داشتم به دوران سه تا بارداری هایی که گذروندم فکر میکردم، سر اولی که دوقلو بودن تا 24 هفته همراهیم کردن و بعد تنهام گذاشتن، من پر از استرس بودم، برای همه چیز غصه میخورم و نگران بودم، وقتی از دستشون دادم فهمیدم هیچ مشکلی ارزش اینو نداشت که من براش نگران باشم، شاید اگر من اینهمه اضطراب نداشتم اون دوتا به دنیا میومدن.
سر بارداری دوم که پسرم به دنیا اومد، من بی خیال ترین آدم دنیا بودم، الان داشتم به چالش های اون نه ماه فکر میکردم که چقدر اتفاقات عجیب، سنگین و سخت رو گذروندم، مثلا یکیش فروش خونه مون و خرید خونه جدید و تعمیرات داخلش و اسباب کشی، تعویض خونه باعث شده بود که از نظر مالی هم صفر بشیم. من توی هیچ مسئله ای خودم رو دخالت ندادم، یادمه برای همسرم و پدر و مادر خودم و پدر و مادر همسرم تقسیم وظایف کرده بودم و گفتم من فقط نظارت میکنم، بقیه ی کارها با شما و واقعا من هیچ استرسی به خودم راه ندادم و موفق هم شدم.
سر بارداری سوم که همین تابستون گذشته بود، من واقعا میخواستم جبران دوتا بارداری قبلی رو بکنم، هم نمیخواستم استرس داشته باشم و هم میخواستم هرکاری که سر بارداری پسرم بخاطر مسائل مالی نمیتونستم داشته باشم رو انجام بدم و حسابی خوش بگذرونم تا این نه ماه تموم بشه، ولی اینم توی ده هفته تنهام گذاشت. اگه همراهم مونده بود، دیگه همین روزها باید به دنیا میومد.
راستش من حسرت زیادی توی این زمینه دارم، برای همین اصلا دلم نمیخواد هیچ خانوم بارداری به خودش سخت بگیره و تجربه های تلخی که من گذروندم رو تجربه کنه.