دلم می خواست بند از پای جانم باز می کردند که من، تا روی بام ابر ها پرواز می کردم، از آنجا ، با کمند کهکشان ، تا آسمان عرش می رفتم در آن در گاه ، درد خویش را فریاد می کردم!
کوله بارم را بارها گشته اما بال هایم را ندیده ام مدتی است بدون بال پرواز را مشق می کنم تا از یاد نبرم رسم پرواز را بر بلندای دلم ایستاده ام و هنوز هم بلندتر دست هایم را به دعا طلبیده ای عاقبت به سویت پر خواهم کشید
پر کن پیاله را که این جام آتشیم دیریست ره به حال خرابم نمی برد
این جامها که در پی هم میشوند تهی دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب میرباید و آبم نمی برد
دستانم تشنه ی دستان توست ؛شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم؛ با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم؛ زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت