هوس روزگار خوارم كرد
روزگارست و هر دمش هوسي ست
سايه بس كن كه دردمند و نژند
چون تو در بند روزگار بسي ست




اشکِ گرم و آهِ سرد و رویِ زرد و سوزِ دل
حاصلِ عشقند و من این نکته می دانم چو شمع
با خیالش ،با نگاهش ، با فراقش ،با غمش
گاه گریان ، گاه سوزان ،گاه لرزانم چو شمع