مشاعرۀ سنّتی

[naghmeirani]

مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد
تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

✿☆✿
استاد شهریار

 

[yas87]

دلا ياران سه قسمند ار بداني

زباني اند و ناني اند و جاني

به ناني نان بده از در برانش

محبت كن به ياران زباني

وليكن يار جاني را نگه دار

به جانش جان بده تا مي تواني

 

[naghmeirani]

یاد آن شیرین پسر خواهیم کرد
کام جان را پر شکر خواهیم کرد

دامن از اغیار در خواهیم چید
سر ز جیب یار بر خواهیم کرد

فخرالدین عراقی

 

[*mahdieh*]

در ره عشق، به سر تیشه زدن آسان نیست
کرد فرهاد، درین مرحله شیرین‌کاری

 

[naghmeirani]

یاری دهید، کز در او دور گشته‌ام
رحمی کنید، کز غم او زار مانده‌ام

✿☆✿
فخرالدین عراقی

 

[*mahdieh*]

ما و مجنون همسفر بودیم در دشت جنون
او به مقصدها رسید و ما هنوز آواره‌ایم

 

[naghmeirani]

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا
کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

مولانای جان

 

[sara20012]

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن، خیر و سلامت

 

[*mahdieh*]

تا تو را دیدم، ندادم دل به کس
عاشقم کردی به فریادم برس

 

[naghmeirani]

ساقیا آمدنِ عید، مبارک بادت
وان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادت

حافظ

 

[♥@SH!M♥]

تا سرِ زلفِ تو در دست نسیم افتادست

دلِ سودازده از غصه دو نیم افتادست

 

[*M.A*]

تنها شراب چشم خمار تو قادر است
میخانه را دوباره پر از مشتری کند

تلخ است این زمانه که باید شبانه‌روز
خنجر میان ما رفقا داوری کند..

 

[پیرجو]

درویش مکن ناله ز شمشیر اَحِبّا
کین طایفه از کشته ستانند غرامت

حافظ

 

[*mahdieh*]

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد
گر چشمه ی زمزمی و گر آب حیات
آخر به دل خاک فرو خواهی شد

 

[yas87]

در میان قوم موسی چند کس
بی‌ادب گفتند «‌کو سیر و عدس‌؟»

 

[*mahdieh*]

سبک باران به شور آیند از هر حرف بی مغزی
به فریاد آورد اندک نسیمی هر نیستان را

 

[naghmeirani]

آن سیه چَرده که شیرینیِ عالم با اوست
چشمِ میگون لبِ خندان دلِ خرم با اوست

حافظ

 

[*mahdieh*]

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

 

[naghmeirani]

کِی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

حافظ

 

[*mahdieh*]

دست طمع چو پیش کسان میکنی دراز
پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش

 

[*M.A*]

شمع بزم محفل شاهان شدن ذوقی ندارد
ای خوشا شمعی که روشن می کند ویرانه ای را..

 

[*mahdieh*]

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

 

[yas87]

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند

در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

 

[naghmeirani]

ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما
چون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما

مولانای جان

 

[*M.A*]

آتش بگير تا كه بدانى چه ميكشم‏​

احساس سوختن به تماشا نمي شود​

گويند روزگار فراموشى آورد​

هرگز غم تو از سر ما وا نمي شود​

 

[حميدرن]

دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود
تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود

دل که از ناوَکِ مژگانِ تو در خون می‌گشت
باز مشتاقِ کمان‌خانهٔ ابرویِ تو بود

 

[naghmeirani]

دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز
سرم آمد به برِ سینه؛ سلام ای شیراز

وامداریم و سر افکنده ز خجلت در پیش
که پس‌انداخته‌ایم این‌همه وام ای شیراز

استاد شهریار

 

[حميدرن]

زان یارِ دل‌نوازم، شُکری است با شکایت
گر نکته‌دانِ عشقی، بشنو تو این حکایت
بی‌مزد بود و مِنَّت، هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را، مخدومِ بی‌عنایت

 

[naghmeirani]

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

«سعدی»

 

[حميدرن]

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک
بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود