معماری با مصالحی از جنس دل
- شروع کننده موضوع mohammad azizi
- تاریخ شروع
کنـــج اتــــاق آرام نشستـــــه ام
جوانـــــی ام چنگـــــی به دل نمیزنـــــــــــد
مـــــــــادر برخیـــــــر کفـــش هایــــــــــم را پـــاک کـــــــــــــن
کیـــــــف و کتابــــــــــــم را بـــــــــــــــردار
میخواهـــــــــم به کــــودکــــی ام بازگــــــــــردم ...
جوانـــــی ام چنگـــــی به دل نمیزنـــــــــــد
مـــــــــادر برخیـــــــر کفـــش هایــــــــــم را پـــاک کـــــــــــــن
کیـــــــف و کتابــــــــــــم را بـــــــــــــــردار
میخواهـــــــــم به کــــودکــــی ام بازگــــــــــردم ...
کاش برمیگشتکنـــج اتــــاق آرام نشستـــــه ام
جوانـــــی ام چنگـــــی به دل نمیزنـــــــــــد
مـــــــــادر برخیـــــــر کفـــش هایــــــــــم را پـــاک کـــــــــــــن
کیـــــــف و کتابــــــــــــم را بـــــــــــــــردار
میخواهـــــــــم به کــــودکــــی ام بازگــــــــــردم ...
بی تو خالی، بی تو کم! من بی تو تنها می شوم
سرد و تنها گوشه ای درگیر غم ها می شوم
با حسابی ساده از من، این نتیجه سخت نیست:
بی تو من از زندگی هر لحظه مِنها می شوم!
سرد و تنها گوشه ای درگیر غم ها می شوم
با حسابی ساده از من، این نتیجه سخت نیست:
بی تو من از زندگی هر لحظه مِنها می شوم!
به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد ... که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد ...
آرزوهایم
کوتاه آمده اند !
می خواهم
از فاصله ها پیاده شوم ،
قطره اشکی روی گونه ام افتاده
اما هنوز
به چشمانم زل می زند
و دلش برای
بهانه ای تنگ شده !
چشمانت
چقدر از نگاه خالی اند !
کوتاه آمده اند !
می خواهم
از فاصله ها پیاده شوم ،
قطره اشکی روی گونه ام افتاده
اما هنوز
به چشمانم زل می زند
و دلش برای
بهانه ای تنگ شده !
چشمانت
چقدر از نگاه خالی اند !
چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:
چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟
چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟
اما افسوس که هیچ کس نبود ...
همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...
آری با تو هستم ...!
با تویی که از کنارم گذشتی...
و حتی یک بار هم نپرسیدی،
چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!
خداحافظ رفیق نارفیق من!
تو هم رفتی!
تو هم از کوی من چون دیگران بی اعتنا رفتی!
تو هم
با اولین بوران پاییزی چو انبوه درختان برگ و بر کندی
تو هم رفتی!
تو رفتی و نفهمیدی
که من دیوانه ات بودم
چه شوری در من افکندی
چه سان دلداده ات بودم!
تو رفتی و دل من مرد
رفاقت سوخت
صداقت را نخستین باد پاییزی ز پیش ما به یغما برد!
دل من بر یتیمان تو می سوزد
همه کوچه ز کوچ تو یتیم و بینوا گشته ست
تمام بیدلان اینک ز سوگت اشک می بارند
تمام بلبلان اکنون ز هجر خانمان سوزت ، سکوتی تلخ می رانند.
زمان در شیونت گویی چو قلبت منجمد ماندست
هوای دل ز بهت دوریت امشب چو احساس تو یخ بسته ست
درختان در نبود تو عجب بی تاب و لرزانند
تمام عاشقان امشب سرود گریه می خوانند!
خداحافظ رفیق نارفیق من!
تو رفتی و ندانستی
از این بیداد بیگاهت چه سان چون بید می لرزم!
چه سان برسوگ احساسم شبی صد شمع می بندم!
دلم هرگز نمی پنداشت تو هم چون دیگران باشی
تو هم چون بیوفا مردم
رفیق نیمه راه عمر من باشی!
تو رفتی و مرا بر لب نوای کاش و حسرت هاست
که ای کاش آن حبیب من محبت را به سر می برد،
که کاش آن نا رفیق من رفاقت را به سر می برد!
تو رفتی و من آخر هم نفهمیدم
چرا از عشق ترسیدیم؟!
چرا از بیم شور و مهر و شیدایی
مثال موج لرزیدیم؟!
خداحافظ رفیق نارفیق من!
خداحافظ نمی گویم تو را ای مهربان همراه!
که می خواهم تو را تا لحظه بدرود عالم یار خود دانم
که می خواهم
وجودم را فدای لحظه دیدار تو سازم
خداحافظ نمی گویم
نرو ! ای مهربان یارم
خداحافظ
.
.
نمی گویم!
تو هم رفتی!
تو هم از کوی من چون دیگران بی اعتنا رفتی!
تو هم
با اولین بوران پاییزی چو انبوه درختان برگ و بر کندی
تو هم رفتی!
تو رفتی و نفهمیدی
که من دیوانه ات بودم
چه شوری در من افکندی
چه سان دلداده ات بودم!
تو رفتی و دل من مرد
رفاقت سوخت
صداقت را نخستین باد پاییزی ز پیش ما به یغما برد!
دل من بر یتیمان تو می سوزد
همه کوچه ز کوچ تو یتیم و بینوا گشته ست
تمام بیدلان اینک ز سوگت اشک می بارند
تمام بلبلان اکنون ز هجر خانمان سوزت ، سکوتی تلخ می رانند.
زمان در شیونت گویی چو قلبت منجمد ماندست
هوای دل ز بهت دوریت امشب چو احساس تو یخ بسته ست
درختان در نبود تو عجب بی تاب و لرزانند
تمام عاشقان امشب سرود گریه می خوانند!
خداحافظ رفیق نارفیق من!
تو رفتی و ندانستی
از این بیداد بیگاهت چه سان چون بید می لرزم!
چه سان برسوگ احساسم شبی صد شمع می بندم!
دلم هرگز نمی پنداشت تو هم چون دیگران باشی
تو هم چون بیوفا مردم
رفیق نیمه راه عمر من باشی!
تو رفتی و مرا بر لب نوای کاش و حسرت هاست
که ای کاش آن حبیب من محبت را به سر می برد،
که کاش آن نا رفیق من رفاقت را به سر می برد!
تو رفتی و من آخر هم نفهمیدم
چرا از عشق ترسیدیم؟!
چرا از بیم شور و مهر و شیدایی
مثال موج لرزیدیم؟!
خداحافظ رفیق نارفیق من!
خداحافظ نمی گویم تو را ای مهربان همراه!
که می خواهم تو را تا لحظه بدرود عالم یار خود دانم
که می خواهم
وجودم را فدای لحظه دیدار تو سازم
خداحافظ نمی گویم
نرو ! ای مهربان یارم
خداحافظ
.
.
نمی گویم!
شکستن دل به شکستن استخوان دنده می ماند.
از بیرون همه چیز رو به راه است،
اما...
هر نفس درد است که می کشی...
از بیرون همه چیز رو به راه است،
اما...
هر نفس درد است که می کشی...
زندگی رقص واژگان است...
یکی به جرم متفاوت بودن تنهاست
و دیگری به جرم تنهایی متفاوت!
اما من تنهایم به جرم سادگی...
یکی به جرم متفاوت بودن تنهاست
و دیگری به جرم تنهایی متفاوت!
اما من تنهایم به جرم سادگی...
خسته ام انگار یک عمرست تنها مانده ام
غرق تابوتی از آجر بوده ام جا مانده ام
پیش چشم کور این آئینه ها آخر شکست
خرده هائی از وجودم آنچه بر جا مانده ام
بوی غربت از صدای خنده ی لب می چکد
طعمی از سردی نموری باز اما مانده ام
یک نفر من را از این سردرگمی بیرون کند
خوب دنبالم بگردد رفته ام یا مانده ام
سردی این کاغذ برفی چه کشدارست و گس
کوله بارم را نبستم لنگ امضا مانده ام
عاقبت آخر شد اما این معما حل نشد
من جسد بودم چرا دور از کفن ها مانده ام؟
غرق تابوتی از آجر بوده ام جا مانده ام
پیش چشم کور این آئینه ها آخر شکست
خرده هائی از وجودم آنچه بر جا مانده ام
بوی غربت از صدای خنده ی لب می چکد
طعمی از سردی نموری باز اما مانده ام
یک نفر من را از این سردرگمی بیرون کند
خوب دنبالم بگردد رفته ام یا مانده ام
سردی این کاغذ برفی چه کشدارست و گس
کوله بارم را نبستم لنگ امضا مانده ام
عاقبت آخر شد اما این معما حل نشد
من جسد بودم چرا دور از کفن ها مانده ام؟
فرو نمی ریزم ...
فقط
گاهی وقت ها
لرزه ای بر من می افتد
فقط
گاهی وقت ها
لرزه ای بر من می افتد
گذشت . . .
ساله هاي كه چشمانم به راهت ماند . . .
نياميدي و پير شد
تمام آرزو هايم
هر آنچه كه در تو مي جستم
و به خاك سپاردمش . . .
دلم را ، در تابوتي از جنس فراموشي
در سرزمين مردگان عاشق . . .
و گذشت
هر چه بود و هر چه گذشت بود
و مي گذرد . . . اين تلخي لحظه ها شوم تنهايي
در زماني كه كسي مرا به انتظار نشسته است
و تنها اين مرگ است
كه انتظار مرا مي كشد . . .
ساله هاي كه چشمانم به راهت ماند . . .
نياميدي و پير شد
تمام آرزو هايم
هر آنچه كه در تو مي جستم
و به خاك سپاردمش . . .
دلم را ، در تابوتي از جنس فراموشي
در سرزمين مردگان عاشق . . .
و گذشت
هر چه بود و هر چه گذشت بود
و مي گذرد . . . اين تلخي لحظه ها شوم تنهايي
در زماني كه كسي مرا به انتظار نشسته است
و تنها اين مرگ است
كه انتظار مرا مي كشد . . .
حیف که حوصله می خواهد
حرف زدن از چیزهایی که حوصله می خواهد
وگرنه می گفتم
خورشیدی که در کهکشان من می سوخت
سوخت...
حرف زدن از چیزهایی که حوصله می خواهد
وگرنه می گفتم
خورشیدی که در کهکشان من می سوخت
سوخت...
مي داني
وقتي تنها آرزويت
کلبه ايست در مزرعه ي برفي
جايي دورتر از گندمزار
جايي در کنار جاده اي تا نا کجا آباد
آنجاست
که مي فهمي
تا ابد هم اگر منتظر بماني
هيچ اتفاقي نمي افتد
مي فهمي اگر تو با همه ي آرزوهاي رنگينت
خاموش بماني
هيچکس نمي پرسد چرا ...
وقتي تنها آرزويت
کلبه ايست در مزرعه ي برفي
جايي دورتر از گندمزار
جايي در کنار جاده اي تا نا کجا آباد
آنجاست
که مي فهمي
تا ابد هم اگر منتظر بماني
هيچ اتفاقي نمي افتد
مي فهمي اگر تو با همه ي آرزوهاي رنگينت
خاموش بماني
هيچکس نمي پرسد چرا ...
به تنهايي رسيدم !
به آن اوجي كه در يك فرد تنهاست
- به آن هم من رسيدم !
حقايق آمد و رفت
گذشت و قصه شد در دفتر من
تمام قصه هايي
كه روزي روزگاري
چه پنهان بود و تنها
- ميان قلب و مغزم !
نوشتن هم دگر بر روي زخمم
نمانده مرهمي بر دردِ اين تن
چه تنها و چه تنهايي ِ سختي !
غمِ دل عاشقانه رويِ دل ماند !
چه عشقي روزگاري در دلم بود !
چه عشقي
- آتشي
در قلب من بود !
نمي دانم چه شد كز من جدا شد
- چنان شوري كه من را ذوب مي كرد
كنون من بي تفاوت در كنارش
- ولي نه !
رو به روي حرفهايش
نشستم تا ببينم
كدامين لحظه را پايان عشق است ؟
ولي او
هنوزم عاشق است و بيقرار است
نمي خواهد بگويد ليك چشمش
به من مي گويد اين ديرينه دردش
دلش تنهاست !
دلش بي من چه تنهاست !
ولي آخر دگر راهي نمانده !
تمام لحظه ها با هم ، به هر راهي كه گويي
به هر سمتي ، به هر سويي كه گويي
به قصد امتحان هم پا نهاديم
ولي در انتها اينگونه ديديم:
دو ديوانه ، دو عاشق
هر دو مستيم
ولي بيهوده دل بر عشق بستيم
وجود هر دو مان يكرنگ و پاك است
دل در بندِمان در يك مسير است
هدف عشق است و عاشق ماندن ِ ما
ولي آخر ، نگاهِ چشممان از هم جدا است
نگاه من به سوي دور دست است
و من در هر دو چشمش خوانده ام كه:
نگاه ِ او به سوي آن حقايق باز مانده است
حقايق رفته
حتي روزگاران
به دستان فراموشي سپرده
تمام رفته ها را !
ولي در ذهن او هرگز نميرد
همان آن حرفهايي كه مرا كُشت . . .
و اكنون هر دو در تنهايي خود غرق هستيم
كنار ِ هم
ولي نه !
روبه روي هم
ولي تنها نشستيم !
به آن اوجي كه در يك فرد تنهاست
- به آن هم من رسيدم !
حقايق آمد و رفت
گذشت و قصه شد در دفتر من
تمام قصه هايي
كه روزي روزگاري
چه پنهان بود و تنها
- ميان قلب و مغزم !
نوشتن هم دگر بر روي زخمم
نمانده مرهمي بر دردِ اين تن
چه تنها و چه تنهايي ِ سختي !
غمِ دل عاشقانه رويِ دل ماند !
چه عشقي روزگاري در دلم بود !
چه عشقي
- آتشي
در قلب من بود !
نمي دانم چه شد كز من جدا شد
- چنان شوري كه من را ذوب مي كرد
كنون من بي تفاوت در كنارش
- ولي نه !
رو به روي حرفهايش
نشستم تا ببينم
كدامين لحظه را پايان عشق است ؟
ولي او
هنوزم عاشق است و بيقرار است
نمي خواهد بگويد ليك چشمش
به من مي گويد اين ديرينه دردش
دلش تنهاست !
دلش بي من چه تنهاست !
ولي آخر دگر راهي نمانده !
تمام لحظه ها با هم ، به هر راهي كه گويي
به هر سمتي ، به هر سويي كه گويي
به قصد امتحان هم پا نهاديم
ولي در انتها اينگونه ديديم:
دو ديوانه ، دو عاشق
هر دو مستيم
ولي بيهوده دل بر عشق بستيم
وجود هر دو مان يكرنگ و پاك است
دل در بندِمان در يك مسير است
هدف عشق است و عاشق ماندن ِ ما
ولي آخر ، نگاهِ چشممان از هم جدا است
نگاه من به سوي دور دست است
و من در هر دو چشمش خوانده ام كه:
نگاه ِ او به سوي آن حقايق باز مانده است
حقايق رفته
حتي روزگاران
به دستان فراموشي سپرده
تمام رفته ها را !
ولي در ذهن او هرگز نميرد
همان آن حرفهايي كه مرا كُشت . . .
و اكنون هر دو در تنهايي خود غرق هستيم
كنار ِ هم
ولي نه !
روبه روي هم
ولي تنها نشستيم !
