[FONT=times new roman, times, serif]از آنرو هـست یاران را صفـاها با مِـی لعـلش[/FONT]
[FONT=times new roman, times, serif]که غیر از راستی نقشی در آن جوهر نمیگیرد[/FONT]
[FONT=times new roman, times, serif] [/FONT]
روزهای نوبهاران یاد باد
سیر باغ و لاله زاران یاد باد
صحبت جانبخش یاران یاد باد
روز وصل دوستداران یاد باد
یادم آید دوستان شاد من
مهر آنها چشمه ی ايجاد من
گرچه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
از فراق دوستان آواره ام
جان به کف افتاده ام- دلپاره ام
غمگساران حل کنند این چاره ام
چاره ی آن غمگساران یاد باد
رفته آنها، خاطرم آشفته ماند
بخت بیدارم بناگه خفته ماند
مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق گزاران یاد باد
باید آرام نوشت
روی خشت واین دل خام نوشت
تا هوا گرم بهار است بیا تا برویم.
باید آهسته نوشت
رفت وپیوسته نوشت
روزگاری زپی عشق دوان می رفتیم
زیر باران دل ابر کبود.
باید بر آب نوشت
کم ونایاب نوشت
عشق هم مرحم این زخم نبود
جای خنجر به کمر گشته کبود.
باید با صبر نوشت
روی این قبر نوشت
من در این دیر کهن خاک صفا میجستم
خسته از جور وجفا مهر وفا میجستم
شررزهربزد بر دل واین جان برفت
رفتم از جان وهمه عشق روا میجستم...
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]پروانه و شمع و گل،شبی آشفتند-در طرف چمن[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]وز جور و جفای دهر باهم گفتند-بسیار سخن[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]شد صبح،نه پروانه بجا بود نه شمع-ناگاه صبا[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]بر گل بوزید و هردو باهم رفتند من ماندم و من[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]"ملک الشعرای بهار"[/FONT]