دستنوشتهها
- شروع کننده موضوع کافر خداپرست
- تاریخ شروع
با این عصا عروسک گردان بهتری ام اگر تو تماشایی کنی
هنوز آسمان سر دو راهی مانده
پاییز جان بفرما چایی، عرق رفتنت خشک نشده که نارنگیها لباس سفید به تن کردهاند
ببین کفشهایم دارند در برف غلت میخورند
و آدم برفی برای خندیدن جگر دارد
آهای زمستان دست پاییز را خوب ببند
وقتی تمام ناخنهایم روی پیش دستی جا ماند
موهای سفید خودشان را جا گیر میکنند که این کش آمد
چندش آورتر از تو نیستم، بخند
این کاکتوس روی پیشخوان به من دهن کجی میکند
از دست گنجشکها که بی شناسنامه هوایی شدند
هنوز فرشها قصه گوی خوبی هستند
کلاغ به خانه رسید
#آیناز_مجتهدی
(از کتاب گنجشکهای بی شناسنامه
)
هنوز آسمان سر دو راهی مانده
پاییز جان بفرما چایی، عرق رفتنت خشک نشده که نارنگیها لباس سفید به تن کردهاند
ببین کفشهایم دارند در برف غلت میخورند
و آدم برفی برای خندیدن جگر دارد
آهای زمستان دست پاییز را خوب ببند
وقتی تمام ناخنهایم روی پیش دستی جا ماند
موهای سفید خودشان را جا گیر میکنند که این کش آمد
چندش آورتر از تو نیستم، بخند
این کاکتوس روی پیشخوان به من دهن کجی میکند
از دست گنجشکها که بی شناسنامه هوایی شدند
هنوز فرشها قصه گوی خوبی هستند
کلاغ به خانه رسید
#آیناز_مجتهدی
(از کتاب گنجشکهای بی شناسنامه
)
پای دیوار جدایی
نردبامی بودو نیست...
نردبامی بودو نیست...
در گوشه ای نشسته ام
و در اثنای جوانی بر باد رفته
صفحات اینترنت ملی را نظاره میکنم
اینترنتی که ابزاری برای ارتباط جمعی بود و تبدیل شد به ابزاری برای جدایی انسان از انسان
ابزاری برای جدایی انسان از خرد
ابزاری برای جدایی انسان از خود خودش
در بین صفحاتی که به میل دیگران مجاز به نگریستن به آن هستیم به دنبال چه میگردم؟
چه کسی میداند
چه کسی درک میکند حال مریضی را که مسموم شده و به دنبال شیشه ی سیانور برای درمان مسمومیت میگردد
پ.ن: بداهه ای بود نانوشته
و در اثنای جوانی بر باد رفته
صفحات اینترنت ملی را نظاره میکنم
اینترنتی که ابزاری برای ارتباط جمعی بود و تبدیل شد به ابزاری برای جدایی انسان از انسان
ابزاری برای جدایی انسان از خرد
ابزاری برای جدایی انسان از خود خودش
در بین صفحاتی که به میل دیگران مجاز به نگریستن به آن هستیم به دنبال چه میگردم؟
چه کسی میداند
چه کسی درک میکند حال مریضی را که مسموم شده و به دنبال شیشه ی سیانور برای درمان مسمومیت میگردد
پ.ن: بداهه ای بود نانوشته
بین ما و زندگانی ، ریسمانی بودو نیست...
سایه بانی بر سرو دلدادگانی گرد هم
کنج یک شهر قدیمی ، خاندانی بودو نیست...
کنج یک شهر قدیمی ، خاندانی بودو نیست...
به آینه مینگرم
دلقکی را در آینه میبینم که گوش هایش با ریسمانی پوسیده و نازک و ریش ریش بند هستن
دلقکی که از سر ناچاری با دلقک بازی سعی در خنداندن جمعیت گریانی دارد که ماسک های خندانشان اجبارا چهره ی غمگینشان را پوشانده
دلقک از بهر نان تصنعی میخندد و جمعیت از ترس آنکه مبادا بفهمند پشت آن ماسکهای خندان، چهره ای غمین پنهان شده
پارادوکسی غمینیست
نه دلقک نای خندیدن دارد و نه تماشاگر جرات ماسک از چهره برداشتن و تشویق نکردن دلقک
دلقکی را در آینه میبینم که گوش هایش با ریسمانی پوسیده و نازک و ریش ریش بند هستن
دلقکی که از سر ناچاری با دلقک بازی سعی در خنداندن جمعیت گریانی دارد که ماسک های خندانشان اجبارا چهره ی غمگینشان را پوشانده
دلقک از بهر نان تصنعی میخندد و جمعیت از ترس آنکه مبادا بفهمند پشت آن ماسکهای خندان، چهره ای غمین پنهان شده
پارادوکسی غمینیست
نه دلقک نای خندیدن دارد و نه تماشاگر جرات ماسک از چهره برداشتن و تشویق نکردن دلقک
هروقت که خواستم با تو بسازم
با من نساختی...
با من نساختی...
دامن کشان رفتی...
دلم زیرو رو شد....
تو علمدار شدی ...
من چه؟
پدرم تو به خدا رسیدی
من چه؟
من فدای تو میشدم..
تو زودتر فدای من شدی..
دوستت داشتم ولی خودخواهانه برای خودم
خدا هم تو را برای خودش خواست ...
دلم زیرو رو شد....
تو علمدار شدی ...
من چه؟
پدرم تو به خدا رسیدی
من چه؟
من فدای تو میشدم..
تو زودتر فدای من شدی..
دوستت داشتم ولی خودخواهانه برای خودم
خدا هم تو را برای خودش خواست ...
بی حس شده ام
نه دیگر سرمای زمستان استخوان سوز هست و نه گمان میکنم گرمای تابستان طاقت فرسا باشد
زمستان سرمای خود را به باده ی گلگونی داد که در خیابان های این شهر جاری شد
بهار و تابستان از قدم گذاشتن بر خیابان های گلگون این شهر شرمسار هستند
این بار قدمشان مبارک نیست، با آمدن بهار گلی نمی روید، شکوفه ها روی درخت خشک شده و بسی از آنها نیز قبل از شکفتن بر زمین افتاده اند و بی حاصل شدند
نیا بهار جان! نیا!
که امسال سال دوباره روییدن و نو شدن نیست
نه دیگر سرمای زمستان استخوان سوز هست و نه گمان میکنم گرمای تابستان طاقت فرسا باشد
زمستان سرمای خود را به باده ی گلگونی داد که در خیابان های این شهر جاری شد
بهار و تابستان از قدم گذاشتن بر خیابان های گلگون این شهر شرمسار هستند
این بار قدمشان مبارک نیست، با آمدن بهار گلی نمی روید، شکوفه ها روی درخت خشک شده و بسی از آنها نیز قبل از شکفتن بر زمین افتاده اند و بی حاصل شدند
نیا بهار جان! نیا!
که امسال سال دوباره روییدن و نو شدن نیست
در حیرتم آینه بهر چه می خرند!
خود را دگر ندید کسی که تو را شناخت!
دلتنگتونم آقا جانم
دلم برای عبای قهوه ای و لبخندتون تنگ شده
میشه بر گردین؟ تنهاییم...
خود را دگر ندید کسی که تو را شناخت!
دلتنگتونم آقا جانم
دلم برای عبای قهوه ای و لبخندتون تنگ شده
میشه بر گردین؟ تنهاییم...
در لابهلایِ حجرههایِ خاکگرفتهیِ ذهن، جایی که نورِ زمان به زحمت نفوذ میکند، شیئی کهنه و آشنا رخ مینماید. نه شمشیری است که در تن فرورفته باشد، و نه دارویی که بر دردی تازه مرهم نهد. بلکه، ترنمی است از دوردستها؛ آهنگی که زمانی شورانگیز بود و اکنون پژواکی گنگ دارد.
این یادگارِ کهنه، چونان نقشِ قالیِ نفیسی است که تار و پودش با رنگِ حسرت بافته شده. گاه، در سکوتِ شب، تار و پودی از آن لرزش میگیرد و تصویری مبهم از روزگاری دیگر را بر پردهیِ خیال میاندازد. روزگاری که خورشید، گردِ مداری دیگر میچرخید و زمین، آوازی دیگر سر میداد.
اکنون، آن آهنگ، دیگر آن ضربانِ قلبِ تند را ندارد، و آن تصویر، شفافیتِ دیروز را. تنها، حجمی است از گذشته که در پستویِ روح سنگینی میکند؛ حجمی که نه میتوان رهایش کرد و نه در آغوش کشید. گاه، از لایِ درزهایِ سکوت، نجوایی میشنود نجوایی که شاید نامی را صدا میزند، یا واژهای را که دیگر در قاموسِ زبان نمیگنجد. و ذهنِ آشفته، در این میانه، تنها در پیِ یافتنِ کلیدی است برای گشودنِ قفلی که خود، روزی از یاد برده چگونه آن را بسته است.
این یادگارِ کهنه، چونان نقشِ قالیِ نفیسی است که تار و پودش با رنگِ حسرت بافته شده. گاه، در سکوتِ شب، تار و پودی از آن لرزش میگیرد و تصویری مبهم از روزگاری دیگر را بر پردهیِ خیال میاندازد. روزگاری که خورشید، گردِ مداری دیگر میچرخید و زمین، آوازی دیگر سر میداد.
اکنون، آن آهنگ، دیگر آن ضربانِ قلبِ تند را ندارد، و آن تصویر، شفافیتِ دیروز را. تنها، حجمی است از گذشته که در پستویِ روح سنگینی میکند؛ حجمی که نه میتوان رهایش کرد و نه در آغوش کشید. گاه، از لایِ درزهایِ سکوت، نجوایی میشنود نجوایی که شاید نامی را صدا میزند، یا واژهای را که دیگر در قاموسِ زبان نمیگنجد. و ذهنِ آشفته، در این میانه، تنها در پیِ یافتنِ کلیدی است برای گشودنِ قفلی که خود، روزی از یاد برده چگونه آن را بسته است.
دقایقی بعد از اینکه دیروز این متنو نوشتم
جبرییل نازل شذ و گفت:
خدا گفته یکبار دیگه بهش تیکه بندازی وای بحالت
کاش در برق نگاهت مهربانی میرسید
از سکوت تلخ چشمت زندگانی میرسید
دل به یک لبخند کوتاه تو خوش کردهست و بس
کاش از آن چشم گریزان هم نشانی میرسید
رفتی و بعد از تو شب در سینهام جا خوش نمود
کاش از آن صبح حضورت روشنایی میرسید
سالها در حسرت یک لحظه دیدارت گذشت
کاش از آن سوی سکوتت همزبانی میرسید
من هنوزم ماندهام چشمانتظارِ یک نگاه
کاش در برق نگاهت مهربانی میرسید
از سکوت تلخ چشمت زندگانی میرسید
دل به یک لبخند کوتاه تو خوش کردهست و بس
کاش از آن چشم گریزان هم نشانی میرسید
رفتی و بعد از تو شب در سینهام جا خوش نمود
کاش از آن صبح حضورت روشنایی میرسید
سالها در حسرت یک لحظه دیدارت گذشت
کاش از آن سوی سکوتت همزبانی میرسید
من هنوزم ماندهام چشمانتظارِ یک نگاه
کاش در برق نگاهت مهربانی میرسید