نخور که محکم میزدم به زمین و با تموم وجود میشکستم و خشم هایی که فرو خوردمو خالی میکردم..
موقع برگشت تو ماشین بهش گفتم، بخشیدمت..
و بخشیدمش.. چون دلِ دیدن هیچ آدمی رو تو اون وضعیت ندارم.. بخشیدم چون از بیشتر گرفتار شدنش به آه دلم ترسیدم.. بخشیدم چون خنده های جسورانه ی جگرگوشه ام بند شونه های مردونه اشه..
بخشیدم چون..
امشب بلاخره اون لباسی که مد نظرم بود و پیدا کردم، پوشیدم و رفتم جلوی آینه.. زیبا بودم.. بیشتر از همیشه..
و در عین حال خالی و به درد نخور بودم بیشتر از همیشه..
ولی صدای شیطنت ها و خنده های پسرم از پشت سرم به تموم سردی چشم ها و لبخندهام می ارزید..
....
در من يک تيمارستان وجود دارد، يک تيمارستان با هفتاد تختخواب، هفتاد تختخواب با هفتاد ديوانه.. و سخت‌ترين كار دنيا را من مي كنم، زماني كه از من مي‌پرسند: خوبی؟! و من بايد يک تيمارستان هفتاد تختخوابی را آرام كنم و با متانت صادقانه‌ای بگويم، بله امروز خيلی خوبم..
دلم یه جا با یه عالمه درخت میخواد که بینشون راه برم و پشت سرم هرچی فکر و خاطره ی سیاه و پر درد رو لا به لای درختا گم کنم و واسه همیشه جا بذارم..
دلم بوی دود میخواد تو جنگل و یه صندلی که وقتی پاهام از خستگی به ذق ذق افتاد بشینم روش و با سر پر فکرم لا به لای مه و دود غرق بشم و از بوی چوب مست و بیهوش..
دلم یه سری چیزای ممنوعِ که هرگز تا الان تجربه شون نکردم میخواد که برم تو عالم هپروت و یه ساعتهایی رو از دنیا جدا بشم..
دلم یه آتیش میخواد جلوی صندلیم که یه تیکه چوب بردارم و لابه لای خاکسترها دنبال خودم و ذوق و شوق هایی که دود شدن و رفتن هوا بگردم و شده حتی یکی دوتاشون و پیدا کنم و بردارم تو جیب کاپشنم قایم کنم، واسه وصل شدن به زندگی و سر زنده بودن..
دلم میخواد میون یه بارون تند سرمو بالا بگیرم و با تمووووم وجود گریه کنم و خاطرم آسوده باشه که رد هیچ اشکی رو صورتم نمونده و من هنوز زمخت و محکم پا برجا موندم و صورت به صورت زندگی واستادم و کم نیاوردم..
دلم یه شیشه ی مه گرفته میخواد که من هی حرفامو روش بنویسم و هی قطره ی آب بشن و چکه کنند پایین و هیچ اثری ازشون باقی نمونه..
دلم یه جا میخواد واسه داد زدن.. یا یه عالمه شیشه ی به درد نخور که محکم میزدم به زمین و با تموم وجود میشکستم و خشم هایی که فرو خوردمو خالی میکردم..
موقع برگشت تو ماشین بهش گفتم، بخشیدمت..
و بخشیدمش.. چون دلِ دیدن هیچ آدمی رو تو اون وضعیت ندارم.. بخشیدم چون از بیشتر گرفتار شدنش به آه دلم ترسیدم.. بخشیدم چون خنده های جسورانه ی جگرگوشه ام بند شونه های مردونه اشه..
بخشیدم چون..
امشب بلاخره اون لباسی که مد نظرم بود و پیدا کردم، پوشیدم و رفتم جلوی آینه.. زیبا بودم.. بیشتر از همیشه..
و در عین حال خالی و به درد نخور بودم بیشتر از همیشه..
ولی صدای شیطنت ها و خنده های پسرم از پشت سرم به تموم سردی چشم ها و لبخندهام می ارزید..
....
در من يک تيمارستان وجود دارد، يک تيمارستان با هفتاد تختخواب، هفتاد تختخواب با هفتاد ديوانه.. و سخت‌ترين كار دنيا را من مي كنم، زماني كه از من مي‌پرسند: خوبی؟! و من بايد يک تيمارستان هفتاد تختخوابی را آرام كنم و با متانت صادقانه‌ای بگويم، بله امروز خيلی خوبم..
*M.A*
کاربر بیش فعال
نمیدونم از کی شروع شد.. یا از کجا و دقیقا چرا..
ولی عمیقاً تمایلم واسه حرف زدن رو از دست دادم.. یه وقتایی عمدا مزخرف میگه تا مثل گذشته ها مثل اسپند رو آتیش شروع کنم به بالا پایین رفتن.. ولی هم دستش و خوندم هم دیگه حوصله ی یک کلمه اضاف و بیهوده گفتن ندارم..
یه مدتیه تو خودمم ولی تو این حالت تو خودم رفتن هی پشت سر هم خراب کاری به بار میارم.. نه که به کسی ضرر یا آسیب برسونم ولی به وفور دارم به خودم ضرر میزنم
ذهنم اونقدر پرِ اونقدر شلوغِ که احساس میکنم داره جای تمام کم کاری های زبان و کلامم رو پر میکنه
و منجر شده به عدم تمرکز و حواس پرتی های آزار دهنده و خسته کننده..
دلم یکم خودمو تو حال خوش و آرامش و شادی میخواد..
دلم اون ورژنی از خودم رو میخواد که شاد میپوشه و سبک و خالی و رهاست..
..
صبحی خیلی عمیق داشتم به یه سری کارام رسیدگی میکردم یه سیب با یه چاقو دستش بود اومد نشست کنارم و شروع کرد خیلی سخت باهاشون کلنجار رفتن، یهو عصبانی شد گفت، خاک تو سر این سیب که انقدر نارنگیه
کلا برنامه عوض شد، افتادم به جونش تا تونستم له و لورده اش کردم
خدایا خودت مراقب این سه تا وورجکای خونه ی ما باش نفس ما به نفس این سه تا بسته است.
...
این مدت بخش عظیمی از وقتم صرف رفع و رجوع کردن خراب کاری هایی که به بار آوردم شده.. واقعا دوست دارم بشینم یه گوشه از دست خودم گریه کنم
و طی یک گفت و گوی خشن و جدی به خودم بگم، چته؟ چرا همچین می‌کنی؟ به خودت بیا.. یه روز در میون داری ضرر میزنی و خرابی به بار میاری..
واقعا نمیدونم دارم چیکار میکنم.. شبیه خواب و بیداری می مونه حال این روزام نه هوشیار هوشیارم نه خواب و بی‌خبر از عالم.. و سخت خسته ام.. تجسم کاملی ام از حالت استندبای..
...
دلم تنگ شده واسه اون روزایی که هر موقع حالم بد بود لباس می پوشیدم و از خونه تا دریا قدم میزدم یکی دو ساعت رو نیمکت لب ساحل می نشستم و بعد با یه حال سبک تر و بهتر دوباره قدم میزدم تا خونه..
الان فقط تا چشم کار میکنه خیابونِ و خونه
...
دوست دارم برم سمت قلموهام و نقاشی کردن ولی همچنان در حد همون دوست داشتن مونده میرم یه نگاهی بهشون میندازم ولی اون حسی که باید سراغم نمیاد دوباره میدارم سرجاشون و میرم..
ولی کتاب و خدا قبول کنه باز شروع کردم دارم میخونم.. واسه تمیز کردن ذهنم واسه دور ریختن افکار پوچم..
...
دلم تنگ شده واسه یکی تو گذشته..
ولی عمیقاً تمایلم واسه حرف زدن رو از دست دادم.. یه وقتایی عمدا مزخرف میگه تا مثل گذشته ها مثل اسپند رو آتیش شروع کنم به بالا پایین رفتن.. ولی هم دستش و خوندم هم دیگه حوصله ی یک کلمه اضاف و بیهوده گفتن ندارم..
یه مدتیه تو خودمم ولی تو این حالت تو خودم رفتن هی پشت سر هم خراب کاری به بار میارم.. نه که به کسی ضرر یا آسیب برسونم ولی به وفور دارم به خودم ضرر میزنم
ذهنم اونقدر پرِ اونقدر شلوغِ که احساس میکنم داره جای تمام کم کاری های زبان و کلامم رو پر میکنه
و منجر شده به عدم تمرکز و حواس پرتی های آزار دهنده و خسته کننده..
دلم یکم خودمو تو حال خوش و آرامش و شادی میخواد..
دلم اون ورژنی از خودم رو میخواد که شاد میپوشه و سبک و خالی و رهاست..
..
صبحی خیلی عمیق داشتم به یه سری کارام رسیدگی میکردم یه سیب با یه چاقو دستش بود اومد نشست کنارم و شروع کرد خیلی سخت باهاشون کلنجار رفتن، یهو عصبانی شد گفت، خاک تو سر این سیب که انقدر نارنگیه
کلا برنامه عوض شد، افتادم به جونش تا تونستم له و لورده اش کردم
خدایا خودت مراقب این سه تا وورجکای خونه ی ما باش نفس ما به نفس این سه تا بسته است.
...
این مدت بخش عظیمی از وقتم صرف رفع و رجوع کردن خراب کاری هایی که به بار آوردم شده.. واقعا دوست دارم بشینم یه گوشه از دست خودم گریه کنم
و طی یک گفت و گوی خشن و جدی به خودم بگم، چته؟ چرا همچین می‌کنی؟ به خودت بیا.. یه روز در میون داری ضرر میزنی و خرابی به بار میاری..
واقعا نمیدونم دارم چیکار میکنم.. شبیه خواب و بیداری می مونه حال این روزام نه هوشیار هوشیارم نه خواب و بی‌خبر از عالم.. و سخت خسته ام.. تجسم کاملی ام از حالت استندبای..
...
دلم تنگ شده واسه اون روزایی که هر موقع حالم بد بود لباس می پوشیدم و از خونه تا دریا قدم میزدم یکی دو ساعت رو نیمکت لب ساحل می نشستم و بعد با یه حال سبک تر و بهتر دوباره قدم میزدم تا خونه..
الان فقط تا چشم کار میکنه خیابونِ و خونه
...
دوست دارم برم سمت قلموهام و نقاشی کردن ولی همچنان در حد همون دوست داشتن مونده میرم یه نگاهی بهشون میندازم ولی اون حسی که باید سراغم نمیاد دوباره میدارم سرجاشون و میرم..
ولی کتاب و خدا قبول کنه باز شروع کردم دارم میخونم.. واسه تمیز کردن ذهنم واسه دور ریختن افکار پوچم..
...
دلم تنگ شده واسه یکی تو گذشته..
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
|
یادداشت کن ! | ادبیات | 1533 |