دل نوشته های دلتنگی

[sara23]

اما اگر مرگ من فرا رسید،
و ما همدیگر را ندیدیم،
این را بدان که من تو را بسیار آرزو کردم...

 

[essyh2003]

زمان در کالبد نبودنت رسوب کرده و تنهایی‌ام، در هر لحظه، عطر غلیظ حضور تو را بازتولید می‌کند.

عقربه‌ها به تو آلوده‌اند؛ هر ثانیه‌ای که می‌گذرد، تنهایی‌ام را با سایه ایی که از تو به جا مانده، سنگین‌تر می‌کند.

در جغرافیای سرد من، زمان چیزی جز تو نیست و تنهایی‌ام، تنها پیراهنی است که مرا در آغوش خود گرم میکند.

تمام دقایقم به تو دچار شده‌اند؛ کافی‌ست پلک بزنم تا در میان هیاهوی تنهایی‌ام، باز هم حضور تو در هوا بپیچد.

زمان در بن‌بست وجود تو ایستاده است و من، در انزوای خویش، مغلوب عطری شده‌ام که از یاد تو در فضای خانه‌ام باقی مانده

 

[شبگرد23]

..
مرغ عشق
فخر فروشی مکن ...
معشوق تو نیز به لطف قفس است که وفادار مانده ... !

 

[♥@SH!M♥]

واسه پر کشیدن من خواستی آسمون نباشی
حالا پرپر می زنم تا همیشه آسوده باشی
دیگه نه غروب پاییز رو تن لخت خیابون
نه به یاد تو نشستن زیر قطره های بارون
واسه من فرقی نداره وقتی آخرش همینه
وقتی دلتنگی این خاک توی لحظه هام می شینه
تو میری شاید که فردا رنگ بهتری بیاره
ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره
ولی من می مونم این جا با دلی که دیگه تنگه
می دونم هرجا که باشم آسمون همین یه رنگه

 

[♥@SH!M♥]

پلکی زدیم و وقت خداحافظی رسید
ساعت برای با تو نشستن حسود بود

دنیا نخواست؟ یا من و تو کم گذاشتیم؟
با من بگو قرار من این ها نبود! بود؟!

 

[Bahar5746]

آن شب‌ و شب‌های بعدیِ بسیاری نخوابیدم، و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کشد به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

 

[♥@SH!M♥]

من شبیه کوهم اما از وسط تا خورده ام

تو تصور میکنی چوب خدا رو خورده ام

نه!خیال بد نکن چوب خدا اینگونه نیست

من هرآنچه خورده ام از دست دنیا خورده ام

قطره ام اما هزاران رود جاری در من است

دائما درحال تغییرم ،بپرس از آئینه

بارها از دیدن تصویر خود جا خورده ام

 

[♥@SH!M♥]

برسان سلام ما را به رفوگران هجران
که هنوز پاره دل دو سه بخیه کار دارد

 

[Ahmad Engineer]

تو رفتی و بدون تو
وزن ترانه ام شکست

تو از جوانیت بگو
من که جوانه ام شکست

تو رفتی و بدون تو ثانیه رنگ سال شد

گرفتن تو در بغل

چه فرض محال شد...

 

[♥@SH!M♥]

دود سیگار کفاف نمی دهد

قلیان بار کن رفیق

خاطره ها زیاد است…

 

[essyh2003]

نام تو همچو فانوسی آویخته به دیوار تاریک سینه‌ام. هرگاه شب دهان می‌گشاید تا نور را ببلعد، من آن فانوس را بلندتر می‌گیرم، شعله را بالا میکشم تا راه تو در ظلمت گم نشود.

تو در میانه‌ گرداب سایه‌ها ایستاده‌ای و بادهای خسته می‌کوشند تو را به اقلیم خاموشی بکشانند. من اما با رشته‌هایی از نفس و امید، ریسمانی می‌تنم و آن را به سوی تو می‌افکنم؛ گویی می‌خواهم از تار و پود جانم پلی بسازم میان تو و سپیده‌ای که هنوز در راه است.

دریا گاه تیره و سنگین می‌شود، اما من باور دارم در ژرف‌ترین لایه‌های شب نیز دانه‌ای از صبح پنهان است. هر قدمی که به سوی تو برمی‌دارم، بذر نوریست که در خاک تاریکی می‌نشانم.

این شعله کوچک، تمام جهان من است.
می‌دانم اگر بماند، صبح از دلش طلوع می‌کند.
پس هنوز کنار این آتش بیدار مانده‌ام.
تا روشنایی جان تو خاموش نشود.

من هنوز در حال نجات تو ام،
نه با فریاد، که با صبری روشن،
با امیدی که چون ریشه در دل شب فرو می‌رود
آرام، اما استوار، به سوی سپیده سر برمی‌آورد.
یقین دارم روزی که دستت در دست من می‌نشیند،
جهان نفسی تازه خواهد کشید.