نتایح جستجو

کوری از ژوزه سارا ماگو البته اوایل رمان گنگ بود برام

دو دوست قدر شناسند عهد صحبت را که مدتی ببریدند و باز پیوستند

دل ز جواهر مهرت چو صیقلی دارد بود ز زنگ جوادث هر آینه مصقول

تبم ترسم که پیراهن بسوزد ز هرم آه من اهن بسوزد مرا فردوش می شاید که ترسم دل دوزخ به حال من بسوزد

من از او بو خود سوزی شنیدم حدیث عشق آموزی شنیدم ز آهنگ شکست استخوانش صدای پای پیروزی شنیدم

هواي پنجره امشب به فكر باران است دوباره سفره‌ي دلم، بدون مهمان است اگرچه سقف غرور شما ترك برداشت و نصف بيشتر عمرتان زمستان است اگرچه سبزي شعر از بهارتان رفته است و پشت گريه‌ي اين چشمه‌ها، بيابان است نمي‌هراسم از اين كوچه‌هاي بي‌عابر كه پشت زخم همين كوچه‌ها، خيابان است

آري، انگار آسمان، تنهاي تنها مانده است غصه‌هايت، صادقانه، در دلم جا مانده است عاشقان رفتند، مفهوم صفا، كم‌رنگ شد زندگي با عاشقي، در حد رويا مانده است رفتي اما در دلم جاويد ماندي تا ابد ... كم نگشتي، عشق تو، پيداي پيدا مانده است برنمي‌گردي، همان‌جا بهترين مآواي توست چشم من در انتظار و خستگي...

اي صبح رفته ي ما ديدار تا قيامت هر چند بي‌تو ما هم بيدار تا قيامت آن سوي چشم‌هايت فرياد درد آيد بگذار پر شود زخم ديدار تا قيامت بر جبهه‌ي تو پيداست داغ هزار لاله اين داغ ريشه دارد انگار تا قيامت ديگر به باغ دل‌ها بال پرنده‌اي نيست يعني شب و سكوت و ديوار تا قيامت بگذار فرصتي را در پيش تو بمانم...

ای روشنای خانه امید، ای شهید ای معنی حماسه جاوید، ای شهید چشم ستارگان فلک از تو روشن است ای برتر از سراچه خورشید ای شهید « زهره » به نام توست غزلخوان آسمان با یاد توست مشعل « ناهید » ای شهید « قد قامت الصلاه » به خون تو سکه زد در گسترای ساحت تحمید ای شهید تیغ سحر زجوهره خونت آبدار گشت و شکست...

خواب ديدم شبي آسمان را، نيمه شب رنگ ديگر گرفته‌ست از كران تا كران را شكوه، بال بال كبوتر گرفته‌ست ابرها در تكاپوي باران، آسمان را به آتش كشيدند شاخه‌هاي درختان شكسته، بال پروانه‌ها در گرفته‌ست خواب ديدم كه در هي‌هي باد، هركه بال و پري داشت پرزد هركه جا مانده در خويش حالا، رو به خورشيد سنگر...

به من بگو تب و تاب حضور ياران را و روزهاي نفس سوز دشت مهران را به من بگو كه چگونه زخويش كوچيدند كه ميزبان شود اين خاك تيره، باران را به من بگو كه چگونه چو شعله رقصيدند كه پر شكوفه ببينيم شاخساران را دلم عجيب گرفته است، آسمان ابري‌ست چگونه مي‌بري از ياد من سواران را ؟! دوباره مي‌وزد اين باد، باد...

باز هم در دل جنون آغاز شد زخم ميدانهاي مين ابراز شد باز هم مجنون ليلايي شديم بعد عمري باز شيدايي شديم ياد گلها ياد شبنم ها بخير ياد بوذر ياد ميثم‌ها بخير ياد آن دريادلان ناشكيب كوي سبقت مي‌ربودند از رقيب

كوچه پر زجنبش است، از صداي پاي تو امشب آسمان پر است، از گُل صداي تو دامن سپيد ماه، ياس مي‌‌پراكند شاخه‌اي براي من، يك سبد براي تو ساحران كور را، صف به صف شكسته‌اي نيل باز مي‌شود، باز از عصاي تو آمدي و باز هم پر شكوفه شد زمين از شكوفه‌هاي سرخ، جاي ردّ پاي تو قلب‌هاي يخ‌زده، گرم مي‌شوند باز از...

او مثل دريا در تلاطم بود چون موج، تکرار تهاجم بود در کوچه باغ سبز لب‌هايش عطر دل‌انگيز تبسّم بود در جمله‌هاي ساده‌اش، گويا هر واژه شعري پُرتراکم بود او مثل باران تازه از تکرار چون رود جاري در تداوم بود آن دست‌ها وسواس عصيان داشت در ذهن حوّا بوي گندم بود در چشم‌هاي روشن آن دوست داغ گل آيينه‌ها گم...

باز دوباره سلام نه ، نمی گویم تمام معنی خود را به تو و نمی گویم کتاب لحظه هایم معنی تکرار تنهایی ام است و تو چیزی مپرس از اینکه شب هایم چرا اینقدر سرد و تیره است مپرس از انتهای قلبی یخ زده که من هرگز نخواهم گفت در آنجا چه باقی مانده است باز دوباره سلام گرچه در اوج خداحافظی ام باز دوباره سلام...

ما مرغ سحر خوان شگفت آواییم خونین پر و بالییم و شفق سیماییم در معبر تاریخ چو کوهی بشکوه صد بار شکسته ایم و پابرجاییم

در مذهب عاشقان قرار دگر است وین باده ی ناب را خمار دگر است هر علم که در مدرسه حاصل گردد کار دگر است و عشق کار دگر است

برگ پاييز شدي، ريختنت را ديدم روي دستان ملائک، بدنت را ديدم تو که رفتي به خدا داغ به قلبم دادي آيت‌الکرسي روي کفنت را ديدم بي‌تو اينجا همه ي آينه‌ها تب دارند من خودم مهر سکوت دهنت را ديدم بوي پيراهن تو، قافله‌سالارم شد هر کجا بوي بهار چمنت را ديدم ناگهان باغ پر از هق‌هق باران شد و تو برگ پاييز...

چه زيبا از قفس پرواز كردند مقام عشق را احراز كردند دوا كردند درد خود پسندى خدا داند همه اعجاز كردند هوسها را سراسر سر بريدند دو چشم از عشق بر حق بازكردند سمندر وار آتش مى خريدند عروج ازخويش چون شهباز كردند خلوص خويش باخون مُهر كردند سرودى از وفا آواز كردند اگر چه در سكوتى ژرف خفتند...

مثل گلهاي زمستان مي شوم تك درختي در بيابان مي شوم من بقيعي مي نمايم خويش را اشك مي بارم دل پرريش را زخمهايم را نمك آلوده اند گريه ها بر گونه ها پيموده اند اي نمك آلوده , اي ناسور من پشت ابر بي كسي , اي نورمن بي نشان از كربلا برگشته اي مثل زهرا بي نشاني گشته اي اي تمام قامتت يك مشت خاك...