نتایح جستجو

در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند به دشت پر ملال غم پرنده پر نمیزند

می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را می جویمت چنانکه لب تشنه آب را محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح یا شبنم سپیده دمان آفتاب را بی تابم آنچنانکه درختان برای باد یا کودکان خفته به گهواره تاب را بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل یا آنچنانکه بال ِ پریدن عقاب را حتی اگر...

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند بشکوه تر از کوه دماوند غرورم یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است تنها سر ِ مویی ز سر ِ موی تو دورم ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش تو قاف قرار من و من عین عبورم...

تا مقصد عشاق رهی دور و دراز است یک منزل از آن بادیه‌ی عشق مجاز است در عشق اگر بادیه‌ای چند کنی طی بینی که در این ره چه نشیب و چه فراز است صد بلعجبی هست همه لازمه عشق از جمله یکی قصه‌ی محمود و ایاز است عشق است که سر در قدم ناز نهاده حسن است که می‌گردد و جویای نیاز است این زاغ عجب چیست که کبک دریش...

جرم است سراپای من خاک نهاد لیکن بودم به عفو او خاطر شاد ای وای اگر عفو نباشد ، ای وای فریاد اگر جرم نبخشد ، فریاد وحشی بافقی

شاها سر روزگار پامال تو باد گردون ز کتل کشان اجلال تو باد هر صید مرادی که بود در عالم فتراک پرست رخش اقبال تو باد وحشی بافقی

وانگهم درداد جامی کز فروغش بر فلک زهره در رقص آمدو بربط زنان می گفت نوش

اگر صد آب حیوان خورده باشی چو عشقی در تو نبود مرده باشی مدار زندگی بر چیست برعشق رخ پایندگی در کیست در عشق ز خود بگسل ولی زنهار زنهار به عشق آویز و عشق از دست مگذار به عین عشق آنکو دیده‌ور شد همه عیب جهان پیشش هنر شد هنر سنجی کند سنجیده‌ی عشق نبیند عیب هرگز دیده‌ی عشق

تا حافظ و سعدیست کجا جای من و توست زاغیم و هوسباز که چون کبک خرامیم

دیدن روی تو دادن جان مطلب ماست پرده بردار زرخسار که جان مطلب ماست

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم دولت صحبت آن مونس جان مارا بس

کس نمیداند چو شمعی سوز جانم ای دریغ آتشی در زیر خاکستر نهانم ای دریغ کنج این محنت سرا بی غمگسارم ای فسوس در میان جمعم و بی همزبانم ای دریغ حسرت ماندن ندارم در جهان غم نصیب بی خبر هستم زپایان زمانم ای دریغ

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس من و همصحبتی اهل ریا دورم باد از گرانان جهان رطل گران ما را بس قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان گر...

کشیدم رنج بسیاری دریغا به کام من نشد کاری دریغا به عالم، در که دیدم باز کردم ندیدم روی دلداری دریغا شدم نومید کاندر چشم امید نیامد خوب رخساری دریغا ندیدم هیچ گلزاری به عالم که در چشمم نزد خاری دریغا مرا یاری است کز من یاد نارد که دارد این چنین یاری؟ دریغا دل بیمار من بیند نپرسد که چون شد...

این حادثه بین که زاد ما را وین واقعه کاوفتاد ما را آن یار، که در میان جان است بر گوشه‌ی دل نهاد ما را در خانه‌ی ما نمی‌نهد پای از دست مگر بداد ما را؟ روزی به سلام یا پیامی آن یار نکرد یاد ما را دانست که در غمیم بی او از لطف نکرد شاد ما را بر ما در لطف خود فرو بست وز هجر دری گشاد ما را خود...

سلام دختر گل اره حق با توست وقت کم میاریم همین که میایی و به فکر ما هستی یه دنیا ارزش داره حتما بهش بگو نوه گلمه خدا نگهش داره امید وار تو هم همیشه شادو موفق باشی

اگر سرم برود در سر وفای شما ز سر برون نرود هرگزم هوای شما بخاک پای شما کانزمان که خاک شوم هنوز بر نکنم دل ز خاک پای شما چو مرغ جان من از آشیان هوا گیرد کند نزول بخاک در سرای شما در آن زمان که روند از قفای تابوتم بود مرا دل سرگشته در قفای شما شوم نشانه‌ی تیر قضا بدان اومید که جان ببازم و حاصل کنم...

شبی یاد دارم که چشمم نخفت شنیدم که پروانه با شمع گفت که من عاشقم گر بسوزم رواست تو را گریه سوز باری چراست

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار چندی به پا گشتم و چندی به سر شدم

سلام دختر گل چکار کنم یه پایه خوب پیدا نمی کنم برا مشاعره تو هم که سالی یه بار پیدات میشه من نیستم خوبی سرحالی چه خبر نگاه کن نوه ام هم شاعر شده از خودم به ارث برده