دل نوشته های دلتنگی

[شبگرد23]

شبیه کسی که از یک آدرس ،
تنها پلاکش را می داند
در ازدحام آدم ها و خیابان ها
به دنبال دست هایت می گردم ...

 

[Bahar5746]

بعضی وقت ها... انقدر دلتنگ خنده ها و صدایت میشوم که از شدت دلتنگی، رگ به رگ قلبم درد میکند

 

[Bahar5746]

گفتی چه کسی در چه خیالی به کجایی
بی‌تاب توأم ، محو توأم ، خانه خرابم

- بیدل دهلوی

 

[Bahar5746]

در حسرتِ در آغوش گرفتنت، روزم را می‌گذرانم؛ نه با گریه‌های بلند، با سکوتی که بلد شده دلتنگی را آهسته حمل کند.

 

[♥@SH!M♥]

نبودنت مرا نکشت
اما ان بودنت که شبیه نبودن بود
هزار بار مرا سوزاند…

 

[Ahmad Engineer]

دلم برات تنگ شده جونم

میخوام ببینمت ، نمیتونم...

 

[Bahar5746]

شاید سرنوشت این بود عزیزم که تو فقط در قلبم زندگی کنی
نه در کنارم.

 

[شبگرد23]

.
.
گاهی فرار می کنم

از فکر کردن به تو


مثل رد کردن آهنگی که

خیلی دوستش دارم..

 

[♥@SH!M♥]

در گلو‌ می شکند ناله ام از رقت دل
قصه ها هست ولی طاقت ابراز نیست

 

[شبگرد23]

امروز تو را فروختم
به بهای زنی که چشم‌هاش
شبیه چشم‌های تو بود!

رضا کاظمی

 

[sar sia]

شبیه برف، دلم بی تو آب شد برگرد
بیا که سقف تحمل خراب شد برگرد

چقدر گریه کنم تا دوباره برگردی؟
گلی برای تو چیدم گلاب شد برگرد

به شوق آمدنت چوب خشک میرقصد
درخت تاک پر از پیچ و تاب شد برگرد

بهار مدرسه‌ی عاشقان دلتنگ است
دوباره وقت حضور و غیاب شد برگرد

شبیه دانه‌ی اسپند در دل آتش
برای تو جگر من کباب شد برگرد

 

[Ahmad Engineer]

تو نمیتونی بفهمی حالمو

به جنون بد دارم عادت میکنم

من به هر کسی که مبینه تورو

با همه جونم حسادت میکنم...

 

[naghmeirani]

تو اگر باشی جمعه یادش می‌رود دلگیر باشد.

- المیرا دهنوی

 

[شبگرد23]

..
گیسوهات را مگر
سمتِ دریا باد داده‌ای
که نهنگ‌ها یک به یک
به ساحل می‌اندازند خودشان را ؟!

( رضا کاظمی )

 

[naghmeirani]

غبار از
چهرهٔ آیینه شستم
باز کمرنگم!
کسی انگار در من بود و حالا نیست ، دلتنگم...

#معصومه_صابر

 

[شبگرد23]

..
کنار چشمه نوش تو تشنه جان دادن

به جان دوست که افسانه غم انگیزی ست

بهارِِ عمر من بینوای مسکین بود،

همان زمان که تو گفتی به من: ((چه پائیزی ست))!

 

[شبگرد23]

..
نمی توانم آنطرف بیایم

نمی توانم دست هایت را بگیرم
مرا ببخش !
به خاطر خودخواهی های
بشر است که دیوار انقدر بلند
می باشد !!...

 

[Ahmad Engineer]

تو ندیدی وقتی چترت

رو سر هر کی وا شد

سیل بارون میشدم

تو قدم که میزدی هرجای شهر

من زمین اون خیابون میشدم

 

[Ahmad Engineer]

تو نمیتونی بفهمی حالمو

به جنون بد دارم عادت میکنم

من به هرکسی که میبینه تورو

با همه جونم حسادت میکنم

 

[شبگرد23]

..
رفت
و نمیدانست که بی او
برای بوییدن یک گل
برای خواندن یک شعر
برای شنیدن یک اواز
و برای شلیک یک گلوله
چقدر تنها ماندم.....

 

[♥@SH!M♥]

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان دارد
زبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان دارد
چه خواهش ها درین خاموشیِ گویاست نشنیدی؟
تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان دارد
بیا تا آنچه از دل می رسد بر دیده بنشانیم
زبانبازی به حرف و صوت معنی را زیان دارد
چو هم پرواز خورشیدی مکن از سوختن پروا
که جفت جان ما در باغ آتش آشیان دارد
الا ای آتشین پیکر! برآی از خاک و خاکستر
خوشا آن مرغ بالاپر که بال کهکشان دارد

 

[شبگرد23]

..
از هم آغوشی زیبای نگاهم
با نگاهت
کودکی حاصل شد
که نگاهش آبیست
و دلـش داغ شقایق دارد

 

[پسر بهاری]

در بی حس ترین بی حسی گذران میکنم
ولی هر وقت اومدم اینجا نوشتم
دستان پر زور دلتنگی گلوم رو گرفته بود و داشت خفه ام میکرد
قلبم درد میکرد و ...
اینجا با تمام وجود و از صمیم قلب دعا میکنم
هیچ کسی در دلتنگی پایدار نمونه و زودتر حالش خوب بشه
و شادی و شور و شوق زندگیش رو فرا بگیره
نه صرفاً بی حسی

 

[naghmeirani]

دلتنگی
شوخی سرش نمی‌شود
دلتنگی موریانه است و
من هنوز آدم نشده‌ام
من هنوز
چوبی‌ام!

#مهدیه_لطی

 

[Ahmad Engineer]

از همون روزای اول

دل تو با دیگری بود

کاش همیشه پات بمونه

اون که عشق بهتری بود...

 

[Body Guard]

سلام
شعر زیر رو تو یکی از ایمیلهام خوندم خیلی زیباست ، بخونید

دردهاي من
جامه نيستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نيستند
تا به رشته‌ي سخن درآورم
نعره نيستند
تا ز ناي جان بر آورم
دردهاي من نگفتني
دردهاي من نهفتني است
دردهاي من
گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست
درد مردم زمانه است
مردمي که چين پوستينشان
مردمي که رنگ روي آستينشان
مردمي که نامهايشان
جلد کهنه‌ي شناسنامه هايشان
درد مي کند
من ولي تمام استخوان بودنم
لحظه‌هاي ساده‌ي سرودنم
درد مي کند
انحناي روح من
شانه‌هاي خسته‌ي غرور من
تکيه گاه بي پناهي دلم شکسته است
کتف گريه‌هاي بي بهانه‌ام
بازوان حس شاعرانه‌ام
زخم خورده است
دردهاي پوستي کجا؟
درد دوستي کجا؟
اين سماجت عجيب
پافشاري شگفت دردهاست
دردهاي آشنا
دردهاي بومي غريب
دردهاي خانگي
دردهاي کهنه‌ي لجوج
اولين قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوي غنچه‌ي دل است
پس چگونه من
رنگ و بوي غنچه را ز برگهاي تو به توي آن جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد مي زند ورق
شعر تازه ي مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در اين ميانه من
از چه حرف مي زنم؟
درد، حرف نيست
درد، نام ديگر من است
من چگونه خويش را صدا کنم؟​

یه روز که خیلی هم هوا دلگیر بود تو پادگان داشتم قدم میزدم و به مقصد کوهپایه کوه بزرگی که اونجا بود راه افتم تا اینکه که رسیدم به درب پارک موتوری توپخانه .یه سوله خیلی بزرگ با درهای خیلی عظیمی .
روی کل در، پر بود از شعر سرباز ها ،

یه سربازی داشتیم که خیلی کم حرف ولی خشن بود . دیدم یه شب تو حین پاس و نگهبانیش روی در نوشته بود:

هر جا چراغی روشنه
از ترس تنها بودنه

ای ترس تنهایی من
اینجا چراغی روشنه

هنوز هم که هنوزه یاد اون روز و اون شعر می افتم خیلی دلم میگیره

 

[**آگاهدخت**]

‏در نهایت این لحظه‌های بزرگ و خیلی رمانتیک نیست که دل آدم براش تنگ می‌شه. لحظه‌های ساده تو روزمره‌ست. مثل اون وقتی که دم در اتاق آماده وایسادی تا آماده شه و داری به این که چقد این هودی‌ بهش میاد و به این که چقد دوستش داری هم‌زمان فکر می‌کنی. دلتنگی بزرگ مال لحظه‌های‌ کوچیکه...

پی نوشت: هیچ ربطی به من نداره توی کانال تلگرامی بود

 

[sar sia]

روزگاری که طبیبان همه خود بیمارند
دردها مثل بلا بر سرمان می بارند

کوچه ها پر ز عبورست ولی چشمی نیست
خانه ها پنجره شان نیست همه دیوارند

گریه میکرد گلی در تب یک روزنه گفت
"چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند"

ما که جز گریه ندیدیم خدا میداند
خنده ی پنجره زیباست ولی نگذارند

کاش چوپان رهایی بشر جلوه کند
تا که معلوم شود میش رخان سگسارند

همه کشکول دو رنگی به کمر می بندند
ریسمان گونه ولی مارتر از هر مارند

من دهاتی تر از آنم که تو می اندیشی
داس هستند نه دهقان،که گلی میکارند

 

[naghmeirani]

‏از یہ جا بہ بعد بے تفاوتے ها بهت یاد میدن
ڪہ دلتنگے هاتــــــــــــــــــــــو بہ زبون نیارے ...

 

[Ahmad Engineer]

دلم از راه پره

دلم از خونه پره

دلم از هر کسی که

جاتو میدونه پره...