چهار شمع به آرامی در حال سوختن بودند.محیط آن چنان آرام و بی صدا بود
که می شد به صحبت هایشان گوش داد.
اولی گفت:من صلح هستم کسی نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگاه دارد.
من مطمئن هستم که خاموش می شوم.
لحظه ای نگذشت که شعله اش کاهش یافت و خاموش گشت.
دومی گفت:من ایمان هستم وجود من ضروری نیست پس چندان مهم نیست که من روشن باقی بمانم.
سخنش که به پایان رسید نسیم ملایمی وزید و آن را خاموش کرد.
شمع سوم با ناراحتی گفت:من عشق هستم.من توان روشن ماندن را ندارم.
مردم مرا به کناری نهاده اند و از اهمیت من بی خبرند.
آنها حتی فراموش می کنند به کسی که به ایشان از همه نزدیک تر است عشق بورزند.
زمانی نگذشت که او هم خاموش شد.
ناگهان کودکی وارد شد و با دیدن سه شمع خاموش گفت:چرا خاموش هستید؟
شما باید همه تان روشن باشید و سپس به آرامی شروع به گریستن کرد.
در این لحظه شمع چهارم گفت:نترس!
تا زمانی که من هنوز می درخشم می توانم شمع های دیگر را نیز دوباره بیفروزم.
من امید هستم. بدین ترتیب همه ی ما دوباره می توانیم روشن باقی بمانیم.
کودک با چشم های درخشان شمع امید را بر داشت و با آن شمع های دیگر را روشن کرد