هرجا چراغي روشنه از ترس تنها بودنه
اي ترس تنهايي من اينجا چراغي روشنه...
اينجا يکي از حس شب احساس وحشت ميکنه
هر روز از فکر سقوط با کوه صحبت ميکنه...
جايي که من تنها شدم شب قبله گاه آخره
اينجا تو اين قطب سکوت کابوس طولاني تره...
من ماه ميبينم هنوز اين کورسوي روشنو
انقدر سوسو ميزنم شايد يه شب ديدي منو...