گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
ســــــلطان جهانـــــم به چنین روز غلام است
در مذهب ما باده حــــــــلال است ولیکن
بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است
میخواره و ســـــرگشته و رندیـــــــم و نظـــــرباز
وانکس که چو ما نیست در این شهر کدام است
از ننگ چه گویـی که مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کنج خرابات مُقــــام است
"حافظ" منشین بی می و معشوق زمـانی
کایّام گل و یاســــــــــمن و عید صیام است