آه ، اگر باید زندگانی را به خون ِ خویش رنگ ِ آرزو بخشید و به خون ِ خویش نقش ِ صورت ِ دلخواه زد بر پرده ی امید من به جان و دل پذیرا می شوم این مرگ ِ خونین را
حرف ها، آیینه ی نگاه اند. با کلامت، آسمان را رنگ می زدی، و من ، مات ِ آن نگاه ِ آبی می شدم. - آسمان را، نهایتی نبود انگار. شب ها چشم می شدم و روزها دل. ستارگان دور بودند و چشمان ِ من نزدیک بین.
[FONT=arial, helvetica, sans-serif]به اختيار گرو برد چشم يار از من[/FONT] [FONT=arial, helvetica, sans-serif]که دور از او ببرد گريه اختيار از من[/FONT] [FONT=arial, helvetica, sans-serif]به روز حشر اگر اختيار با ما بود[/FONT] [FONT=arial, helvetica, sans-serif]بهشت و هر چه در او از شما و يار از من[/FONT]