نتایح جستجو

من آن مرغم که هر شام و سحر گه ز بام عرش می اید صفیرم ...

می زنی تیر و ندانی چه به حالم گذرد گرگ در گله ندارد خبر از حالت میش ...

من بعد چه سود از قدمی رنجه کند دوست کز جان رمقی در تن رنجور نماندست...

تو چو مه نهان به ابری ، به برآی تا ببینم همه آن غزال چشمان که تو در پناه داری ...

وز او همه مستی و غرور است و تکبر وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است...

ديشب به سيل اشک ره خواب مي‌زدم نقشي به ياد خط تو بر آب مي‌زدم

رفتي رفتي به آخرين جاده رسيدي به آخرين پرچين آن سو كسي منتظر نبود نه حتا ساقه ي لوبيا كه تو را به قصر بالاي ابرها ببرد خط را بگير و بيا اين جا هنوز بستري است بي پرچين و زني در باد سرگرمِ كشتِ قاصدك بگذار در فاصلهُ پوست تو و غربتِ من يك بار كلاغ به خانه اش برسد پيش از آن كه قصه به سر شود ...

آن روزها رفتند آن روزهاي خوب آن روزهاي سالم سرشار آن آسمان هاي پر از پولک آن شاخساران پر از گيلاس آن خانه هاي تکيه داده در حفاظ سبز پيچکها به يکديگر آن بام هاي بادبادکهاي بازيگوش آن کوچه هاي گيج از عطر اقاقي ها ان روزها رفتند آن روزهايي کز شکاف پلکهاي من آوازهايم ، چون حبابي از هوا لبريز ،...

من به یک احساس خالی دلخوشم من به گل های خیالی دلخوشم در کنار سفره اسطوره ها من به یک ظرف سفالی دلخوشم مثل اندوه کویر و بغض خاک با خیال آبسالی دلخوشم سر نهم بر بالش اندوه خویش با همین افسرده حالی دل خوشم در هجوم رنگ در فصل صدا با بهار نقش قالی دلخوشم آسمانم: حجم سرد یک قفس با غم آسوده بالی دلخوشم...

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی است حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است...

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی آرامش پس از شب توفان من تویی حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح زیباترین بهانه ایمان تویی احساسهایی از متفاوت میان ماست آباد از توام من و ، ویران من تویی آسان نبود گرد همه شهر گشتنم آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز در سینه...

من که شبها ره تقوی زده ام با دف و چنگ این زمان سـر به ره آرم چه حکایت باشد؟!

هزار پرنده خیمه زده است بر سرودن گاه صبح و خفاشان شوم ، گره خورده اند بر نای خناق زده ی شب □ و تو در خواب خفت بار رخوت خود قرین خرناس های دمادم عمر □ نگاه کن بوسه های آفتاب را بر کرانه های وجودت و تولد کودکان صبح را بر بام نگاهت □ و شب از درد بر خود می پیچد و احتضار با قامت بلندش نوید آمدنش را...

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

یک جرعه می ز ملک کاووس به است از تخت قباد و ملکت طوس به است هر ناله که رندی به سحرگاه زند از طاعت زاهدان سالوس به است

ما اعتراف می کنیم که از ما بازیگران بهتری هستند بازیگرانی که صحنه شان خیابان است و مخاطبشان جمع اجتماع. بازیگرانی که می گویند و می گویند و می گویند از باطل و حق، و از واقع و مجاز و این میانه اگر خوب بنگری فقط اجساد واقعی است ما چطور بازی کنیم با دست اینهمه خالی با دهان اینهمه در بند...

به چه مانند کنم حالت چشمان تورا؟ به یکی نغمه جادویی ازپنجه ی گرم؟ به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟ یا به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب؟ به غزلهای نوازشگر حافظ در شب؟ یا به سرمستی طغیانگر دوران شباب؟ به چه مانند کنم؟ من ندانم به نگاهی تو بگو به چه مانند کنم...؟!

من شادمان چگونه زيم در سراي عيد؟- كز هر سرا نواي غم آگين شنيده ام دل را چگونه پر كنم از شادي بهار؟- كز هر كرانه ام- بس پير بينواي تهيدست ديده ام. *** هان،اي يتيم خرد! اي كودك غريب! لبخند عيد بر من غمگين حرام باد- گر با غم تو بر لب سردم نشسته است. هان، اي كهنه جامگان! عريان تنان شهر! عيشم شكسته...

ای دل، قدمی به راه حق ننهادی شرمت بادا که سخت دور افتادی صد بار عروس توبه را بستی عقد نایافته کام از او، طلاقش دادی شیخ بهایی

قصد جان می کند این عید و بهارم بی تو این چه عیدی و بهاری است که دارم بی تو گیرم این باغ ، گلاگل بشکوفد رنگین به چه کار آیدم ای گل ! به چه کارم بی تو ؟ با تو ترسم به جنونم بکشد کار ، ای یار من که در عشق چنین شیفته وارم بی تو به گل روی تواش در بگشایم ورنه نکند رخنه بهاری به حصارم بی تو گیرم...