نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست .............. بیا و با غزل سایه همنوایی کن
سحرم دولت بیدار به بالین آمد ........... گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد
بعد از این ما و سرکوی دلآرای دگر ............ با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر
اگر ای عشق پایان تو دور است ........... ذلم غرق تمنای عبور است
نهال بودم و در حسرت بهار، ولی .............. درخت می شوم و شوق برگ و بارم نیست
نمی توان غم دل را به خنده بیرون کرد ........... به خنده رویی گل تلخی از گلاب نرفت
بهــــار آمده اما هــوا هــوای تو نیست
مرا ببخش اگر این غزل برای تو نیست
یاسمن تنها شدم بیا برای من بمون
غزل عاشقی رو تو شب یخ بسته بخون
تو ای شاعر تر از «سیمین!» به «رستاخیز» اگر آیی ....................... بپوشد سایـــه ی شعــرت فروغ هـر چــــه پروین را
| حکایت لب شیرین کلام فرهاد است | شکنج طُرّه لیلی مقام مجنون است |