20112
عضو جدید
پژوهشگران آمریکایی در بررسیهای خود نشان دادند زمانی که دو نفر با یکدیگر صحبت میکنند ذهن آنها آینه همدیگر میشوند.
دانشمندان
دانشگاه پرینستون دریافتند وقتی که دو نفر با هم صحبت میکنند مغزهای آنها
تقریبا یکی میشود و همانند آینه یک فعالیت نورونی یکسان را بروز میدهند.
توانایی
درک مفاهیم و احساسات دیگران در زمانی که هیچ حرفی زده نمیشود قدرتی است
که “همدلی” نامیده میشود. این توانایی با استفاده از گروهی از سلولهای
عصبی به نام "نورونهای آینه" امکانپذیر میشود. این نورونها احساسات ذهن
فرد مقابل ما را تقلید میکنند.
اکنون
این دانشمندان نشان دادند که نوعی "همدلی کلامی" نیز وجود دارد. این همدلی
زمانی که دو نفر با همدیگر حرف میزنند کمک میکند که همدیگر را درک کنند.
این دانشمندان با استفاده از رزنانس مغناطیسی فعالیت نورونی مغز دو فردی را که با هم صحبت میکردند ثبت کردند.
این
بررسیها نشان داد که در مدت مکالمه، پاسخهای نورونی که از مغز گوینده
ثبت شده بود در مغز شنونده نیز در مدت زمان درک آن چیزی که شنیده میشد وجود
داشت.
این
بدان معنی است که مغز شنونده و گوینده در مدت مکالمه یک فعالیت مشابه را
بروز میدهند و بر توانایی درک از طرف شنونده میافزایند.
در
حالی که یک نفر داستانی را برای شنونده خود تعریف میکند فضاهای نورونی در
مغز هر دو نفر به یک اندازه فعال میشوند و در مدت گفتگو یک میزان پویایی
را نشان میدهند.
براساس گزارش Scientific American،
این محققان در این خصوص توضیح دادند؛ یکی شدن دو ذهن در طول زمان نمود
پیدا میکند و تقریبا همیشه پاسخهای نورونی مغز شنونده نسبت به پاسخهای
مغز گوینده با کمی تاخیر میرسند. هر چند ما برخی از فضاهای مغزی را یافتیم
که در آنها پاسخهای شنونده جلوتر از پاسخهای نورونی گوینده بودند.
احتمالا این
پاسخهای زودرس در زمانی داده میشوند که شنوده آن چیزی را که گوینده قصد
گفتن آن را دارد پیشبینی کرده است، اما حتی در این مورد نیز همراهی ذهنی
میان دو نفر وجود دارد و موجب بهتر شدن توانایی درک صحبتها میشود.
نتایج
این تحقیقات نشان میدهد زمانی که ما کسی را درک نمیکنیم این میتواند به
این دلیل باشد که ذهنهای ما با یکدیگر ملاقات نکردهاند و کلید هم آوا
شدن را فشار ندادهاند.
دانشمندان
دانشگاه پرینستون دریافتند وقتی که دو نفر با هم صحبت میکنند مغزهای آنها
تقریبا یکی میشود و همانند آینه یک فعالیت نورونی یکسان را بروز میدهند.
توانایی
درک مفاهیم و احساسات دیگران در زمانی که هیچ حرفی زده نمیشود قدرتی است
که “همدلی” نامیده میشود. این توانایی با استفاده از گروهی از سلولهای
عصبی به نام "نورونهای آینه" امکانپذیر میشود. این نورونها احساسات ذهن
فرد مقابل ما را تقلید میکنند.
اکنون
این دانشمندان نشان دادند که نوعی "همدلی کلامی" نیز وجود دارد. این همدلی
زمانی که دو نفر با همدیگر حرف میزنند کمک میکند که همدیگر را درک کنند.
این دانشمندان با استفاده از رزنانس مغناطیسی فعالیت نورونی مغز دو فردی را که با هم صحبت میکردند ثبت کردند.
این
بررسیها نشان داد که در مدت مکالمه، پاسخهای نورونی که از مغز گوینده
ثبت شده بود در مغز شنونده نیز در مدت زمان درک آن چیزی که شنیده میشد وجود
داشت.
این
بدان معنی است که مغز شنونده و گوینده در مدت مکالمه یک فعالیت مشابه را
بروز میدهند و بر توانایی درک از طرف شنونده میافزایند.
در
حالی که یک نفر داستانی را برای شنونده خود تعریف میکند فضاهای نورونی در
مغز هر دو نفر به یک اندازه فعال میشوند و در مدت گفتگو یک میزان پویایی
را نشان میدهند.
براساس گزارش Scientific American،
این محققان در این خصوص توضیح دادند؛ یکی شدن دو ذهن در طول زمان نمود
پیدا میکند و تقریبا همیشه پاسخهای نورونی مغز شنونده نسبت به پاسخهای
مغز گوینده با کمی تاخیر میرسند. هر چند ما برخی از فضاهای مغزی را یافتیم
که در آنها پاسخهای شنونده جلوتر از پاسخهای نورونی گوینده بودند.
احتمالا این
پاسخهای زودرس در زمانی داده میشوند که شنوده آن چیزی را که گوینده قصد
گفتن آن را دارد پیشبینی کرده است، اما حتی در این مورد نیز همراهی ذهنی
میان دو نفر وجود دارد و موجب بهتر شدن توانایی درک صحبتها میشود.
نتایج
این تحقیقات نشان میدهد زمانی که ما کسی را درک نمیکنیم این میتواند به
این دلیل باشد که ذهنهای ما با یکدیگر ملاقات نکردهاند و کلید هم آوا
شدن را فشار ندادهاند.
آخرین ویرایش:
کوش!؟



