نتایح جستجو

سوزن های باريک کاج زنگوله های کوچک اشک باران باريده است...

این بار که از زیر داربست انگور و ماه بر میگردی دستمالی بیاور هیچ میدانستی مهربانی ام دارد خاک میخورد؟ یا هیچ میدانستی دوستت که دارم زیباتری؟!

این روزها دلم برای عشقی دلتنگ است که همه روزهایم را بر باد داد این ساعتها چقدر کند می گذرد پس چرا زمان با تو بودن آنقدر زود گذشت ...

آنقدر به تنهایی ام عادت کرده ام که می ترسم به آینه ی اتاق نگاه کنم ! تا مبادا وجود یکی دیگر را حس کنم ...!

خوابم میاد وحشتناک ببخشید میسی (گلدون)

مریم جان شبت خوش..:gol:

[IMG]

سلم میسی من همیشه خوفم ... تو خوفی ؟؟

تا زلال ِدل ِتو ٬ چقدر راه مانده ؟ وآمانده ام در رویای ِمـ‌حال ِآمدنت چه بگویم از تو... که بی تو٬ تمام میشوم. نفس تازه کن که دَم میزنـ‌م به بازدَمت !

هفت سين من چه ناتمام سين اول... سكوت بود...

بگذار طلوع كند آفتاب از هر طرف كه دلش ميخواهد من رهاكردم پرواز را در خاطره ي ، آوازهاي بومي

اندیشه ات را با که میپرورانی ؟ خوش به حالش … اما مرا همین بس که “دوستت دارم”

تو نيستي اين باران بيهوده مي‌بارد ما خيس نخواهيم شد ... حسرت يك خيس شدن حسابي زير باران ، براي هميشه ماند ...

[IMG]

بی شک عشق درمان ندارد... بی شک عشق درمان ندارد... این شعر و تصنیف زیبا رو همه ی ما حداقل یک بار خوندیم و شنیدیم. شعری زیبا از مهرداد اوستا : وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو...

من می روم و تو می مانی به اميد همه ي باور هايت با عشق مدارا مي كني و مي گويي... كسي ديگر مي ايد ........ تو كه مي روي من مي مانم و من..... بي مدارا.....بي عشق.... به اميد هيچ كس ديگري

دارد باران می بارد! ومن خیسم از خیال لبخندی. دارد باران می بارد اما مردمان دیار عافیت پنجره ها را بسته اند و خورشید را در فانوس به تماشا نشسته اند. دارد باران میبارد و غمی به وسعت نداشتن هایم مرا پر از وسوسه ی کوچ می کند. دارد باران می بارد و زمین عطر خاک را به خاطراتم...

رفتنم آمده است ... بادها می آیند برگ ها می رقصند باران می بارد دل من بی تاب است رفتنم آمده است ... جاده منتظر است بیکران چشم به راه بوی دریا چه خوش است رفتنم آمده است ...

دوباره سیب بچین حوا... من خسته ام. بگذار از اینجا هم بیرونمان کنند...

فراموش میشوم و فراموش میشوم مانند سیبهای باغ تنهایی و روزی مرا به خاطر خواهی آورد که دستی برای چیدنم بلند شده است