عيب رندان مكن اي زاهد پاكيزه سرشت / كه گناه دگري بر تو نخواهند نوشت من اگر نيكم اگر بد تو برو خود را باش / هر كسي آن درود عاقبت كار كه كِشت نه من از پرده تقوي به در افتادم و بس / پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت!
چه بی هیاهوست این خلوت نهانم شعله ای بیافروز تا در تنگناهای تاریک شبهای بی ستاره تو را به تصویر در آورم غزلهایم برای توست چرا که تو قطب زنده غزلهای منی ومن شکسته بال ترین عاشق چند بیت آخرم .