ای زمانه من ازاین گردش توسیرشدم بس که ازرده شدم خسته ودلگیر شدم ای مرگ چرادراغوش نمیگیری مرا؟به خیالت که جوانم بخداپیشدم........البته وصف حال چندین ماه پیش منه.....
من همان دخترک غم زده ی دیروزم
من همان کودک بی تاب برای بودن
که دلش رادراندوه به زنجیرکشید
وبه اندازه ی دل رنج کشید
و به اندازه ی بی معرفتی دردکشید . . .
حسودم به همه!
به همه ی آنهایی که تو را می شناسند، و به نامِ کوچکت صدا می زنند حسودم به باد! که وقتی پنجره ی اطاقت را می گشایی بی اجازه وارد می شود... لا ی موهات می پیچد. نوشته هایت را می خواند و می فهمد دلیلِ ِ روز هایی که نوشتن را بهانه می کنی تا قرارمان را بی خیال شوی... حسودم! به کلاغ ها ی درخت کاج به پرنده های ولگرد ِ آسمان که وقتی برای نوشیدن چای بعد از ظهر به آلاچیق وسطِ حیاط می آیی به تماشای موهات می نشینند... بی آنکه از قبل اجازه بگیرند بی آنکه بترسند حتی از مجازاتی که حاکم باشی، برایشان در نظر گرفته... حسودم... حسودم... حسودم به این همه دلتنگی! که از نبودنِ توست به شعرهایم که برای توست به نوشته هایم به روز مرگی هایم که بدون چشم داشتی برای تو شده اند... خانم اردیبهشت! لا اقل بیا ... یک بار روسری ات را لبِ پنجره تکانی بده شاید باد، با آوردن بوی مخلوط مو ها و گل های روسری ات قدری از حجم این دلتنگی بکاهد...
[h=2]امشب ، تو دعا کن . . . من می گویم : آمین[/h] آنقدر هوای حوصله ام سرد است ، که انگشتان احساسم سِر شده است .
خدا جان ، دیگر توان خواستن ندارم ؛ امشب ، تو دعا کن . . .
من می گویم : آمین