به سبک خود دروغی می پرانی
کنارش افترایی می چپانی
کمی زیر آبی و حق خوردن و بعد
کلام خود به کرسی می نشانی
دروغت کم کم آرد برگ و باری
کنی پامال ، حقِّ روزگاری
شود رویت زیاد و جنبه ات کم
نمی آید به قلب تو فشاری
یکی روزی سرِ جایت نشاند
به خشکی آب رویت می کشاند
کند پوز تو را تابلوی...