نتایح جستجو

خوشا ياران كزين ويرانه رستند زدل بند تعلقها گسستند زمردى پشت شيطان درون را چه زيبا در شبانگاهان شكستند فريب اين جهان و نفس خود را نخوردند و زدام خويش جستند زاين دنياى بى مهر و محبت گذر كردند و با پاكان نشستند خوشا ياران كه در عهد جوانى كتاب پست خودبينى ببستند به وقت وصل و پايان جدايى...

دل من تمناي دريا نکرد و راهي به پرواز پيدا نکرد سخن با نگاه کبوتر نگفت دمي آسمان را تماشا نکرد به فصلي که ياران کشيدند پر دريغا که بال و پري وا نکرد ز اعجاز ياران نصيبي نبرد نگاهي به پرواز دل‌ها نکرد چه دل‌ها که در عشق فاني شدند دل من ولي ترک دنيا نکرد چه اعجاز کرده خدايا شهيد که غير...

شبي هم‌نفس با شهيدان شدم زداغ شهيدان، پريشان شدم چنان نقش آشفته مي‌زد قلم که از زنده ماندن، پشيمان شدم چرا زنده‌ام بي‌رفيقان چرا ؟ چرا من گرفتار هجران شدم به ياد لب کرخه و هور و ني به ياد شهيدان بستان شدم به ياد بهار‌آوران نجيب غزل‌ها نوشتم، غزل‌خوان شدم خدايا دري را زحکمت گشاي که اين‌باره بهتر...

كجا رفتي تو در ديروز آتش با شتابي سرخ كجا رفتي به هنگام خطر پا در ركابي سرخ اگر آن روز در باورت رفتي با نگاهي سبز غروباما به روي نيزه ديدم آفتابي سرخ وداع آخرينت بود يادم هست در آتش به من گفتي: سماع عشق يعني پيچ و تابي سرخ شما رفتيد و ما در حسرت پرواز ميميريم نمي آيد ز سمت آسمان ديگر خطابي...

چقدر شعر نگفتيم كه فرصت مى خواست چقدر ما نسروديم كه جرأت مى خواست چقدر در غم پرواز نشستيم و نمى دانستيم: فصل پرواز فقط فوز شهادت مى خواست عقل مى گفت: برو اصل ارادت كافى است عشق مى گفت: كه اى كاش ارادت مى خواست پشت بر عشق نمودى دگر اين بار مگوى باز از عطر دعايى كه اجابت مى خواست اگر اى دوست تو را...

سبکبال و رها پرواز کردي از اين جا تا خدا پرواز کردي نشان در بي‌نشاني‌ها نهادي و نام خود به دست باد دادي چه آرام و چه زيبا پر کشيدي بگو با ما، بگو آخر چه ديدي به ي ... او فاطم ...، آرام گشتي شبيه م ... ادرت گمن... ام گشتي فقط از تو همين مانده نشاني فقط از تو پلاکي و استخواني

دگر شوق غزل در ما نمى بينى كسى تنهاتر از ما را نمى بينى دگر از آهوان چشمه چشمت نشانى را در اين صحرا نمى بينى به روى شانه هاى زخمى شعرم شهيد عشق را آيا نمى بينى؟ نمى دانى چه غمگين است وقتى كه، رفيقان را دمى اينجا نمى بينى دگر در حلقه قابِ نگاهِ من بجز بغض غريبى را نمى بينى..

گويي شفق به سوگ عزيزان نشسته است سيلاب اشک راه به هر خنده بسته است با برگ‌برگ لاله زمين فرش مي‌شود فريادهاي فاجعه تا عرش مي‌شود اين سينه‌ها که خانه‌ي دل‌هاي پاره است اين سينه‌ها کجاوه‌ي صدها ستاره است با من بخوان حديث هزاران سوار خون با من بخوان کتيبه‌ي پرافتخار خون تن‌پوش اين زمانه پرند شقايق...

كه را روى اين دست ها مى برند؟ خدايا مگر عشق را مى برند؟ كسى نيست آيا كه گويد به من تن بى كفن را كجا مى برند؟ چه در مخملى سبز پيچيده اند كه او را به باغ خدا مى برند؟ به دوش نسيم سحرگاه عشق شهيد مرا تا كجا مى برند؟ من و كوچه سرد و غمگين تو تو را از نگاهم چرا مى برند؟ چرا خون نگريم مگر مى شود عزيز...

زشرق نگاهت، طلوعى طلايى كجاست بگو لحظه ی گريه هاى جدايى كجاست تمام غزل هاى نابم فداى تو باد! سرود صميمانه ی آشنايى كجاست زمانى مرا شوق ديدار چشم تو بود همان اشتياقى كه گفتم: - بيايى - كجاست تو بودى، مرا فرصت سُرخ پرواز بود چو رفتى ديگر بال هاى رهايى كجاست؟ كسى مثل تو آرزوى شهادت نداشت دريغا پس...

چشم پاک دختري از جمله‌اي تر مانده است چشم‌هاي پاکش اما خيره بر در مانده است روي ديوار اتاق کوچک تنهايي‌اش عکس بابايش کنار شعر مادر مانده است قلب دختر مي‌تپد و روبه رويش عکس مرد چون پرستويي که بي‌آواز و بي‌پر مانده است کوچه‌ها آبي شد و بابا نيامد، مادرش گفت تا برگشتنش يک روز ديگر مانده است...

اي شهيدان! عشق مديون شماست هرچه ما داريم از خون شماست اي شقايق ها و اي آلاله ها ديدگانم دشت مفتون شماست در مقامات سلوك معنوي سالك پيوسته مادون شماست باز اين دل را به غارت برده ايد سينه ام جاي شبيخون شماست خانه ويران بيداد و ستم شعله ور از آتش خون شماست ماهيان سرخ پولك- نقره اي ديدگانم رود...

کبوتر و دو پلاک و دو ساک خالي تو دلم دوباره گرفته زبي‌خيالي تو تو التماس نگاه کدام پنجره‌اي که نقش بسته نگاهم به طرح قالي تو شکوفه‌هاي نگاهم هميشه پژمرده است بدون عشق و صميميت شمالي تو به بام شهر، من امشب ستاره مي‌کارم براي چشم گريزنده‌ي غزالي تو هميشه مثل ستاره، بيا کنارم باش دوباره قصه رفتن و...

رضا عزیزی آسمان حیاطمان ابری‌ست، شیشه‌هامان همیشه لک دارد مادرم در سکوت می‌سوزد، قصه‌ای مثل شاپرک دارد خسته در خانه‌های بالاشهر، پشت‌هم رخت چرک می‌شوید در میان شکسته‌های دلش غمی اندازه‌ی فلک دارد زخم‌ها مثل روز یادش هست، درد سیلی هنوز یادش هست پدرم گفته برنمی‌گردد، مادر اما هنوز شک دارد...

دید در معرض تهدید دل و دنیش را رفت با مرگ خود احیا کند آیینش را رفت و حتی کسی از جبهه نیاورد به شهر چفیه و قمقمه اش کوله و پوتینش را رفت و یک قاصدک سوخته تنها آورد مشت خاکستری از حادثه مینش را استخوان های نحیفی که گواهی می داد سن و سال کم از بیست به پایینش را ماند سردرگم و حیران که بگیرد خورشید...

از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد صد نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکبد و نامش دل شد

از دل و جان شرف صبحت جانان غرض است همه آن است وگرنه دل و جان این همه نیست

دلم تنهاست ماتم دارم امشب دلی سرشار از غم دارم امشب غم آمد، غصه آمد،ماتم آمد خدا را زین میان کم دارم امشب

شبی یاد دارم که چشمم نخفت شنیدم که پروانه با شمع گفت که من عاشقم گربسوزم رواست تو را گریه و سوز باری چراست

وظیفم بود فدات شم اگه بازم از آواتر خوشت نمیاد بگو