شب سردی است، و من افسرده.
راه دوری است،و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.
می کنم، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سایه ای از سر دیوار گذشت،
غمی افزود مرا بر غم ها.
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی.
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر،سحر نزدیک است.
هر دم این بانگ برآرم از دل:
وای،این شب چقدر تاریک است!
خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من، لیک، غمی نمناک است.
در شب تردید من،برگ نگاه!
می روی با موج خاموشی کجا؟
ریشه ام از هوشیاری خورده آب:
من کجا،خاک فراموشی کجا.
دور بود از سبزه زار رنگ ها
زورق بستر فراز موج خواب.
پرتوی آیینه را لبریز کرد:
طرح من آلوده شد با آفتاب.
اندهی خم شد فراز شط نور:
چشم من در آب می بیند مرا.
سایه ترسی به ره لغزید و رفت.
جویباری خواب می بیندمرا.
در نسیم لغزشی رفتم به راه،
راه، نقش پای من از یاد برد.
سرگذشت من به لب ها ره نیافت:
ریگ بادآورده ای را باد برد.
ایوان تهی است، و باغ از یاد مسافر سرشار.
در دره آفتاب، سربرگرفته ای:
کنار بالش تو، بید سایه افکن از پا در آمده است.
دوری،تو از آن سوی شقایق دوری.
در خیرگی بوته ها،کو سایه لبخندی که گذر کند؟
از شکاف اندیشه،کو نسیمی که درون آید؟
.
.
.
این وجودی که در نور ادراک
مثل یک خواب رعنا نشسته
روی پلک تماشا
واژه های تر وتازه می پاشد.
چشم هایش
نفی تقویم سبز حیات است.
صورتش مثل یک تکه تعطیل عهد دبستان سپبد است.
سال ها این سجود طراوت
مثل خوش بختی ثابت
روی زانوی آدینه ها می نشست.
گاه گاهی دل من میگیرد...
بیشتر وقت غروب ...
آن زمان که خدا نیز پر از تنهاییست ...
و اذان در پیش است...
من وضو خواهم ساخت...
با دل تنگ از خدا خواهم خواست :
که تو هرگز تنها نشوی
و دلت پر ز خوشی های دمادم باشد !!!
.
به تو دست می سایم و جهان را در می یابم
به تو می اندیشم
و زمان را لمس می کنم
معلق و بی انتها
عریان.
می وزم،می بارم،می تابم،
آسمان ام
ستارگان و زمین،
و گندم
عطرآگینی که دانه می بندد
رقصان
در جان سبز خویش.
زندگی یعنی چکیدن،همچو شمع
از گرمی عشق
زندگی یعنی لطافت،
گم شدن در وادی عشق
زندگی یعنی دویدن،بی امان در وادی عشق
رفتن و آخر رسیدن بر درِ آبادی عشق
می توان هر لحظه، هرجا، عاشق و دل داده بودن
پر غرور،چون آبشاران
بودن اما ساده بودن
می شود اندوه شب را، از نگاه صبح فهمید
یا به وقت ریزش اشک،شادیِ بُگذشته را دید
می توان در گریه ی ابر
با خیال غنچه خوش بود
زایش آینده را در،هر خزانی دید وآسود.
از هجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب:
مرده ای را جان به رگ ها ریخت،
پاشد از جا در میان سایه و روشن،
بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده
و به خاک روزهای رفته بسپرده؟
لیک پندار تو بیهوده است:
پیکر من مرگ را از خویش می ربند.
سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است.
بوی تو می آید، به صدا نیرو، به روان پر دادم، آواز « درآ »
سر دادم.
پژواک تو می پیچید، چکه شدم، از بام صدا لغزیدم، و
شنیدم.
یک هیچ تو را دیدم، و دویدم.
آب تجلی تو نوشیدم، و دمیدم.
نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد گلويم سوتكي باشد به دست كودكي گستاخ و بازيگوش و او يكريز پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته و آشفته تر سازد بدينسان بشكند دايم سكوت مرگبارم را